ഇവരെ ആ മേശയിൽ കെട്ടിയിട്” സലീന ഗുണ്ടയോട് പറഞ്ഞു. ഗുണ്ട ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ കൈകളിലെ കെട്ടഴിച്ച് അവരെ വലിച്ച് മേശക്കരികിലെത്തിച്ചു. അയാൾ അവരെ മേശയിൽ കുനിച്ച് നിർത്തി കൈകൾ മേശയിൽ ബന്ധിച്ചു. “അഴിച്ചു വിടെടീ എന്നെ..” അവർ ചീറി. സലീന പുറത്ത് പോയി ഒരു ഭിക്ഷക്കാരനെപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരാളെ അകത്ത് കൊണ്ട് വന്നു. അയാൾ അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ആ മുറി മുഴുവൻ ദുർഗന്ധം വ്യാപിച്ചു. “ഇയാളെ അറിയുമോ? ഈ ബംഗ്ളാവിനു പുറത്ത് കുപ്പ വാരലാ ഇയാളുടെ പണി. കുപ്പയിൽ വലിച്ചെറിയുന്ന എച്ചിലുകൾ വാരിത്തിന്നും. കുളിച്ചിട്ട് എത്ര നാളായെന്ന് ആർക്കറിയാം. ഇയാൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ പണ്ണാൻ പോവുകയാ”. “എടീ …. വേണ്ടാ… എന്നെ വിട്ടേക്ക്…. അത് മാത്രം വേണ്ട. നീ എന്നെ വേണേൽ കൊന്നോ.” ശാന്തിബെൻ കൈകൾ വിടുവിക്കാൻ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ഭിക്ഷക്കാരൻ വായ തുറന്നു ചിരിച്ചു. അയാളുടെ കറ പിടിച്ച പല്ലുകളിൽ പകുതിയും ദ്രവിച്ചിരുന്നു. വര്ഷങ്ങളായി വെട്ടാത്ത മുടിയും താടിയും ആകെ ചെളി പിടിച്ച് വൃത്തികേടായിരുന്നു. അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന ഷർട്ടും മുണ്ടും കീറിപ്പറഞ്ഞ് മുഷിഞ്ഞ് ചെളിയും മറ്റും പിടിച്ച് കിടന്നിരുന്നു. അയാളുടെ രൂപം കണ്ടിട്ട് ശാന്തിബെന്നിന് ഓക്കാനം വന്നു. “ശരി… ഞാൻ പറയാം.. നീ ഇയാളെ കൊണ്ട് പോ…” സലീന ഭിക്ഷക്കാരനോടും ഗുണ്ടയോടും അവിടുന്ന് പോകാൻ പറഞ്ഞു. ശാന്തിബെൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് സലീന അവരുടെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ മുറിയിലെ മേശ നീക്കി കാർപെറ്റ് മാറ്റിയപ്പോൾ തറയിൽ പണിയിച്ചിരുന്ന രഹസ്യ സെയ്ഫ് കണ്ടു. ശാന്തിബെൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത നമ്പർ ഉപയോഗിച്ച് അറ തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിറയെ കാശും ഡോക്യൂമെൻറ്സും വീഡിയോ കാസ്സറ്റുകളുമായിരുന്നു. അതെല്ലാം പരിശോധിച്ച സലീന ഭദ്രമായി അടച്ച് വച്ച് തിരികെ ശാന്തിബെന്നിൻ്റെ അടുത്തെത്തി. “ഇനി നിനക്ക് എന്നെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ. എന്നെ കൊല്ലാൻ പോവുകയാണോ?” “അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ഇല്ല. നിങ്ങളെ ഇനിയും എനിക്ക് വേണം. ആ സേഫിനെ കുറിച്ച് ഇനി ഒരാളോട് മിണ്ടിപ്പോയാൽ ആ ഭിക്ഷക്കാരനെ നിങ്ങളുടെ ദേഹത്ത് മേയാൻ വിടും. അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ മര്യാദക്ക് കഴിയാം.” സലീന അവരുടെ കൈകൾ മോചിപ്പിച്ച് അവർക്ക് ധരിക്കാൻ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊടുത്തു. “ഈ മുറി വിട്ട് വെളിയിൽ ഇറങ്ങാൻ പാടില്ല. കേട്ടല്ലോ?” അവൾ താക്കീത് ചെയ്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി.
