അമ്മു : എന്തിനാ അജു വിഷമിക്കുന്നെ ഇത് ആകാശം ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്ന കാര്യമൊന്നുമല്ലല്ലോ എന്റെ മുന്നിൽ എന്തിനാ നാണക്കേടൊക്കെ
അർജുൻ ഒന്നുകൂടി അമ്മുവിനെ നോക്കിയ ശേഷം ആ സ്വർണ്ണം കയ്യിലെടുത്തു
ഒരു മാസത്തിന് ശേഷം
റിയാസ് : അപ്പോൾ ഇതുവരെ നിന്റെ വീട്ടുകാർ നിന്നെ വിളിക്കുകയൊ വന്നു കാണുകയോ ഒന്നും ചെയ്തില്ല അല്ലേ
അർജുൻ : ഇല്ലടാ നീ ഇപ്പോൾ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ ചോദിക്കുന്നെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവരെയൊന്നും പറ്റി ഓർക്കാറില്ല
റിയാസ് : അവര് പറയരുന്നതിലും കാര്യമില്ലേടാ കുറച്ച് നാൾ കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങള് ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകില്ലേ ഒരു കുഞ്ഞെന്നത് എല്ലാവരുടെയും സ്വപ്നമല്ലേ
അർജുൻ : റിയാസേ നീയും എന്റെ വീട്ടുകാരെ പോലെ തുടങ്ങല്ലേ
റിയാസ് : ശെരി ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല പോരെ.. എന്തായാലും നീ അവളെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വരെ ഒന്ന് പോ ഡോക്ടർമ്മാർ എന്താ പറയുന്നതെന്ന് അറിയാല്ലോ
അർജുൻ : ടാ അവര് പറ്റില്ലെന്ന് വല്ലതും പറഞ്ഞാൽ അമ്മു അത് സഹിക്കില്ല ഇപ്പോൾ കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടക്കന്നതോന്നും നോക്കണ്ട എല്ലാം അഭിനയമാ അവൾക്ക് നല്ല സങ്കടമുണ്ട് ചില ദിവസമൊക്കെ രാത്രി ഞാൻ അറിയാതെ ഉണരുബോൾ അവള് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കിടക്കുന്നതാ കാണുന്നത് ഞാൻ പിന്നെ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല
റിയാസ് : അതാ പറഞ്ഞേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ എന്താണെന്നു അറിയണ്ടേ
അർജുൻ : ഉം പോണം നാളെ ഞാൻ ലീവാ സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ പോകാം
റിയാസ് : നിനക്ക് പൈസക്ക് വല്ല ആവശ്യവുമുണ്ടോ
അർജുൻ : ഇല്ലടാ ഇപ്പോൾ ഒക്കെയാ ഇന്ന് സാലറി കിട്ടി അവളെ ഒന്ന് പുറത്ത് കൊണ്ടുപോണം ഞാൻ പോകുവാ അവള് കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകും
ഇത്രയും പറഞ്ഞു അർജുൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ കയറി ബൈക്ക് മുന്നോട്ടെക്കെടുത്തു
അല്പനേരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ അവൻ വീടിനു മുന്നിൽ എത്തി അപ്പോൾ അവൻ കണ്ടത് റോഡിൽ കിടക്കുന്ന രാജീവിന്റ കാറിനെയാണ്
അർജുൻ : രാജീവ് അങ്കിളിന്റെ കാറാണല്ലോ അങ്കിള് വന്നോ
അർജുൻ വേഗം വണ്ടി മുറ്റത്തേക്ക് കയറ്റിയ ശേഷം വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി അവിടെ ചെയറിൽ രാജീവും റാണിയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു
അമ്മു : അച്ഛാ അജു വന്നു… അജു വാ
അർജുൻ പതിയെ രാജീവിന്റെയും റാണിയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി
അർജുൻ : നിങ്ങൾ എപ്പോൾ എത്തി… അമ്മു ഇവർക്ക് ചായ കൊടുത്തോ നിക്ക് ഞാൻ പോയി കഴിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിയിട്ടുവരാം
രാജീവ് : ഒന്നും വേണ്ട അർജുൻ ഇരിക്ക് എനിക്കല്പം സംസാരിക്കണം
ഇത് കേട്ട അർജുൻ അവർക്കരികിലേക്കായി ഇരുന്നു
രാജീവ് : അർജുൻ പുതിയ കമ്പനിയിൽ ജോലിക്ക് കയറി അല്ലേ
അർജുൻ : അതെ ഇപ്പോൾ ഒരു മാസമായി… അല്ല അങ്കിളിന് എന്തോ പറയാൻ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു
രാജീവ് : ഉം അതെ എന്താന്ന് വച്ചാൽ നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും കൂടി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നേക്ക് ഇനി അവിടെ താമസിക്കാം അർജുന് എന്റെ കമ്പനിയിൽ വർക്കും ചെയ്യാലോ
അമ്മു : അച്ഛാ… ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഇതൊന്നും അർജുനോട് പറയരുതെന്ന് ഞങ്ങളിപ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്കില്ല
റാണി : എന്താ അമ്മു ഇത് എന്നായാലും അർജുൻ തന്നെയല്ലേ കമ്പനിയൊക്കെ നോക്കി നടത്തേണ്ടത്
രാജീവ് : അർജുൻ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്
അർജുൻ : അമ്മു പറഞ്ഞത് തന്നെയാ എനിക്കും പറയാനുള്ളത് ഞങ്ങളിപ്പോൾ അങ്ങോട്ടേക്കില്ല ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഒക്കെയാണ്
റാണി : എന്ത് ഒക്കെ ഈ വീട് കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപോയി ഇവിടെയാണോ എന്റെ കുഞ്ഞ് താമസ്സിക്കേണ്ടത്
അമ്മു : അമ്മേ മതി ഇവിടെ എനിക്ക് ഒരു കുറവുമില്ല
രാജീവ് : അർജുന് ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളോടുള്ള ദേഷ്യം മാറിയിട്ടില്ല അല്ലേ
അർജുൻ : ദേഷ്യമൊ എന്തിന് എനിക്ക് ആരോടും ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല പിണക്കമൊക്കെ നിങ്ങൾക്കായിരുന്നില്ലേ
രാജീവ് : അർജുൻ ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക് ആ ജാം കമ്പനിയിലെ ചെറിയ വരുമാനം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാ എന്റെ കമ്പനിയിൽ വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ ഞാൻ വേറെ പറഞ്ഞു ജോലി ശെരിയാക്കി തരാം