ഞാൻ: (കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നു) പക്ഷേ, അവൾ എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല? എന്തുകൊണ്ട് എന്നെ തടഞ്ഞില്ല? (കോപത്തോടെ) അവൾക്ക് “വേണ്ട” എന്ന് പറയാമായിരുന്നു!
മനസാക്ഷി: (മൃദുവായി, എന്നാൽ ഉറച്ച്) അജു “വേണ്ട” എന്ന് പറയാൻ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് ശക്തി വേണം—മനസ്സിന്റെ ശക്തി, ആത്മവിശ്വാസം. പക്ഷേ, നിന്റെ മുന്നിൽ, നിന്റെ കാമത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ, അവൾ ഒരു തരം അടിമത്തത്തിലായിരുന്നു. നിന്റെ വാക്കുകൾ, നിന്റെ പ്രലോഭനങ്ങൾ, അവളെ ഒരു കെണിയിൽ അകപ്പെടുത്തി. അവൾക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കാരണം അവളുടെ മനസ്സ്, അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം, നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് മുന്നിൽ തളർന്നുപോയിരുന്നു.
ഞാൻ: (നിശ്ശബ്ദനായി, തല കുനിച്ച്) ഞാൻ… ഞാൻ അവളെ തളർത്തിയോ? ഞാൻ… ഞാൻ അവളുടെ മനസ്സിനെ തകർത്തോ? (ശബ്ദം ഇടറുന്നു) ഞാൻ ഓർക്കുന്നു… ഞങ്ങൾ ഈ കഴപ്പ് അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അവൾ എഴുന്നേറ്റു പോലുമില്ല, പക്ഷേ അവളുടെ മുഖം… അവളുടെ കണ്ണുകൾ… അവ എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.
മനസാക്ഷി: (ആഴമായി) അവളുടെ വേദന, അജു, അത് ഒരു മുറിവാണ്—ഒരു മുറിവ്, അത് ശാരീരികമല്ല, മാനസികമാണ്. സമയ്യ, ഒരു അമ്മയായി, തന്റെ മകളുടെ മുന്നിൽ തന്റെ ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന അനുഭവിച്ചു. അവളുടെ മനസ്സിൽ, ഐഷുവിനോടുള്ള കുറ്റബോധം, അവളെ എന്നേക്കും വേട്ടയാടും. ഒരുപക്ഷേ, അവൾ ഒരിക്കലും ആ വേദനയിൽ നിന്ന് മുക്തയാകില്ല.നിശ്ശബ്ദത, അജു, അത് ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ വേദനയുടെ ശബ്ദമാണ്. ഐഷുവിന്റെ മനസ്സ്, ആ നിമിഷങ്ങളിൽ, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു. തന്റെ അമ്മയെ, തന്റെ സുരക്ഷിതമായ ലോകത്തിന്റെ തൂണിനെ, നിന്റെ കൈകളിൽ തകർന്നടിയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ ഹൃദയം ഉടഞ്ഞു. നിന്റെ മേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ആരാധന, അത് ഒരു തരം വെറുപ്പായോ, നിന്ദയായോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ആഴമായ ശൂന്യതയായോ മാറി
ഞാൻ: (തല കുനിച്ച്, കൈകൾ മുഖത്ത് വെച്ച്) ഞാൻ… ഞാൻ അവളെ നോക്കിയില്ല. ഞാൻ… ഞാൻ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ, അവൾ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. ഒരു വാക്ക് പോലും… (ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നു) ഒരുപക്ഷേ, അവൾക്ക്… അവൾക്ക് വേദനിച്ചിരിക്കാം.
മനസാക്ഷി: വേദനിച്ചിരിക്കാം? അജു, നിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ, ഇവ നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഐഷു ഒരു പെൺകുട്ടിയാണ്, അവളുടെ മനസ്സ്, അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം, അതെല്ലാം നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ തകർത്തു. നിന്റെ ആനന്ദത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ, അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു കറയായി മാറി.ഐഷുവിന്റെ വേദന, അവളുടെ മുറിവുകൾ, അവ ഒരുപക്ഷേ ഒരിക്കലും പൂർണമായി ഉണങ്ങില്ല. പക്ഷേ, ഒരു ആത്മാർത്ഥമായ ക്ഷമാപണം, നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വാക്ക്, അവൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം നൽകിയേക്കാം. പക്ഷേ, അതിന് ധൈര്യം വേണം. നിന്റെ ഈ ശൂന്യത, ഈ വേദന, അത് നിന്റെ മനസ്സിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഒരു പുതിയ പാത, ഒരു ശുദ്ധമായ ജീവിതം, അതിന് നീ തയ്യാറാകണം.
ഞാൻ: (കോപത്തോടെ, ഗ്ലാസ് എടുത്ത് വീണ്ടും വിസ്കി ഒഴിച്ച്) എന്താണ് നിന്റെ പ്രശ്നം? ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു, അവരും ആസ്വദിച്ചു! അസീന… അവൾ, അവൾ ഒരു ലെസ്ബിയനാണ്. ഞാൻ അവളെ ഒന്നും നിർബന്ധിച്ചില്ല. ഞാൻ അവൾക്ക് സമയ്യയെ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു, അവൾ വീണു. അത്രേ ഉള്ളൂ!
മനസാക്ഷി: (ശാന്തമായി, എന്നാൽ ഗൗരവത്തോടെ) അസീന. അവളുടെ ദൗർബല്യത്തെ നീ ഉപയോഗിച്ചു, അല്ലേ? അവളുടെ ലൈംഗികത, അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ, അതിനെ നീ ഒരു ആയുധമാക്കി. നിന്റെ കളിയിൽ അവളും ഒരു പാവയായി. പക്ഷേ, അജു, ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കൂ. നിന്റെ ഈ “കളി” അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അവർ മൂന്ന് പേർക്കും എന്താണ് ബാക്കി വന്നത്? നിനക്ക് എന്താണ് ബാക്കി വന്നത്?
ഞാൻ: (നിശ്ശബ്ദനായി, ഗ്ലാസിലേക്ക് നോക്കി) എനിക്ക്… എനിക്ക് ആനന്ദം ലഭിച്ചു. ഞാൻ… ഞാൻ എന്റെ ഫാന്റസികൾ ജീവിച്ചു. (പെട്ടെന്ന് ശബ്ദം ഉയർത്തി) അതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ഞാൻ ആരെയും കൊന്നില്ല, ഞാൻ ആരെയും ഉപദ്രവിച്ചില്ല!..