അത്താഴം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എട്ടു മണിയോടെ, മെസ്സേജിന്റെ ശബ്ദം. ലിവിംഗ് റൂമിൽ ഇടംവലം തിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഏട്ടൻ മെസ്സേജ് അയച്ചു:
When can I come for today’s hug time?
മായയുടെ ഹൃദയം ഒന്നു പിടഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ തിരിച്ചയച്ചു:
*വല്ല്യമ്മ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ്… *
വേഗം ഒരു ചോദ്യം: എത്ര മണിക്കാണ് സാധാരണ ഉറങ്ങുക?
അതങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റില്ല ഏട്ടാ…10.30 ആകുമ്പോ തന്നെ മയങ്ങാൻ തുടങ്ങും
അതിനു മറുപടി ഇങ്ങനെ വന്നു:
11 then… love you..
മായയ്ക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ചെന്നെത്തിയതുപോലെ തോന്നി. ഇതൊക്കെ ഇത്ര പുതുമയുള്ള അനുഭവമാണ്…എന്താ ഈ ഏട്ടനെന്ന ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തവണ കൂടി കടന്നുപോയി. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ അന്വേഷിക്കാനുള്ള സമയമല്ല.
11…അവൾ നെടുവീർപ്പോടെ കാത്തിരുന്നു. ഇടനെഞ്ച് തുടിച്ചു, കൈപ്പത്തികൾ വിയർത്തു. ഈ തപിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ മധുരം അവളെ ഉള്ളിൽ നിന്നും വെന്തുരുകി.
XXX
10 മണിയായതോടെ മായ തന്റെ മുറിയിൽ ആയിരുന്നു. എന്തുടുക്കണമെന്ന ആലോചനയായിരുന്നു. ഇതും വെച്ചാൽ നന്നായിരിക്കില്ല, അതും ശരിയല്ല…അങ്ങനെ കുറെ സമയം ചിലവഴിച്ചു. ഒടുവിൽ ഏറെ ഇഷ്ടത്തോടെ, അത്യാവശ്യ സന്ദർഭങ്ങളിൽ മാത്രം ഉടുക്കാറുള്ള ഒരു വസ്ത്രത്തിലേക്ക് മനസ്സുറപ്പിച്ചു. മുട്ടോളമെത്തുന്ന, പിടിച്ചാൽ നീളുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു കോട്ടൺ നിശാവസ്ത്രം. ഇളം പിങ്ക് നിറം, ആരും കണ്ടാൽ കുഞ്ഞിപ്പെങ്ങൾ തന്നെ എന്ന് തോന്നും അത്രയ്ക്ക് നിഷ്കളങ്കമായ ലാളിത്യം ഉള്ളതായിരുന്നു അതിന്. അടിയിൽ പിങ്ക് ബ്രായും പാന്റിയും.
11 അടുക്കുന്നതോടെ ഹൃദയം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ അടിച്ചുതുടങ്ങി. ‘ഈ സമയത്ത് വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതിന്റെ ത്രില്ല്!’ – അതോർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കാൽവിരലുകൾ പോലും അകാരണമായി മുറുകി. വല്ല്യമ്മയുടെ കൂർക്കംവലി മറ്റൊരു മുറിയിൽ നിന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിനൊന്നു മണി…നോക്കുമ്പോൾ മിനുറ്റുകൾക്ക് പോലും നീളമേറിയതുപോലെ മായയ്ക്ക് തോന്നി.
ഇനി ഒട്ടും താമസിക്കില്ല. ആ വിചാരം അവളുടെ ഹൃദയതാളത്തെ താറുമാറാക്കി. പിടയുന്ന ശ്വാസത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, മായ കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
XXX
പതിനൊന്ന് മണി. ആ തേങ്ങിത്തുടങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഒടുവിൽ, ആ മുട്ട്. മായയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. വേഗം എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽ തുറന്നു.
ഏട്ടൻ! കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം; ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി. അവൻ അകത്തേക്ക് വന്നതും അവൾ പതുക്കെ വാതിലടച്ച് താഴിട്ടു.
“വെയ്റ്റിങ്ങിന് ബോറടിച്ചോ?” അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഏട്ടന്റെ കുസൃതി ചോദ്യം
“ഇല്ലല്ല…” മായയുടെ ശബ്ദം അൽപം വിറച്ചു. ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ തോന്നിയെങ്കിലും, സത്യമതല്ല എന്നവൾക്കറിയാം
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ അവളെ പിടിച്ചുവലിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. ഇന്ന്, പകലത്തെ ഔപചാരികതകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഈ ചേർത്തുപിടുത്തത്തിൽ കവിഞ്ഞൊഴുകിയത് പകൽസമയങ്ങളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച ആ കൊതികൾ മുഴുവനായിരുന്നു. ഇന്നലെ അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ തോന്നിയ ഒരു പൊള്ളൽ, അതും ഈ ആലിംഗനത്തിൽ തിര തല്ലുന്നത് മായയ്ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ന്നലത്തെ പോലെ അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ പുറകുവടിയിലേക്ക് നീണ്ടു. സ്പർശനങ്ങളിൽ ഇന്ന് ഒരു ധൈര്യമുണ്ട്. ഞെരിക്കലുകളിൽ ഇന്നൊരു വാശിയുണ്ട്. അപ്പോഴും അതൊരു തെറിച്ചോടിക്കേണ്ട ലാളനയല്ല, കീഴ്പ്പെടണമെന്ന തോന്നലുളവാക്കുന്ന ഒരു ആധിപത്യമായിരുന്നു. മൃദുവായ നിശാവസ്ത്രത്തിന്റെ അടിയിലൂടെ അവന്റെ ചൂടേറിയ വിരലുകൾ പുറകിലെ മൃദുലതയിൽ അൽപ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി. കവിളുകളിൽ ചുവപ്പുവിടർന്നെങ്കിലും മായയുടെ പിടച്ചിൽ നിലച്ചില്ല.
പിന്നെ അവന്റെ കൈകൾ മുകളിലേക്ക്…നിശാവസ്ത്രത്തിന്റെ താഴ്ന്ന അറ്റം പതിയെ ഉയർന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ മായ തടയാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഇടത്തെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വലതു കൈകൊണ്ട് ഏട്ടൻ അവളുടെ പൃഷ്ഠഭാഗത്തിന്റെ, തുടകളുടെ മേല്ഭാഗത്തിന്റെ ചാരുതകൾ ആസ്വദിച്ചു. അപ്പോഴും, തികഞ്ഞ നാണം അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചെങ്കിലും, കീഴടങ്ങാൻ കൊതിക്കുന്ന മനസ്സ് എതിർത്ത് ശബ്ദമുയർത്തിയില്ല.