തുളസിദളം – 1

Thulasidalam | Author : Sreekkuttan

 

---

---

 

ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടെഴുതുന്ന ഒരു കഥയാണ് തുളസിദളം, ആദ്യമായെഴുതുന്ന കഥ ക്ക് യിൽ തന്നെ പോസ്റ്റണമെന്ന് എനിക്ക് നിബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു, ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ഭാഗങ്ങളിൽ കമ്പി കാണില്ല പതിയെ അതിനുള്ള സാഹചര്യം എത്തുമ്പോൾ അതിൽ കമ്പി തീർച്ചയായും എത്തിയിരിക്കും.

ആരും അമിത പ്രതീക്ഷ വച്ചിട്ട് ഈ കഥ വായിക്കരുത്, ഇത് വെറുമൊരു ക്ലീഷേ കഥയാണ്, മാത്രമല്ല ഒരു തുടക്കക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ക്ഷമിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷ…

അപ്പൊ തുടങ്ങാം

 

തുളസിദളം

ഭാഗം 01

തീക്കണ്ണുകളുമായി… പേടിപ്പെടുത്തുന്ന…

ചോരക്കൊണ്ട് ചുവന്ന… കൂർത്ത് മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകളുമായി…

പതിയെ തങ്ങളിലേക്കടുക്കുന്ന ചെന്നായകളെ വൃന്ദയും കണ്ണനും പേടിയോടെ നോക്കി

കണ്ണനെ വൃന്ദ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു, അവൾ ചുറ്റിലും നോക്കി…

തന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവരെല്ലാം ചോരവാർന്ന് ചുറ്റിലും കിടക്കുന്നുണ്ട് പപ്പയും അമ്മയും മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയുമെല്ലാം,

തന്റെയും കുഞ്ഞനുജന്റെയും വിധി അതായേക്കാം എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി, എങ്കിലും ആ ചെന്നായകളിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാനായി വൃന്ദ കണ്ണനെയും വലിച്ചുകൊണ്ടോടി,

ഏതുനിമിഷവും അവ തങ്ങളെ കടിച്ചുകുടഞ്ഞേക്കാം എങ്കിലും അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു,

ഒടുവിൽ തളർന്നു അവൾ മുട്ടൂന്നി കണ്ണനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കണ്ണടച്ചിരുന്നു, താൻ മരിച്ചാലും കുഞ്ഞനുജനെ ചെന്നായ്ക്കൾക്ക് കൊടുക്കില്ലായെന്നപോലെ,

പെട്ടെന്ന് കുരച്ചു ചാടിയ ചെന്നായ്ക്കളുടെ ആർത്താനാദം എവിടെയാകെ മുഴങ്ങി…

പിന്നീട് നിശബ്ദത…

വൃന്ദ അവളുടെ തളർന്നടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ പ്രയാസപ്പെട്ട് തുറന്നു ചുറ്റും നോക്കി ചെന്നായകൾ തല വേർപെട്ട് അങ്ങിങ്ങായി ചത്തുകിടക്കുന്നു, തേജസിയായ ഒരു യുവാവ് കയ്യിൽ ചോരയിറ്റു വീഴുന്ന വാളുമായി അവരെ നോക്കി അടുത്തേക്ക് വരുന്നു,

കണ്ണീരും തളർച്ചയും കാരണം ഒന്നും വളരെ വ്യക്തമല്ല…

ആ യുവാവ് അവരുടെ അടുത്തെത്തി അവൾക്കുനേരെ കൈ നീട്ടി,

എന്തോ ഒരുൾപ്രേരണപോലെ അവളാ കൈപിടിച്ചെഴുന്നേറ്റു, വേച്ചു വീഴാൻ പോയ വൃന്ദ കരുത്തുറ്റ ആ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന്നിന്നു,

ദേഹത്തിന് നല്ല പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത മനംമയക്കുന്ന ഒരു സുഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു

ഇടതു നെഞ്ചിൽ പച്ചക്കുത്തിയിട്ടുണ്ട്, ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ നീലക്കണ്ണുകൾ രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ തിളങ്ങി,

അവൾ പതിയെ മുഖമുയർത്തി ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ആ നീലക്കണ്ണുകൾ മാത്രമേ അവൾക്ക് കാണാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ അപ്പോഴേക്കും അവൾ കുഴഞ്ഞു വീണിരുന്നു…

വൃന്ദ ഞെട്ടിയുണർന്ന് കിതച്ചു, പിന്നീടവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു

‘ഇതിപ്പോ ആദ്യമായല്ല ഈ സ്വപ്നം കാണുന്നത്…’

അവൾ ചിന്തിച്ചു…

‘കിച്ചയെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞാലോ…’

അവളാലോചിച്ചു.

അവൾ തലയിണയുടെ കീഴിൽനിന്നും ഒളുപ്പിച്ചുവച്ച ഒരു ചെറിയ മൊബൈൽ കയ്യിലെടുത്തു, കിച്ചയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു,

വൃന്ദയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ് കൃഷ്ണ എന്ന കിച്ച, വൃന്ദയുടെ പപ്പയുടെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ, അവൾക്ക് കിച്ച കൂട്ടുകാരി മാത്രമല്ല ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ ആയിരുന്നു, കിച്ചക്കും അതെ…വൃന്ദയും കണ്ണനും അവളുടെ കൂടപ്പിറപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു…

ഫോണിൽ ബെല്ലടിച്ചുതീരാറായപ്പോ കിച്ച അറ്റൻഡ് ചെയ്തു…

“എന്താടി വെളുപ്പങ്കാലത്തെ…. മനുഷ്യനെ ഒറങ്ങാൻ സമ്മയിക്കൂലേ…?”

കിച്ച ഉറക്കച്ചടവോടെ ചോദിച്ചു

“കിച്ചേ…ഡി.. ഞാനിന്നും ആ സ്വപ്നം കണ്ടെടി…”

വൃന്ദ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു,

“ആഹാ…ഇന്നും പൂച്ചക്കണ്ണും പച്ചകുത്തീതും മാത്രേ കണ്ടുള്ളോ അതെ അയാളുടെ മുഖോം കണ്ടോ…”

അവൾ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.

“മുഖം കണ്ടില്ല…”

“അപ്പൊ മുഖം കാണുമ്പോ വിളിക്ക്…ഇപ്പൊ ഫോൺ വയ്…മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കം കളയാൻ…”