“…നിങ്ങൾ ബന്ധുക്കളെ ഒന്നും കൊണ്ട് വരണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട ഞങ്ങൾ മാത്രം വന്നത്. അല്ലെങ്കിൽ ഇത് വലിയൊരു ആഘോഷം ആയി നടത്തേണ്ടത് ആയിരുന്നു…” കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഇടക്ക് ദേവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
“…ദേവു തന്നെയാ പറഞ്ഞത് വലിയ ആഘോഷം ഒന്നും വേണ്ട എന്ന്…” വിളമ്പുന്നതിന്റെ ഇടക്ക് നിരഞ്ജന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
“…അതെന്താ മോളെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിൽ നല്ലൊരു കാര്യം നടക്കുമ്പോൾ ബന്ധുക്കളെ ഒക്കെ അറിയിക്കേണ്ട. ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ അവർ പറയില്ലേ ഏഴാം മാസം മോളെ കൂട്ടികൊണ്ട് വരാൻ അവരെ വിളിച്ചില്ല എന്ന്…” ചെറിയ ചിരിയോടെ ദേവൂന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
“… ഞാൻ ആരുടെ കൂടെയും എങ്ങോട്ടും വരുന്നില്ല…” കഴിപ്പ് മതിയാക്കി അച്ഛനെ നോക്കി ദേവു പറഞ്ഞു.
“… മോളെ ഇതൊരു ചടങ്ങ് ആണ്. ആദ്യ പ്രസവം പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിൽ വേണം എന്നുള്ളത്…” അമ്മ ദേവൂനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു.
“… അനാഥ പെൺപിള്ളേരുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ ആദ്യ പ്രസവം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ അല്ലെ നടത്താറ്. അല്ലാതെ അനാഥദാലയത്തിൽ അല്ലൊല്ലോ. ഞാൻ എന്തായലും ഇവിടം വിട്ട് എങ്ങോട്ടും വരാൻ ഒരുക്കം അല്ല…” കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ ഇലയുമായി ദേവു അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. കഴിച്ചോണ്ട് ഇരുന്ന ബാക്കി ഉള്ളവർ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു പോയി.
“…അവൾ പറഞ്ഞത് ഒന്നും നിങ്ങൾ കാര്യം ആക്കണ്ട. നിങ്ങൾ കഴിക്ക്…” നിരഞ്ജൻ എല്ലാരേയും അശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിചെങ്കിലും. ഒരുവറ്റ് പോലും ഇറക്കാൻ കഴിയാതെ ദേവനും അച്ഛനും അമ്മയും ധർമസങ്കടത്തിൽ ആയി.
“… അവൾക്ക് വരാൻ ഇഷ്ട്ടം ഇല്ലെങ്കിൽ നിർബന്ധിക്കാൻ നിക്കണ്ട…” ഊണിനു ശേഷം ഹാളിൽ ഒത്തുകൂടിയതും നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞു.
“… മോനെ അത്…” അമ്മ വിഷമത്തോടെ നിരഞ്ജനെ നോക്കി.
“…അമ്മ വിഷമിക്കാതെ അവൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവില്ല. ഇവിടെ ആവുമ്പോൾ എനിക്കും ഇവളെ എപ്പോഴും കണ്ടോണ്ട് ഇരിക്കാലോ…” നിരഞ്ജൻ അവരെ അശ്വസിപ്പിനായി പറഞ്ഞു.
“… അല്ല എന്താ ഇതൊക്കെ…” വിഷയം മാറ്റാനായി പേപ്പർ കൊണ്ട് മൂടിപ്പോലെ മറച്ചു വച്ചിരുന്ന വട്ടികളിൽ നോക്കി നിരഞ്ജൻ ചോദിച്ചു.
“… ഇത് ദേവൂന് വേണ്ടി കൊണ്ട് വന്നതാ…” പുഞ്ചിരിയോടെ അമ്മ പറഞ്ഞു.
“… ആഹാ…ദേവു ഇങ്ങു വന്നേ അമ്മ നിനക്ക് വേണ്ടി എന്തൊക്കെയാ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നെന്നു നോക്കിയേ…” നിരഞ്ജൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും ദേവു അമ്മായിഅമ്മക്ക് ഒപ്പം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“… ആഹാ നിങ്ങൾ പലഹാരങ്ങൾ കൊണ്ടാണോ വന്നേ. രാവിലെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല കേട്ടോ…” ദേവുവിന്റെ അമ്മായിഅമ്മ പറഞ്ഞു.
“… ദാ മോളെ കഴിക്ക്. അമ്മ മോൾക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയത…” വട്ടിയിലെ പേപ്പർ മാറ്റി ഒരു നെയ്യപ്പം എടുത്ത് അമ്മ ദേവൂന് നേരെ നീട്ടി.
“… എനിക്ക് വേണ്ട.ഞാൻ ഇപ്പൊ ഓയിലി ഫുഡ് ഒന്നും കഴിക്കാറില്ല…” അമ്മ സ്നേഹത്തോടെ വെച്ചുനീട്ടിയ പലഹത്തിന് നേരെ അവൾ മുഖം തിരിച്ചു.
“…😡ദേവു. നീ അധികം ഷോ കാണിക്കാതെ അത് കഴിക്കാൻ നോക്ക്. അമ്മ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട നിനക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയത് എന്ന് അറിയോ…” ഇതുവരെ ദേവു കാണിച്ചത് എല്ലാം ക്ഷമിച്ച ദേവന് ഇത് ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിയാതെ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്നു.
“…ടാ മിണ്ടാതിരിക്കട. വയറ്റിക്കണ്ണിയോട് ആണോടാ ദേഷ്യപെടുന്നേ…” ദേവന്റെ കൈയിൽ അടിച്ചുകൊണ്ട് ദേവന്റെ അമ്മ അവനെ ശാസിച്ചു.
“… എന്നാ മോൾ ഇത് കഴിക്ക്. ഇത് എണ്ണയിൽ ഉണ്ടാക്കിയത് അല്ല…” അതിൽ എണ്ണ ഉപയോഗിക്കാത്ത ഒരു പലഹാരം എടുത്ത് അമ്മ ദേവുവിന്റെ വായിലേക്ക് വയ്ക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.