മഴയോർമ്മ – 6
[ OLIVER DUST ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം
# മഴയോർമ്മ: ഭാഗം 6
**നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം**
പ്രകാശനത്തിന്റെ ദിവസം രാവിലെ മീര ഉണർന്നത് ഒരു നിലവിളിയോടെയാണ്.
“അർജുൻ! എന്റെ സാരി!”
കൊച്ചിയിലെ ഹോട്ടൽമുറിയുടെ വലിയ വെളുത്ത കിടക്കയിൽ കിടന്ന് അർജുൻ ഒരു കണ്ണ് തുറന്നു. “എന്താ… എന്ത് പറ്റി… തീ പിടിച്ചോ?”
“സാരി! ഇളം നീല കസവ്! ഞാൻ അത് ഇന്നലെ ഇസ്തിരിയിടാൻ കൊടുത്തതാ. അത് ഇതുവരെ വന്നില്ല!”
“അത് ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ.” അവൻ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് കൈ നീട്ടി, ഭംഗിയായി മടക്കിവെച്ച ഒരു സാരി എടുത്തു. “ഞാൻ നിന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് എടുത്ത് ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ ഇസ്തിരിയിടാൻ കൊടുത്തു. പുലർച്ചെ വന്നു.”
മീര ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി പടർന്നു. അവൾ കിടക്കയിലേക്ക് ചാടി, അവന്റെ മേൽ കയറി ഇരുന്ന് അവന്റെ കവിളിൽ പതിനഞ്ച് ഉമ്മ കൊടുത്തു.
“നീ എന്റെ ദൈവമാ! നീ എന്റെ മാലാഖയാ!”
“ഇത്രയും ഉമ്മയാണെങ്കിൽ ഞാൻ ദിവസവും സാരി ഇസ്തിരിയിടും.”
“അതൊരു ഒഴികഴിവാ.” അവൾ ചിരിച്ച് ചുണ്ട് കടിച്ചു. അവളുടെ മുടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു. അവൾ ഇപ്പോഴും ഇന്നലത്തെ രാത്രിയുടെ ക്ഷീണത്തിൽ, ഒരു നേർത്ത ചൂടിൽ, കവിളിൽ ഒരു ചുവപ്പിൽ. അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ അവളുടെ അരയിൽ ചുറ്റി.
“സമയം എത്രയായി?”
“ആറര.”
“പ്രകാശനം പതിനൊന്നിനാ.”
“അപ്പോൾ നമുക്ക് നാലര മണിക്കൂർ ഉണ്ട്.”
“നാലര മണിക്കൂർ?” അവളുടെ പുരികം ഉയർന്നു. “ഒരുങ്ങാൻ രണ്ട് മണിക്കൂർ, യാത്രയ്ക്ക് ഒരു മണിക്കൂർ…”
“അപ്പോൾ ഒന്നര മണിക്കൂർ ബാക്കി.” അവൻ അവളെ
പതുക്കെ മറിച്ചു, ഇപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ താഴെ. “ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞില്ലേ, നാളെ എന്ത് പറയണമെന്ന് മനസ്സിലായെന്ന്? എനിക്ക് അതിന്റെ ഒരു അഡ്വാൻസ് കേൾക്കണം.”
“ഒരു അഡ്വാൻസും ഇല്ല.” അവൾ ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ ഒന്നര മണിക്കൂറിന്റെ കാര്യം…” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റി, ചെവിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്ത് മന്ത്രിച്ചു. “…ഞാൻ ഇത്രയും നേരം ആലോചിച്ച് നോക്കി. ഒരു നല്ല ഉപയോഗം കണ്ടെത്തി.”
“പറയ്.”
“ഇന്നലെ രാത്രി നീ എന്നെ ശരിക്കും ക്ഷീണിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടും ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്റെ ചൂട് വേണം. ഇത് ഹോർമോൺ ആണോ, അർജുൻ? അതോ നീ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിളക്ക് കത്തിച്ചിട്ട് അണയ്ക്കാൻ മറന്നതാണോ?”
അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “രണ്ടും ആയിരിക്കും. ഏതായാലും ഞാൻ ഇത് അണയ്ക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല.”
ആ പ്രഭാതത്തിലെ അവരുടെ ഒന്നര മണിക്കൂർ ഒട്ടും പാഴായില്ല. കർട്ടനിലൂടെ വന്ന ഇളം വെയിൽ വെളുത്ത വിരിപ്പിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ പാത തീർത്തു. അവളുടെ ചിരി, അവന്റെ മന്ത്രണം, ഇടയ്ക്ക് ഒരു കിലുക്കം, ഇടയ്ക്ക് ഒരു ദീർഘശ്വാസം. അവൻ അവളുടെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും ഒരു ആദരവോടെ, ഒരു ആർത്തിയോടെ, ഒരു ചെറിയ കുസൃതിയോടെ സ്നേഹിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ മുറുകി, അവൾ അവന്റെ പേര് ഒരു പാട്ട് പോലെ വിളിച്ചു. അവസാനം രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തിൽ ശാന്തരായി, വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞ നെറ്റികൾ പരസ്പരം ചേർത്ത്.
“ഇപ്പോൾ എന്റെ പേടി പോയി,” മീര കിതച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
“ഇത് ഒരു ചികിത്സയാ. ഡോക്ടർ അർജുൻ.”
“ഡോക്ടർ അർജുന് ഇനി ഒരു കാര്യം
ചെയ്യാനുണ്ട്. എന്റെ മുടി കെട്ടിത്തരണം, കാരണം എന്റെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നു.”
“ഭയം കൊണ്ടാണോ?”
“അല്ല, മണ്ടാ.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു. “നീ കാരണം.”
❖
വേദി ഒരു വലിയ ഹാളായിരുന്നു. മുന്നിൽ വെളുത്ത തുണി വിരിച്ച ഒരു മേശ, അതിൽ നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പുസ്തകത്തിന്റെ കോപ്പികൾ. പുറകിൽ ഒരു വലിയ ബാനർ: *”നീലക്കുറിഞ്ഞി: മഴ പെയ്യാത്ത ദിവസങ്ങളിലെ കവിതകൾ.”* ഹാൾ നിറയെ ആളുകൾ. കോളേജ് കുട്ടികൾ, വൃദ്ധരായ വായനക്കാർ, പത്രക്കാർ, ഏതാനും പ്രശസ്തരായ കവികൾ.
മീര ഇളം നീല കസവ് സാരിയിൽ, മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂവുമായി വേദിയിൽ ഇരുന്നു. ഏഴ് മാസം ആയിത്തുടങ്ങിയ വയറ് സാരിയുടെ ചുളിവുകൾക്കിടയിൽ ഭംഗിയായി ഒളിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കടലാസ്, അതിൽ അവൾ എഴുതിയ പ്രസംഗം. കൈ ചെറുതായി വിറച്ചു.
