മനസാക്ഷി: ഉപദ്രവിച്ചില്ല? അജു, നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അവരുടെ മനസ്സിനെ, അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ, അവരുടെ ബന്ധങ്ങളെ എത്രമാത്രം തകർത്തുവെന്ന് നിനക്ക് മനസിലായിട്ടില്ല. സമയ്യ, ഐഷു, അസീന… അവർ മനുഷ്യരാണ് അജു, അല്ലാതെ നിന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ അല്ല. നിന്റെ ഈ “ആനന്ദം” എത്ര നിമിഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്നു? ഇപ്പോൾ, ഈ രാത്രിയിൽ, ഈ മദ്യത്തിന്റെ മറവിൽ, നിന്റെ മനസ്സ് എന്താണ് പറയുന്നത്?
ഞാൻ: (കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ്, ശബ്ദം താഴ്ത്തി) ഞാൻ… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. എനിക്ക്… എനിക്ക് ഒന്നും തോന്നുന്നില്ല. ഈ ശൂന്യത… (ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ വെച്ച്, മുഖം കൈകളിൽ പൊത്തി) ഞാൻ… ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തോ?
മനസാക്ഷി: (മൃദുവായി) തെറ്റ്, ശരി… ഈ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം, അജു, നിന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ട്. നിന്റെ ആനന്ദം, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയിൽ നിന്നാണ് വന്നത്. നിന്റെ ഈ ശൂന്യത, അത് നിന്റെ മനസ്സിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. ഇനിയെങ്കിലും, ചിന്തിക്കൂ. നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കപ്പുറം, മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ, അവരുടെ വികാരങ്ങളെ, നീ എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കും?
ഞാൻ: (ശബ്ദം ഉയർത്തി) ഞാൻ ക്രൂരനല്ല! ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം ജീവിക്കുന്നു. ഈ ലോകം ഒരു കാടാണ്. നിനക്ക് അതിന്റെ ഗന്ധം പോലും അറിയില്ല. ഞാൻ എന്റെ സ്ഥാനം നിലനിർത്തണമെങ്കിൽ ഇനിയും പലതും ചെയ്യേണ്ടി വരും. എന്റെ ജോലി, എന്റെ ജീവിതം… ഇതൊക്കെ എനിക്ക് പ്രധാനമാണ്. ജീവിതം ഒരു യുദ്ധമാണ്. ഐഷുവും അസീനും സമയ്യയും… എല്ലാവരും ഇതിന്റെയൊക്കെ ഭാഗമാണ്. ഇക്കയുടെ ബിസിനസ്സ്, സ്വർണ്ണ കടത്ത്, ഭീഷണി… ഇതിന്റെ ഇടയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ശാന്തനാകും?
മനസാക്ഷി: ഇപ്പോൾ നീ എന്താണ് പറഞ്ഞത് ശാന്തനാകാൻ, അല്ലേ? നിന്റെ ഈ “ശാന്തി” എന്നത്, നിന്റെ തെറ്റുകളെ മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു മറയാണ്, അജു. അല്ല, ഒന്ന് പറ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ആലീസിനോട് നീ എന്താണ് ചെയ്തത്?
ഞാൻ: (അസ്വസ്ഥനായി) ആലീസോ? ഓ, അവൾ… അവൾ അവളുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യാൻ?
മനസാക്ഷി: (തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ) ആ കുടുംബം നീ തകർത്ത്, അല്ലേ? നീ അവളെ എല്ലാ രീതിയിലും അപമാനിച്ചു, ആലീസിന്റെ മുഖം എങ്ങനെയായിരുന്നു, നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ? അവളുടെ കണ്ണുകൾ… അവൾ എത്ര വേദനിച്ചു എന്ന് നിനക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ?
ഞാൻ: (ചിരി മങ്ങി, ഗൗരവത്തോടെ) അവൾ അതൊക്കെ മറക്കും. പിന്നെ അവളിൽ ഞാനൊരു വേദനയും കണ്ടില്ല .
മനസാക്ഷി: (ഗൗരവത്തോടെ) മറക്കും, അല്ലേ? നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ആലീസിന്റെ ഉള്ളിൽ എത്ര ദിവസം കിടക്കും, അജു? അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം തിരികെ വരുമോ? നിന്റെ നാവിന്റെ മൂർച്ച, അത് ഒരു കത്തി പോലെയാണ്. നീ അത് ആയുധമാക്കി, ആലീസിനെ മാത്രമല്ല, ജോസിനെയും വേദനിപ്പിച്ചു.
ഞാൻ: (ദേഷ്യത്തോടെ) ജോസോ? അവൻ അല്ലേ എല്ലാം തുടങ്ങി വച്ചത്. സ്വന്തം ഭാര്യയെ കൂട്ടികൊടുത്തു സുഖിക്കുന്ന ആ പരനാറിയെ എന്തിനു നീ മഹാനാക്കുന്നു.?
മനസാക്ഷി: (നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം) അവനെ അങ്ങിനെ ആക്കിയത് നീയല്ലേ? ബ്ലാക്ക് മെയിലിങ് എന്നതും ഒരു തരം റേപ്പ് തന്നെയാണെന്ന് നിനക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ലേ? എന്തൊക്കെ വൃത്തികേട്കൾ ആണ് നീ ആ ഭാര്യ ഭർത്താക്കന്മാരോട് ചെയ്തത്.
ഞാൻ: (ശബ്ദം ഉയർത്തി) ഞാൻ അവനെ കൊന്നില്ല! ഞാൻ എന്റെ ജോലി ചെയ്തു! ഇക്കയുടെ സാമ്രാജ്യം, സ്വർണ്ണം… ഇതൊക്കെ എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ഈ ലോകത്ത് ദയ കാണിച്ചാൽ, ഞാൻ തോറ്റുപോകും! പിന്നെ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടായെന്നു പോലും വരില്ല.
മനസാക്ഷി: (കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ സ്വരത്തിൽ) ദൗർബല്യം? സ്നേഹം കാണിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല, അജു. നിന്റെ ഈ “ശക്തി” എന്നത്, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയമാണ്.
ഞാൻ: (ദേഷ്യം വിട്ട്, ശബ്ദം താഴ്ന്ന്) എന്താണ് നിനക്ക് വേണ്ടത്? ഞാൻ എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റണോ? ഇക്കയുടെ ബിസിനസ്സ്, ഈ സ്വർണ്ണ കടത്ത്… ഇതിന്റെ ഇടയിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു “നല്ല മനുഷ്യനാകും”?
മനസാക്ഷി: (ശാന്തമായി) നല്ല മനുഷ്യനാകാൻ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ നേരിടണം, അജു. സമീറയോട് നീ കാണിക്കുന്ന ആ സ്നേഹം, ആ ശാന്തത… അത് നിന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപമാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ രൂപം ഐഷുവിനോടോ, അസീനോടോ, സമയ്യയോടോ, ആലീസിനോടോ നിനക്ക് കാണിക്കാൻ കഴിയാത്തത്? നിന്റെ ഈ ക്രൂരത, ഈ മുഖം മൂടി… ഇതൊക്കെ നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്.