അവന്റെ ചുണ്ടിൽ
ഒരു വലിയ, വിടർന്ന ചിരി. “ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണോ?”
“എന്ത്?”
“ആ പഴയ ലിസ്റ്റ് എടുക്കണോ? ഇതുവരെ ടിക്ക് ഇടാത്ത വരികൾ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ?”
“ഇപ്പോൾ ലിസ്റ്റ് വേണ്ട.” അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മുഴുവൻ പുസ്തകം വേണം.”
അവൻ ചിരിച്ചു, അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു, ടെറസിലെ മെഴുകുതിരികൾ ഒന്നൊന്നായി ഊതിക്കെടുത്തി, ഇരുട്ടിൽ പടിക്കെട്ട് ഇറങ്ങി. ഓരോ പടിയിലും ഒരു ചുംബനം, ഒരു ചിരി, ഒരു ചെറിയ മന്ത്രണം. മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്ത് വീണ്ടും മഴ തുടങ്ങി, ഒരു നേർത്ത, മൃദുവായ, സ്നേഹമുള്ള മഴ.
അകത്ത് ആ രാത്രി അവർ ഒരു വർഷത്തെ സ്നേഹവും, ഒമ്പത് മാസത്തെ കാത്തിരിപ്പും, ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയും, എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പരസ്പരം ഏൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ വളകൾ കിലുങ്ങി, അവന്റെ മന്ത്രണം അവളുടെ കാതിൽ അലിഞ്ഞു. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ഓരോ ഭാഗത്തെയും ഒരു പ്രണയകവിതയായി വായിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ പുറത്ത് ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ താളം പിടിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും ഒരു ചൂടുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ ചിരിക്കും ഒരു മധുരമുണ്ടായിരുന്നു, ഓരോ സ്പർശത്തിനും ഒരു വീട്ടിലെത്തലിന്റെ ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽ വിരി കാറ്റിൽ ഒരു നിമിഷം ഇളകി, പിന്നെ ശാന്തമായി അടഞ്ഞു. ആ രാത്രിയുടെ ബാക്കി കഥ ആ ചുമരുകൾക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമായി.
പുലർച്ചെ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു, കവിൾ ചുവന്ന്, ചുണ്ടിൽ ഒരു തൃപ്തിയുടെ ചിരിയോടെ.
“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്ക്.”
“ഒരു വർഷം
മുമ്പ് നീ ഈ കഥ തുടങ്ങിയത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി, ഒരു ടാക്സി, ഒരു ഗേറ്റ്. അന്ന് നീ ഓർത്തിരുന്നോ, ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം?”
അവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. പുലർച്ചെയുടെ ഇളം നീല വെളിച്ചം, തേയിലക്കുന്നുകളിൽ ഉണരുന്ന മഞ്ഞ്, എവിടെയോ ഒരു കിളിയുടെ പാട്ട്, അടുത്ത മുറിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ ഉറക്കപ്പിറുപിറുക്കൽ.
“അന്ന് ഞാൻ ഓർത്തത് ഇതാ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “‘ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം തീരും, ഞാൻ തിരിച്ചു പോകും.’ അന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, ആ ഗേറ്റിനപ്പുറം എന്റെ മുഴുവൻ ജീവിതം കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന്.”
“അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നു.”
“അച്ഛന് പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇത്തവണ അത് ശരിയായി. ഇത്തവണയും, എപ്പോഴും.”
താഴെ കഫേയിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. പത്രത്തിന്റെ മടക്കൽ. ശാന്തയുടെ പാത്രങ്ങളുടെ കിലുക്കം. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇഞ്ചിയും ഏലക്കയും ചതയ്ക്കുന്ന മണം.
“ചായ,” മീര ചിരിച്ചു. “ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കാത്തിരിക്കും.”
“ഒരു അഞ്ച് മിനിറ്റ് കൂടി.”
“ലീവിൽ ആരും ഉറങ്ങുകയല്ല, ജീവിക്കുകയാ.”
അവൻ കണ്ണ് തുറന്ന് ചിരിച്ചു. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ ലീവിൽ അല്ലല്ലോ.”
“ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതാ.” അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. “ഇതാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. ഇനി ഒരു ലീവും വേണ്ട.”
“ഇനി ഒരു ലീവും വേണ്ട.”
പുറത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചു. ഓടിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇറ്റുവീണു. തേയിലക്കുന്നുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞു. ഗേറ്റിൽ ചരിഞ്ഞ നീല അക്ഷരങ്ങളുള്ള ആ ബോർഡ് പുലരിവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി: *”നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ. ഇവിടെ ചായയ്ക്ക് ഒപ്പം
കഥകളും കിട്ടും.”*
അതിന് താഴെ, ഏറ്റവും അടിയിൽ, ആരോ ഒരു ചെറിയ നീല പെയിന്റ് കൊണ്ട് പുതിയതായി ഒരു വരി കൂടി എഴുതി ചേർത്തിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ കയ്യക്ഷരം, ഒരു ചെറിയ കൈ വെച്ച പാടോടെ, ഒരു ചെറിയ നീല മൂക്കിന്റെ ഓർമ്മയോടെ:
*”ഇവിടെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പൂക്കാലമാണ്.”*
**(മഴയോർമ്മ സമാപിച്ചു)**
—
ഇതോടെ മഴയോർമ്മ ആറ് ഭാഗങ്ങളും പൂർത്തിയായി. അർജുനും മീരയ്ക്കും മഴയ്ക്കും ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയ്ക്കും ഒരു സന്തോഷകരമായ ജീവിതം.
എല്ലാപെരും വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം കംമെന്റിലൂടെ പറയണേ….
ഇനിയും ഞാൻ കഥ എഴുതണോ വേണ്ടയോ എന്ന് അറിയിക്കണേ
