വധു ഒരു എസ്കോർട്ട് ആണ് – 2

[ Night King ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

രാത്രി പത്തര കഴിഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുന്ന ശബ്ദം നിന്നു. ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അപ്പൻ ആരോടോ ഫോണിൽ “അതേന്നേ, ആഗസ്റ്റ് ഇരുപത്തേഴിന്” എന്ന് പറയുന്നത് മുകളിലെ മുറിയിൽ റീനു കേട്ടു. ഇന്ന് ഇത് പതിനൊന്നാമത്തെ വിളിയാണ്. ബന്ധുക്കളെ മുഴുവൻ അറിയിക്കാതെ അങ്ങേർക്ക് ഇന്ന് ഉറക്കം വരില്ല.

ബെറ്റി താഴെ അമ്മയുടെ കൂടെ കിടക്കാൻ പോയി. “ചേച്ചിക്ക് ഇനി പ്രൈവസി വേണ്ടേ, ഫോൺവിളിയൊക്കെ കാണുമല്ലോ” എന്ന് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ടാണ് പോയത്.

മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ റീനു കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് പോകാൻ നേരം ജോമോൻ നമ്പർ വാങ്ങി, വൈകുന്നേരം ഒരു മെസേജ് അയച്ചിരുന്നു: “ഏലക്ക വർക്ക് ചെയ്തു. തന്റെ വീട്ടുകാരും ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.” അതിന് എന്ത് മറുപടി അയക്കണമെന്ന് ആലോചിച്ച് ടൈപ്പ് ചെയ്യുകയും മായ്ക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു.

സുമിത്ര മാഡം

അവൾ ഒന്ന് താഴേക്ക് ചെവിയോർത്തു. അപ്പന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പഴും ഉമ്മറത്താണ്. ബാൽക്കണിയിലേക്കിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി.

“ഹലോ മാഡം.”

“റീനൂ! ഹേഗിദ്ദീയ ചിന്നാ? ഏനു ആയി? പറയ്, പറയ്. പയ്യൻ എങ്ങനെ? ദിവസം മുഴുവൻ നിന്റെ വിളി കാത്തിരുന്നു. നീ വിളിച്ചില്ല, അതാ ഞാൻ വിളിച്ചത്.”

റീനു ചിരിച്ചു.

സുമിത്ര മാഡത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ആർക്കും ചിരി വരും. ബാംഗ്ലൂരിലെ ആശുപത്രിയിൽ പതിനഞ്ച് കൊല്ലമായി നഴ്സാണ്, അതിൽ ആറ് കൊല്ലമായി ഹെഡ് നഴ്സ്. അത്രയും കാലം മലയാളി നഴ്സുമാരുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്ത് പഠിച്ച, കന്നഡ ചുവയുള്ള ഒരു മലയാളമാണ് മാഡത്തിന്റേത്. വാർഡിൽ ഡോക്ടർമാർ വരെ പേടിക്കുന്ന ആൾ. ജൂനിയർ നഴ്സുമാർക്ക് അമ്മ. പിന്നെ ആശുപത്രിയിൽ ആർക്കും

അറിയാത്ത മറ്റൊരു റോളും.

അതേ നിമിഷം, അറുനൂറ് കിലോമീറ്റർ അപ്പുറം, എംജി റോഡിലെ ഒരു ഹോട്ടലിന്റെ പതിനാലാം നിലയിൽ, സുമിത്ര കസേരയിൽ ഒരു കാൽ മറ്റേതിന് മുകളിൽ കയറ്റിവെച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ചില്ലിനപ്പുറം ബാംഗ്ലൂർ നഗരം ഒരു ആഭരണപ്പെട്ടി തുറന്നിട്ടതുപോലെ മിന്നിക്കിടന്നു. ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് ഷവറിന്റെ ശബ്ദം.

ഒരു കയ്യിൽ ഫോൺ. മറ്റേ കയ്യിൽ, വിരലുകൾക്കിടയിൽ തന്നെ പകുതി എരിഞ്ഞ ഒരു സിഗരറ്റ്.മുന്നിലെ ടേബിളില് ഐസ് ഇട്ട ഒരു ഗ്ലാസ് ഡാർക്ക് റം, ഗ്ലാസ് ചുണ്ടോട് ചേർക്കുമ്പോൾ പുക അവളുടെ മുഖത്തിന് ചുറ്റും ഒരു നേർത്ത തിരശ്ശീല പോലെ ചുരുണ്ടു.

മുപ്പത്തേഴ് വയസ്സ്. കണ്ടാൽ ആരും മുപ്പത് പറയില്ല, മുപ്പതിനപ്പുറം പോകില്ല. തവിട്ടു നിറമുള്ള മിനുസമുള്ള തൊലി. അരക്കെട്ട് വരെ നീളുന്ന കട്ടിയുള്ള മുടി, അതിൽ നെറ്റിയുടെ ഒരു വശത്ത് മാത്രം രണ്ടോ മൂന്നോ വെള്ളിയിഴകൾ. അവ കറുപ്പിക്കാൻ അവൾ ഒരിക്കലും മിനക്കെട്ടിട്ടില്ല. അത് അവളുടെ ഭംഗിക്ക് ഒരു ഒപ്പ് പോലെയായിരുന്നു. നീണ്ട കണ്ണുകളിൽ കട്ടിയിൽ എഴുതിയ കൺമഷി, ഇടത്തേ മൂക്കിൽ ഒരു ചെറിയ വൈരക്കല്ലിന്റെ മൂക്കുത്തി. അരയ്ക്ക് മുകളില് ഒന്നും ഇല്ല, താഴേയ്ക്ക് അടിപവാട മാത്രം പക്ഷേ അതിനടിയിലോ ഒന്നും ഇല്ല. അവരുടെ 36 സൈസ്സ് ഉള്ള ഒത്ത അഴകുള്ള മുലകള് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ വാസന തൈലം പുരട്ടിയിട്ടുള്ള ഇരൂപ്പാണു. വാർഡിൽ അന്നജം മുക്കി തേച്ച യൂണിഫോമിൽ, മുടി കെട്ടിവെച്ച്, കയ്യിൽ ഫയലുമായി നടക്കുന്ന ഹെഡ് നഴ്സിനെ കണ്ടിട്ടുള്ളവർക്ക് ഇത് അതേ സ്ത്രീയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല.

അവൾ ഒരു പുക എടുത്ത്, ജനൽച്ചില്ലിലേക്ക് പതുക്കെ ഊതി.

നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ ഒരു നിമിഷം മങ്ങി, പിന്നെ തെളിഞ്ഞു.

“ഓക്കെ മാത്രമാ? നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാലേ എനിക്ക് ഗൊത്തു, ഇത് വെറും ഓക്കെ അല്ല.”

“കൊള്ളാം മാഡം. ശരിക്കും കൊള്ളാം. ഫണ്ണിയാ, സിമ്പിളാ. അഭിനയിക്കുന്ന ടൈപ്പല്ല. ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് അര മണിക്കൂർ സംസാരിച്ചു, സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല.”

“ഹൗദാ! പിന്നെ എന്താ നിന്റെ ശബ്ദം ആരോ മരിച്ച വീട്ടിലെ പോലെ?”