“മോളെ, ഈ സാരി ഊരിക്കേ. ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞ് നിൽക്കണ്ട, പനി പിടിക്കും.. ഇങ്ങ് കൊണ്ടുവാ, പിഴിയാൻ അച്ഛൻ സഹായിക്കാം..”
“ഏയ് വേ..വേണ്ടച്ഛാ..”
നിളയ്ക്കപ്പോൾ ശെരിക്കും ചമ്മൽ വന്നു. ആ നാണം കാണാൻ തന്നെ ഒരു ഭംഗിയുണ്ടെന്നു രാജശേഖരന് തോന്നി. എങ്കിലും മരുമോളുടെ ഓരോ ഡ്രെസ്സും അഴിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ പൂർണനഗ്നയായി നിർത്തി അത് നല്ല വെട്ടത്തിലൊന്നു കാണുവാനായിരുന്നു അയാൾക്കാഗ്രഹം..
“അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളെ, ആ ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ് ഓഫ് ചെയ്തു പിഴിഞ്ഞാൽ മതി. ഇരുട്ടല്ലേ, ആരും കാണില്ലല്ലോ!..”
“വേ..വേണ്ടച്ഛാ.. ഞാൻ റൂമിൽ കയറി കിടക്കാൻ നേരം പിഴിഞ്ഞിട്ടോളാം.”
“അതൊന്നും വേണ്ട, ഉണങ്ങില്ല! ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ, മോള് വീട്ടിൽ പിഴിഞ്ഞ് അയയിലിടുന്നത്! മൊത്തം വെള്ളം പോലും പോകാറില്ല!.. അച്ഛൻ സഹായിക്കാം. രാവിലെത്തേക്ക് ഉണങ്ങണം, പരീക്ഷ എഴുതാൻ പോകേണ്ടതല്ലേ മോളേ..”
“ഹ്..ഹ്മ്മ്.. ശെരി അച്ഛാ.”
വേറെ നിവൃത്തി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് നിളയ്ക്ക് അയാൾ പറഞ്ഞതനുസരിക്കേണ്ടി വന്നു. അവൾ ഉടനെ ഫോണിലെ ഫ്ലാഷ് ഓഫ് ചെയ്തശേഷം ആ കടും നീല സാരിയുടെ പിന്നുകൾ അഴിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ വേഗം അതൂരിയെടുത്തു. പിന്നെ ഇരുട്ടത്ത് അച്ഛനൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തിൽ അതിനെ ഉടനെ നാലായി മടക്കി.
“അച്ഛാ, ഇതാ..”
അവൾ സാരിയുടെ ഒരു വശം അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
രാജശേഖരന് അത് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അയാളാ ഇരുട്ടിൽ ശബ്ദമില്ലാതെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈകൾ കുറച്ച് വളച്ച് താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോയി നിളയുടെ ഭംഗിയുള്ള ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് ചെറുതായൊന്ന് പിച്ചി..
“ആഹ്! അ..അച്ഛാ, അതല്ല, ഇവിടെ..”
അവൾ അയാളുടെ കൈ എടുത്തുകൊണ്ട് സാരിയുടെ വശത്ത് പിടിപ്പിച്ചു.
“അയ്യോ, സോറി മോളെ.. ഇരുട്ടല്ലേ, കാണാൻ വയ്യ..”
“മ്മ്.”
രാജശേഖരൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സാരി വാങ്ങി പിഴിയാൻ തുടങ്ങി.
“മോളെ, നന്നായി കറക്ക്.”
“അത്, അച്ഛാ, കൈയ്ക്ക് നല്ല വേദന..”
“എന്നാ ഇങ്ങെടുക്ക്, അച്ഛൻ തന്നെ പിഴിയാം.”
അയാൾ ആ സാരി അവളിൽ നിന്നും മേടിച്ചുകൊണ്ട് നന്നായി പിഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ തോളിലെടുത്തിട്ടു.
“മോളെ, ഇനി അടുത്തത്..”
“വേ..വേണ്ട അച്ഛാ, ബാക്കി ഞാൻ റൂമിൽ നിന്നും ചെ..ചെയ്തോളാം..”
“അതിന് ഇവിടെ എന്താ കുഴപ്പം മോളെ?..”
“അച്ഛാ, ആരേലും വന്നാൽ..”
“ഹഹ.. ഈ രാത്രിയോ?!”
“അത്.. എനിക്ക് പേടിയാ അച്ഛാ..”
“ഹ്മ്മ്, പിന്നെ മോൾടെ ഇഷ്ടം. വാ, വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ രാജശേഖരൻ സമ്മതിച്ചു.
“അച്ഛൻ മുന്നേ നടന്നോ, ഞാൻ പുറകെ വരാം.”
“ആം.”
“ആ സാരി ഇങ്ങു തന്നേക്ക് അച്ഛാ..”
“സാരമില്ല മോളെ, അച്ഛൻ പിടിക്കാം.”
“വേണ്ടച്ഛാ, ഇങ്ങു താ.”
“മ്മ്, ദാ..”
നിള തന്റെ സാരി അയാളുടെ തോളിൽ നിന്നും വലിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് തന്റെ തോളിലേക്കിട്ടു.
“വാ അച്ഛാ, പോകാം.”
“മ്മ്..”
രാജശേഖരൻ മുന്നേ നടന്നു. അവൾ അവിടെയും ഇവിടെയുമൊക്കെ നോക്കികൊണ്ട് പുറകെയും. ഒടുവിലവർ വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് എത്തി.
“മോളെ, സാരി ആ അയയിലിട്ടോ. പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങും ”
വീടിന്റെ സൈഡിൽ കണ്ട ഒരു അയ ചൂണ്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് രാജശേഖരൻ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ, രാവിലെ അവൾ വരും. ഞാൻ തൽക്കാലം റൂമിൽ തന്നെ ഇട്ടോളാം.”
“അതിന് എന്താ ഉറപ്പ് മോളേ? ഹോസ്പിറ്റൽ കേസ് അല്ലെ, എന്റെ അറിവിൽ അവിടുന്ന് ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടാൻ ഒരു 11 മണിയെങ്കിലും ആവും! അത് വരെ കാത്തിരിക്കണ്ടേ.. ഇപ്പൊ ഇവിടെ വിരിച്ചിട്ടാൽ പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങും, കണ്ടില്ലേ ചെറിയ കാറ്റുമുണ്ട്.”
“അച്ഛാ.. അത്..”
“പറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളേ..”
“മ്മ്..”
നിള ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. ‘അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. ഇവിടെ ഇട്ടാലേ രാത്രി ഉണങ്ങാൻ ചാൻസുള്ളൂ. ഇവിടെത്തന്നെ ഇടാം. ബട്ട്, എങ്ങനെ മൊത്തം ഡ്രസ്സും ഇവിടെ ഇടും? എല്ലാം ഉരണ്ടേ.. സാരി മാത്രം തൽക്കാലം വിരിക്കാം, അതാ നല്ലത്..’ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.