••❀••
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് കുഞ്ഞി….”
കട്ടിലിൽ ഒരു ടെഡിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിയെ ഭൈരവ് വിളിച്ചുണർത്തി
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് കുഞ്ഞേട്ടാ….”
കുഞ്ഞി കണ്ണ് തിരുമ്മി ഉറക്കച്ചടവോടെ പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് ഭൈരവിന് നേരേ രണ്ട് കൈകളുമുയർത്തി,
ഭൈരവ് അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് ഒക്കെത്തു വച്ചു, കുഞ്ഞി അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു, അതുകണ്ട് അങ്ങോട്ട് കയറിവന്ന സീതലക്ഷ്മി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“ഏട്ടന്മാര് രണ്ടുകൂടെ കൊഞ്ചിച്ചോ… വയസ്സെട്ടായി… ഇപ്പോഴും കളി മാറീട്ടില്ല പെണ്ണിന്…”
തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങളൊന്ന് പോ തള്ളേ… ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞീനെ കൊഞ്ചിക്ക്യോ കൊഞ്ചിക്കാതിരിക്ക്യോ ചെയ്യും അതിന് നിങ്ങക്കെന്താ…”
“ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല… അവസാനം പെണ്ണിന്റെ വാശി ഏട്ടൻമാര് തന്നെ തീർത്തോണം… പറഞ്ഞേക്കാം…”
കുഞ്ഞി തോളിൽനിന്നും തലയുയർത്തി കേറുവോടെ അമ്മയെ നോക്കി വീണ്ടും തോളിലേക്ക് കിടന്നു,
അതുകണ്ട് സീതലക്ഷ്മിയും ഭൈരവും പരസ്പരം നോക്കിചിരിച്ചു
“കുഞ്ഞി പോയി പല്ല് തേച്ചു കുളിച്ചു മിടുക്കിയായി വാ…”
കുഞ്ഞിയെ താഴെ നിർത്തിക്കൊണ്ട് ഭൈരവ് പറഞ്ഞു
കുഞ്ഞി ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി,
“അവിടെ അപ്പ എന്തെക്കെയോ തീരുമാനിക്കുന്നുണ്ട്, അവർക്ക് വയസ്സായില്ലേ… എല്ലാം നിങ്ങളുടെ പേരിലേക്ക് മാറ്റാൻ പോണെന്നാ തോന്നുന്നേ…”
കട്ടിൽ തട്ടി വിരിച്ചുകൊണ്ട് സീതലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു
“ഞങ്ങളുടെ പേരിലേക്കോ…?? അതൊന്നും നടക്കില്ല എനിക്കതിൽ തീരെ തൽപ്പര്യമില്ല…?”
അവിടേക്ക് വന്ന രുദ്ര് ചോദിച്ചു
“അതൊന്നുമെ എനക്ക് തെരിയാത് നിങ്ങള് നേരിട്ട് പറഞ്ഞോ…”
സീതലക്ഷ്മി അതും പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് പോയി
“അളിയാ ഊമ്പി… ഒരു കമ്പനി കൊണ്ട് പോകാൻ നിന്നെക്കൊണ്ടായില്ല… അപ്പോഴാണ് ഇക്കണ്ട മുഴുവൻ…”
ഭൈരവ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“നീയധികം ഇളിക്കണ്ട… എനിക്ക് പറ്റില്ലാന്ന് പറഞ്ഞാ പിന്നേ അത് നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കും…”
“എന്നെയോ… എനിക്കെന്ത് മൈര് അറിയാം ഇതിനേക്ക പറ്റി… ഞാൻ നിന്റെ ഡ്രൈവർ… എന്റച്ഛൻ നിന്റച്ഛനോട് നിക്കുന്നപോലെ… അത് മതിയളിയാ… ”
ഭൈരവ് രുദ്രിന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു…
“നിന്നെക്കൊണ്ട് കമ്പനികാര്യങ്ങളെല്ലാം പഠിപ്പിക്കാനിരിക്കുകയാ അപ്പ…”
“പറിച്ച്… ഇവിടെ സ്കൂളിൽ പഠിപ്പിച്ചത് പഠിച്ചില്ല പിന്നല്ലേ… കമ്പനിക്കാര്യങ്ങൾ…”
അവൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
രുദ്ര് എന്തോ പറയാൻ വന്നതും കുഞ്ഞി അവരെടുത്തേക്ക് വന്നു,
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് ഏട്ടാ…”
കുഞ്ഞി ദ്രുവിനോട് പറഞ്ഞു
ഗുഡ് മോർണിംഗ് കുഞ്ഞി…”
അവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടു ദ്രുവ് പറഞ്ഞു, കുഞ്ഞി രണ്ടുപേരുടെയും കൈ പിടിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് പോയി,
താഴെ ഡെയിനിങ് ടേബിളിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ എല്ലാരും അവരെക്കാത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്… ജോലിക്കാർ ടേബിളിലേക്ക് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വയ്ക്കുന്നുണ്ട്,
മൂന്നുപേരും ചെയർ വലിച്ചിട്ടിരുന്നു, അവർക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി
“ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു…”
ഭൈരവിന്റെ അച്ഛൻ മാധവൻ മുഖവുരയിട്ടു, എല്ലാരും തലയുയർത്തി, മാധവൻ വിശ്വനാഥനെ നോക്കി
“ഞങ്ങൾക്ക് വയസ്സായി, ഇനിയുള്ള കാലം ഈ കാണുന്നതെല്ലാം നിങ്ങളെയെല്പിച്ചു ശിഷ്ടകാലം സമാധാനമായി കഴിയണമെന്നാ ഞങ്ങൾക്ക്”
രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
“മക്കളെ… ആയ കാലം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിലനിർത്തിയത ഇന്ന് നമുക്കുള്ളതെല്ലാം… ഇപ്പൊ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രായമായി… ഇനി വയ്യ ഞങ്ങൾ വല്ലാതെ തളർന്നു, ഇനിയെങ്കിലും ഞങ്ങൾക്കൊന്ന് വിശ്രമിക്കണ്ടേ… നിങ്ങള് പറ…,”
അവർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല,
‘ശരിയാണ് അപ്പാവും മാധവനങ്കിളും താത്തവുടെ കാലശേഷം തങ്ങളുടെ പരമ്പര സ്വത്തുക്കളും സ്ഥാനമാനങ്ങളും കൂടാതെ അവരായി തുടങ്ങിയവയും നോക്കി നടത്തുന്നത് അവരാണ് ഇപ്പൊ അവർക്ക് വിശ്രമിക്കാനുള്ള സമയമാണ്, ഇപ്പൊ അവരായിട്ട് തന്നെ പറയുമ്പോൾ, തങ്ങളത് അനുസരിക്കേണ്ടതാണ്, പക്ഷേ…’