കൊച്ചിയിലെ പബ്ബിൽ കൗണ്ടറിനരികിൽ ഒറ്റക്കിരുന്നു മദ്യപിക്കുന്ന ജാൻസിയെ ദിനേശ് കുറച്ച് ദിവസം ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൾ തികച്ചും തനിച്ചാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അയാൾ ഒരു ദിവസം അവളോട് മുട്ടി. “ഹലോ. ഞാൻ ദിനേശ്. കുറച്ചു ദിവസമായി നിങ്ങളെ ഇവിടെ കാണുന്നു. ഇവിടെ പുതിയതാണോ? കൂട്ടിനു ആരെയും കണ്ടില്ല” ദിനേശ് ജൻസിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. “എൻ്റെ പേര് ജാൻസി. ഞാൻ ബാംഗ്ലൂരിൽ ആണ് സ്ഥിരം. ഇവിടെ ഒരു പുതിയ ബിസിനെസ്സ് തുടങ്ങാൻ പദ്ധതിയുമായി വന്നതാണ്.” ജാൻസി ഇംഗ്ലീഷ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ അയാളോട് സംസാരിച്ചു. “ഓഹ്.. നിങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ വല്ല സിനിമാ നടിയോ മോഡലോ ആണെന്ന് കരുതി.” ദിനേശ് ഒരു നമ്പറിറക്കി. “മൈരൻ. എനിക്കിട്ട് പണിയാൻ നോക്കുവാ. ഇവനുള്ള പണി വരുന്ന കാര്യം ഇവനറിയില്ലല്ലോ.” ജാൻസി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. “ഓഹ്… എന്നെ കാണാനോ. ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്. താങ്ക് യൂ.” അവൾ മുഖത്ത് നാണം വരുത്തി. രണ്ടുപേരും കുശലസംഭാഷണം തുടർന്നു. ദിനേശ് സ്വയം ഒരു ഗോൾഡ് ഡിസ്ട്രിബ്യുട്ടർ ആയി ആണ് അയാളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. “അല്ലാ.. ജാൻസിയുടെ ബിസിനെസ്സ് എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല.” “ഓഹ്.. നമ്മളൊക്കെ പാവങ്ങൾ. ഒരു ചെറിയ ഇമ്പോർട്ട് ബിസിനെസ്സ് നടത്തുന്നു. കുറച്ച് ഫാൻസി ജൂവല്ലറികളും ഫാഷൻ ഡ്രെസ്സുകളും. പക്ഷെ ഇവിടെ ഇമ്പോർട്ട് നികുതിയൊക്കെ അടച്ചു കഴിയുമ്പോൾ കാര്യമായ ലാഭം ഒന്നുമില്ലന്നേ. നിങ്ങളെപ്പോലെ ഗോൾഡ് ഒന്നും അല്ലല്ലോ.” “അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം. അതൊക്കെ നമുക്ക് ശരിയാക്കാം. നമുക്കൊന്ന് വിശദായി കൂടണം. എല്ലാം വിശദമായി സംസാരിക്കാം.” ദിനേശ് വീണ്ടും ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞു. “പിന്നെന്താ. ഇതാ എൻ്റെ കാർഡ്. വീക്കെൻഡിൽ ഞാൻ താമസിക്കുന്നിടത്ത് വരൂ.” അവൾ ഒരു ബിസിനെസ്സ് കാർഡ് അയാൾക്ക് നീട്ടി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ ഫോൺ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അവർ കൂടുതൽ പരിചയപ്പെട്ടു. അടുത്ത ശനിയാഴ്ച്ച ദിനേശ് ജാൻസി കൊടുത്ത അഡ്രസ്സിൽ എത്തി. സിറ്റിയിൽ നിന്നും കുറച്ചു മാറി ഒരു ഇരു നില വാടക വീട്ടിലാണ് ജാൻസി കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.