മഴയോർമ്മ – 6 9അടിപൊളി  

“അമ്മ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും,” മീര വൃദ്ധയുടെ കൈ പിടിച്ചു.

“ഉണ്ടാകും,” വൃദ്ധ ചിരിച്ചു. “ആ ദിവസം അവൾ ഒരു മഴയായി പെയ്തിട്ടുണ്ടാകും.”

❖

രാത്രി ഹോട്ടൽമുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മീര കിടക്കയിൽ വീണ് കൈ നീട്ടി വെച്ച് കിടന്നു.

“ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു കവിയാ.”

“എഡിറ്റർ.”

“എഡിറ്റർ കവി.”

“പ്രസംഗിക്കുന്ന എഡിറ്റർ കവി.” അർജുൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് അവളുടെ കാൽ തന്റെ മടിയിൽ എടുത്ത് തടവി. “ആ ഫ്ലയിംഗ് കിസ് ഞാൻ എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർക്കും.”

“ഓ, ആ ഉമ്മ!” അവൾ മുഖം പൊത്തി. “ഞാൻ എന്തായിരുന്നു ചെയ്തത്! ഏഴായിരം ആളുകളുടെ മുന്നിൽ!”

“എഴുന്നൂറ്.”

“എഴുന്നൂറായാലും!”

“അത് ഏറ്റവും നല്ല നിമിഷമായിരുന്നു.” അവൻ അവളുടെ പാദത്തിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. “ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു സമ്മാനം തരണം.”

“എന്താ?”

അവൻ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പെട്ടി എടുത്തു. ഉള്ളിൽ ഒരു നേർത്ത വെള്ളി ചങ്ങല, അതിൽ ഒരു ചെറിയ നീലക്കല്ല് വെച്ച ഒരു പെൻഡന്റ്, നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ ആകൃതിയിൽ.

“എപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കി?”

“പബ്ലിഷറുടെ കത്ത് വന്ന ദിവസം തന്നെ ഓർഡർ ചെയ്തു. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മോന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ഒരു സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരനാ.”

മീര അത് കയ്യിൽ എടുത്ത്

നോക്കി. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “ഇത് ഇടാൻ സഹായിക്ക്.”

അവൻ അവളുടെ പിന്നിൽ ചെന്ന് ചങ്ങല കഴുത്തിൽ ഇട്ടു. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു, പിന്നെ ഒരു ചുംബനം അവിടെ പതിഞ്ഞു. അവൾ കണ്ണടച്ചു.

“ഇത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല ദിവസമാ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഇനിയും വരും. ഇതിനേക്കാൾ നല്ല ദിവസങ്ങൾ.”

“ഉറപ്പാണോ?”

“ഉറപ്പ്.” അവൻ അവളെ തന്റെ നേരെ തിരിച്ചു. അവളുടെ മുഖം രണ്ട് കയ്യിലും എടുത്തു. “ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഇന്ന് നീ വേദിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തത്, നിന്നെ ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസമാ. കയ്യിൽ ഒരു പുസ്തകം, കണ്ണിൽ പേടിയും ധൈര്യവും. അന്ന് ഞാൻ ഒരു കാര്യം ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു. ഈ പെണ്ണ് എന്റെ ജീവിതം മാറ്റും.”

“അന്ന് തന്നെ?”

“അന്ന് തന്നെ. നീ കപ്പ് തന്നപ്പോൾ വിരലുകൾ തൊട്ടില്ലേ? ആ ഒരു നിമിഷം.”

“ഞാൻ ഓർക്കുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു, ശബ്ദം താഴ്ത്തി. “അന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെ എന്തോ പൊട്ടി.”

“ഇപ്പോൾ ആ ഇടിമിന്നൽ?”

“ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്.” അവൾ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് തന്റെ നെഞ്ചിൽ വെച്ചു. “ഓരോ തവണ നീ എന്നെ തൊടുമ്പോഴും.”

“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് ഉണ്ടാക്കാം.”

“ഒരു മധുരമുള്ള കൊടുങ്കാറ്റ്.” അവൾ ചിരിച്ചു, അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് താഴേക്ക് വലിച്ചു. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു എഴുത്തുകാരിയാ. ഞാൻ നിനക്ക് ഇന്ന് ഒരു കഥ വായിച്ച് കേൾപ്പിക്കാം.”

“എന്ത് കഥ?”

“ഒരു മെലിഞ്ഞ ദുബായ്ക്കാരന്റെ കഥ. ഒരു രാത്രി ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിന്ന് തന്റെ ഹൃദയം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ കഥ.” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ കടിച്ചു. “ഞാൻ അതിലെ ചൂടുള്ള ഭാഗങ്ങൾ മാത്രം വായിക്കാം.”

“ചൂടുള്ള ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടോ?”

“ഒരുപാട്. ഓരോ അധ്യായത്തിലും.”

അവൻ അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ആ രാത്രി കൊച്ചിയുടെ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മറഞ്ഞു, മേഘങ്ങൾ കൂട്ടം കൂടി, ഒരു ചെറിയ മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി. ഹോട്ടൽമുറിയുടെ ജനലിൽ ചാറ്റൽമഴ തട്ടി. അകത്ത് വിളക്ക് മങ്ങി. അവരുടെ ചുംബനം ദീർഘവും ആഴമുള്ളതുമായി. അവളുടെ സാരി ഒരു നീല തിരമാല പോലെ കിടക്കയിൽ വീണു, അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ നട്ടെല്ലിൽ ഒരു രാഗം തേടി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് ഓരോ ഹൃദയമിടിപ്പും എണ്ണി, പിന്നെ എണ്ണൽ മറന്നു. അവരുടെ ശ്വാസങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ചേർന്നു, ഒരു മഴക്കാലത്തിന്റെ താളത്തിൽ. ചൂടും തണുപ്പും, ചിരിയും മന്ത്രണവും, ആർത്തിയും ആരാധനയും ഒരുപോലെ ഒഴുകിയ ആ രാത്രി ആ ഹോട്ടൽമുറിയുടെ ചുമരുകൾക്ക് പോലും ഒരു ഗാനമായി മാറി. ജനൽ വിരി ഒരു നിമിഷം കാറ്റിൽ ഇളകി, പിന്നെ ശാന്തമായി അടഞ്ഞു.

❖

മൂന്നാറിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ കുന്നുകൾ ഒരു പുതിയ നിറത്തിൽ ആയിരുന്നു.

Updated: November 16, 2026 — 1:42 pm

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *