ബാലൻ ചെന്നു വണ്ടിയിൽ കയറി…ദേവിയെയും റീനയെയും കൂട്ടി മോർച്ചറിക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി… പാച്ചു ഒന്നും അറിയാത്ത ജോയ്യുടെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങി…..
അവിടെ ചെന്നു കാർ നിർത്തി…..
ബാലൻ : ഇപ്പൊ കൊണ്ട് വരും…
ഗദ്ഗദത്തോടെയാണ് ബാലനത് പറഞ്ഞത്….
റീന : അയ്യോ………….. അമ്മ………. സഹിക്കണില്ല……
കാറിൽ അവശയായി തളർന്നു ദേവിയുടെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു കിടന്നു റീന…..
ദേവിയുടെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല……
ബാലൻ : ദേവി…. റോഷനിയെ വിളിച്ചോ…
ദേവി : അവർ പുറപെട്ടിട്ടുണ്ട്
ബാലൻ : ജോയ് മോനെ…… മമ്മ….
ജോയ് : എനിക്കറിയില്ല ബാലേട്ടാ… ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വരാൻ പറ്റിയ അവസ്ഥയല്ല…
പിന്നെയാണ് ദേവി ബാലനോട് അത് ചോദിച്ചത്…..
ദേവി : ബാലേട്ടാ…..
ബാലൻ ദേവിയെ നോക്കി….
ദേവി: അറിയിക്കണ്ടെ
ബാലൻ റീനയെയും ജോയ് മോനെയും നോക്കി….ബാലന് ആകെ ടെൻഷൻ കയറി….
റീന തലയൊന്ന് ഉയർത്തി ദേവി ചേച്ചിയേ നോക്കി…..
ബാലൻ : ഞാൻ എങ്ങനെയാടി ഇതറിയിക്കാ…
ദേവി : അറിയിക്കാതെ എങ്ങനെയാ ചേട്ടാ….
റീനയും ജോയും ബാലനെയും ദേവിയെയും നോക്കി…
ആരെ അറിയിക്കാനാണ് ഇവർ പറയുന്നത്….. ഇനി ആരെയാണ് അറിയിക്കാനുള്ളത്….റീനയ്ക്കും ജോയ് മോനും ഈ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു….
ജോയ് അത് ചോദിക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും രണ്ട് സ്ട്രെചറുകൾ തുണി കൊണ്ട് മൂടി അവരുടെ മുന്നിലൂടെ മോർച്ചറിയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു…..അതിനൊപ്പം മെമ്പറും ഉണ്ടായിരുന്നു…
റീന ആ സ്ട്രച്ചറുകൾ കണ്ടു കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയോടി…..പിന്നാലെ ബാലനും ദേവിയും….
ശ്രീജിത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരും പിന്നെ കുറച്ചു നാട്ടുകാരും ഒത്തു കൂടി….
അലറി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് റീന ഒരു സ്ട്രച്ചറിൽ എത്തി….മെമ്പർ കോമ്പൗണ്ടന്റിനോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചപ്പോൾ തുണി മാറ്റി…..
ചേതനയറ്റ ശാന്തിയുടെ മൃതദേഹം കണ്ടു ബാലനും ദേവിയും വിതുമ്പി… റീന അമ്മയെ പുണർന്നു വാവിട്ടു കരഞ്ഞു….
മെമ്പർ : മോളെ മാറ്… അവർ കൊണ്ട് പോകട്ടെ….
റീന ശാന്തിയിൽ നിന്നു മാറി… പിന്നിലുള്ള സ്ട്രച്ചറിലേക്ക് നോക്കി…. അത് മൂടി തന്നെ ഇരുന്നു….
മെമ്പർ ബാലനെ കണ്ണു കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു…
റീന : എനിക്ക് കാണണം….
കോമ്പൗണ്ടന്റ് മെമ്പറെ നോക്കി…
മെമ്പർ : മോളെ വേണ്ട…
റീന : എനിക്ക് ഏട്ടനെ കാണണം…
റീന ശ്രീജിത്തിന്റെ സ്ട്രെചറിൽ പിടി മുറുക്കി…. മെമ്പറും ബാലനും അവളെ പിന്തിരിക്കാൻ നോക്കി
റീന : എന്നെ കാണിക്ക് ബാലേട്ടാ….. പ്ലീസ്… ഒരു വട്ടം…… ഒരു വട്ടം… എന്നെ കാണിക്കില്ലേ…… ശ്രീയേട്ടാ…….. മോളു വന്നേട്ടാ……. പാച്ചുവിനെ വിളിക്കെട്ടാ………..
ബാലൻ : മാറ് മോളെ…
റീന : ദേവി ചേച്ചി പറ…. എന്നെ കാണിക്കാൻ പറയേച്ചി….
ബാലൻ : കാണിക്കാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ല മോളെ……
ശബ്ദം നുറുങ്ങി ബാലനത് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു….
അത് കേട്ടു ദേവിയും റീനയും തകർന്നു….. ബാലന്റെ മടിയിലേക്ക് റീന തളർന്നു വീണു….
കണ്ടു നിന്ന നാട്ടുകാർക്കും കൂട്ടുകാർക്കും ആ സങ്കടം കണ്ട് സഹിക്കാനായില്ല…
സങ്കട കടലിനുള്ളിൽ ഇതെല്ലാം നിന്നു കാണുകയായിരുന്നു റോണിയും കിങ്കരന്മാരും……
______________________________________________
തോമസിന്റെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു… റോണിയാണ്
അപ്പുറത് പീറ്ററും ജോണും ഉണ്ടായിരുന്നു…
തോമസ് : എന്തായി…
റോണി : അപ്പ… ഇന്നുണ്ടാവില്ല…. നാളെയാണ് പോസ്റ്റ് മോർട്ടം….
തോമസ് : ഓഹ്…. പിന്നെ ആ കഴുവേറി മോളില്ലേടാ അവിടെ
റോണി : ഉണ്ട് അപ്പ…പിന്നെ നമ്മുടെ ജോയും ഉണ്ട് കൂടെ…
തോമസ് : ജോണേ… നമ്മുടെ ജോയ്മോൻ അവിടെയുണ്ട്….
തോമസ് ജോണിനെ നോക്കി …
ജോൺ : തന്തക്ക് പിറക്കാത്തവൻ…
തോമസ് : ആ വിടടാ….. അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കട്ടെ….
തോമസ് കാൾ കട്ട് ആക്കി….
തോമസ് : പീറ്ററെ…. നാളെ….
പീറ്റർ : മം…
ജോൺ : ഈ അവസ്ഥയിൽ അങ്ങോട്ട് പോണോ അച്ചായാ… നാട്ടുകാർ
തോമസ് : ഏതു നാട്ടുകാർ…. ഈ മാളിയേക്കൽ തോമസിന്റെയും അനിയന്മാരുടെയും മുന്നിലേതു നാട്ടുകാർക്കാടാ ചങ്കുറപ്പുള്ളത്…..
ആശ്വാസത്തോടെ തോമസ് തന്റെ അപ്പൻ മാളിയേക്കൽ റപ്പായിയുടെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു….