ആഹാ….എന്തൊരു മണം..! എന്റെ മേമേ..!
ഞാനാ തലയിണ മാറോട് ചേര്ത്തു വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.
പെട്ടെന്ന് താഴെ നിന്നും എന്തോ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. ഒരു നടുക്കത്തോടെ ഞാന് കിടക്കയില് നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. മിന്നല് വേഗത്തില് വിരിപ്പും തലയിണയും ശരിയാക്കി പുറത്തു കടന്നു വാതില് ചാരി.
കോണിപ്പടിയില് പാദപതന ശബ്ദം കേള്ക്കാന് തുടങ്ങി. മേമ മുകളിലേക്ക് കയറി വരികയാണ്.
ഈ അവസ്ഥയില് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോകാന് പറ്റില്ല..അവര് കാണും. തൊട്ടടുത്തത് ബാത്ത്റൂമാണ്…ഞാന് ഒന്നും നോക്കാതെ പെട്ടെന്ന് അതിനകത്തേക്ക് കയറി.
വാതിലൊന്നും അടയ്ക്കാന് നിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് പൈപ്പ് തുറന്നു മുഖമൊക്കെ നന്നായി കഴുകിക്കൊണ്ട് നിന്നു. മേമ കണ്ടാലും അത് സ്വാഭാവികമായൊരു സംഗതിയായതുകൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല.
“ആഹ്…കണ്ണന് ഉറങ്ങിയില്ലേ..?”
മുറിയില് നിന്നും മേമയുടെ സ്വരമുയര്ന്നു.
“ഇല്ല മേമേ…ഞാ..ഞാന് ബാത്ത്റൂമിലാ..മുഖം കഴുക്വാ..!”
ശബ്ദം വിളറിപ്പോകാതിരിക്കാന് ഞാന് നന്നേ പണിപ്പെട്ടു.
“എന്നാ വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ…സമയം എത്രയായീന്നാ…ഞാന് എടുത്ത് തരണോ..?”
“വേണ്ട മേമേ..ഞാന് എടുത്തോളാം..!”
ടവ്വലില് മുഖം തുടച്ച ശേഷം ഞാന് മെല്ലെ പുറത്തിറങ്ങി. മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള് മേമയുടെ മുറിയുടെ നേരെ ഒന്ന് പാളി നോക്കി. വാതിലടച്ചിരിക്കുകയാണ്…ഡ്രസ്സ് മാറുകയാവും.!
മുറിയിലെത്തി കിടക്കയിലേക്ക് വീണപ്പോഴാണ് ശ്വാസം വീണത്.
കുറച്ചു സമയം കൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോള് മേമയുടെ വാതില് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
“കണ്ണാ..പിന്നേം കിടന്നോ..?”
“ഇല്ല..ദാ കഴിക്കാന് പോവ്വാ..!”
ഞാന് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
മേമ താഴേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആ ശബ്ദം നിലച്ചപ്പോള് ഞാനും മെല്ലെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ബാല്ക്കണിയില് നില്ക്കുമ്പോള് മേമയുടെ വണ്ടി സ്റ്റാര്ട്ടാവുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
സൊസൈറ്റി പോകാന് സമയമായിരിക്കുന്നു.!
മേമ വണ്ടിയില് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.ലിസിച്ചേച്ചി പാത്രങ്ങള് വണ്ടിയിലേക്ക് കയറ്റി വെക്കുകയാണ്.
വെറും ഒരു മിനിറ്റില് താഴെ മാത്രമേ അവര്ക്കാ പണി തീര്ക്കാന് വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ. അതിന്റെ പത്തിരട്ടി സമയമെടുത്താണ് ഞാനത് ചെയ്തിരുന്നത്… അല്ലാ…അതുപിന്നെ അങ്ങനെ വേണമല്ലോ.. കൊതിയകറ്റാന് ആകെ കിട്ടുന്ന ഒരു ടച്ചിംഗ്സല്ലേ..!
ആഹാ..മേമ ശരിക്കും ഒരു അപ്സരസ്സ് തന്നെ..! ആകാശനീല നിറത്തില് ഷേപ്പൊത്ത പ്ലെയിന് കോട്ടണ് ചുരിദാറും ഡാര്ക്ക് ക്രീം ലെഗ്ഗിംഗ്സുമാണ് വേഷം. ക്രീം കളറില് നീല ഡിസൈനുള്ള ഒരു ഷാള് കൊണ്ട് മാറ് മൊത്തം മൂടിയിരിപ്പാണ്. അരക്കെട്ട് വരെ നീളമുള്ള കറുത്തുചുരുണ്ട മുടി കറുപ്പ് നിറത്തില് വീതിയുള്ള ഒരു ക്ലിപ്പ് കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.എത്ര നേരം വേണമെങ്കിലും അങ്ങനേയങ്ങ് നോക്കി നില്ക്കാന് തോന്നും.!
മേമയുടെ വണ്ടി കണ്ണില് നിന്നും മറയുന്നത് വരെ ഞാനാ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിച്ചു. ശേഷം അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കാനൊരുങ്ങുന്നതിനിടയില് ലിസിച്ചേച്ചിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവരും എന്നില്തന്നെ കണ്ണുംനട്ടു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഞാനവിടെ നില്പ്പുണ്ടെന്ന് അവരെങ്ങനെ അറിഞ്ഞാവോ..!
ഒരു ഇളംപുഞ്ചിരി ചുണ്ടില് മയക്കിക്കിടത്തിക്കൊണ്ട് അവരെന്നെ കണ്ണ് കൊണ്ട് ‘വാ’ എന്നൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അത് കണ്ടപ്പോഴേ എന്റെ മുണ്ടിനുള്ളില് വീണ്ടും അനക്കം വച്ചു തുടങ്ങി. മായേച്ചി പകര്ന്നു തന്ന ഉഷ്ണം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. പറ്റിയാല് ലിസിച്ചേച്ചിയെക്കൊണ്ടൊന്നു തണുപ്പിക്കാം..!
ധൃതിയില് താഴെയിറങ്ങി തൊഴുത്തിന് നേരെ നടന്നു. ചേച്ചി അരിവാളും കയറുമൊക്കെയായി പുല്ലരിയാന് പോകാന് റെഡിയായി നില്പ്പുണ്ട്.
“ഇതുങ്ങള്ക്ക് തികഞ്ഞില്ല..കൊറച്ചൂടെ കൊടുക്കണം..പിന്നെ കാലത്ത് അരിയാനും സമയുണ്ടാകില്ല…പള്ളീല് പോണം…ഞായറല്ലേ…! കണ്ണന് വരുന്നോ പറമ്പിലേക്ക്..?”