എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു കഴിക്കാൻ, അഞ്ജനയെ ഇപ്പോഴാണ് കാണുന്നത്, സന്തോഷവതിയായി എല്ലാവരോടും ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാനും ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ മൂലയ്ക്കിരുന്ന് എല്ലാവരോടും ഒപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.. എല്ലാവരും കല്യാണത്തിന്റെ പ്ലാനിങ്ങുകൾ ഡിസ്കസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. എവിടുന്ന് സ്വർണം എടുക്കണം എവിടുന്ന് ഡ്രസ്സ് എടുക്കണം എന്നൊക്കെ. ഞാൻ അവിടെ അധികപ്പറ്റായി എനിക്ക് തന്നെ തോന്നി. എങ്ങനെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി എഴുന്നേറ്റു കൈകഴുകി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇരുന്നതിന് പിന്നാലെ അഞ്ജനയും ഊണുകഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഹരിയേട്ടാ കല്യാണത്തിന് വരുമല്ലോ അല്ലേ, ചോദ്യം കേട്ട്. ഞാൻ ഞെട്ടിയോ എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ സംശയം. രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് വരെ എൻ്റെ കൂടെ ഒട്ടി നടന്ന എന്നോട് കരഞ്ഞു കാണിച്ചു പെണ്ണ് തന്നെയാണോ ഇതെന്ന് എനിക്ക് സംശയം തോന്നി. ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടായിരിക്കണം അഞ്ജന പിന്നെയും പറഞ്ഞു, എല്ലാവരും ഒരേ കളർ സിൽക്ക് ഷർട്ട് ഇടാനാണ് പ്ലാൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്, ഹരിയേട്ടന്റെ സൈസിലുള്ള ഷർട്ട് ഞങ്ങൾ വാങ്ങിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ വെറുതെ തലയാട്ടി. അപ്പോഴേക്കും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് സോമൻ സാറും അളിയനും പുറത്തേക്ക് വന്നു, അഞ്ജന ഒന്ന് ചിരിച്ചു കാണിച്ചിട്ട് അകത്തേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്തു.
ഞാൻ ഏതാണ്ട് കിളി പോയ അവസ്ഥയായിരുന്നു. കൂടാതെ സോമൻ സാറിൻ്റെയും അളിയൻ്റെയും കത്തിവെപ്പും. മനസ്സു മരവിച്ചിരുന്നു. ഇതു തന്നെ സംഭവിക്കും എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും ഒരു തയാറെടുപ്പുമെടുക്കാൻ സമയം കിട്ടാതെ യഥാസ്ഥിതി കൺമുന്നിൽ വന്നപ്പോഴുള്ള നിസഹായവസ്ഥ.
കമലയാണ് രക്ഷകയായി അവതരിച്ചത്. എന്നെ ഒന്നു വീട്ടിൽ വിടാമോ മാഷേ, ധന്യ പനിച്ചു കിടക്കുകയാ. ഒന്നും കഴിച്ചട്ടുണ്ടാവില്ല. ഞാൻ സമ്മതം മൂളി സ്കൂട്ടറിൻ്റെ താക്കോലെടുക്കാൻ മുകളിലേക്കു പോന്നു. തുണി മാറി, ഒന്നു മുഖം കഴുകി താക്കോലും എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോഴേക്കും കമല റെഡിയായി ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ കമലയേയും കൂട്ടി സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. പതിയെ ആണ് ഓടിച്ചത്. ചെല്ലുമ്പോൾ ധന്യ ഒരു പുതപ്പും പുതച്ചു വീടിൻ്റെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാൻഡിൽ ഇട്ട് ഇറങ്ങി, അവളോട് ഒന്ന് കുശലം ചോദിച്ചു, അവളെ കണ്ടിട്ട് മാസങ്ങളായിരുന്നു. പെണ്ണിനൽപം തടി വെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം. കൈയൊന്ന് നെറ്റിയിൽ വച്ച് നോക്കി, നല്ല പനിയുണ്ട്, ആശുപത്രിയിൽ പോയില്ലേ എന്ന് ചോദ്യത്തിന്, ഒരു നിഷേധ ഭാവത്തിൽ തലയാട്ടൽ മാത്രം ആയിരുന്നു മറുപടി.
ഇത്രയും പനി ഉണ്ടായിട്ടും ആശുപത്രിയിൽ പോകാതിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ചെറുതായിട്ട് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കമലേച്ചിയെ വിളിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു ചേച്ചി ഞാൻ ഇവളെ ആശുപത്രി കൊണ്ടുപോയിട്ട് വരാം, ചേച്ചി പറഞ്ഞു അതൊന്നും വേണ്ട മാഷേ ഒരു ചുക്കുകാപ്പി കുടിച്ചാൽ ശരിയായിക്കോളും. എനിക്ക് കുറച്ചു കൂടി ദേഷ്യം വന്നു. ഞാൻ കൊറച്ച് ഒച്ച എടുത്തു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ പറഞ്ഞു പെട്ടെന്ന് റെഡിയായിക്കേ… ഞാനിവളെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടു പോവുകയാണ്. ധന്യയേ തള്ളി തുണി മാറാൻ അകത്തേക്കു വിട്ടിട്ട് ഞാൻ വെളിയിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്തു.
ആശുപത്രിയിൽ പോകുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാനായിരുന്നു താല്പര്യം. അഞ്ജന പോകുമ്പോൾ എനിക്കവിടെ നിൽക്കാൻ ഒരു താൽപര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വെറുതെ നിന്ന് അവർ പോകുമ്പോൾ കൈ വീശി ടാറ്റാ കാണിക്കാൻ സൗകര്യമില്ല.. പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രിയിൽ പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ധന്യയുടെ നിർബന്ധം കാരണം അടുത്തുള്ള സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയത്. ചെന്നപ്പോൾ തിരക്കൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല പെട്ടെന്ന് ഡോക്ടറെ കണ്ടു മരുന്നു കുറിച്ചു കിട്ടി, അടുത്തുള്ള ഫാർമസിയിൽ നിന്ന് മരുന്നും വാങ്ങി.