അവൾ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് വയറിന്റെ ഒരു വശത്ത് വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ തട്ട്, ഒരു നേർത്ത അനക്കം. അർജുന്റെ കണ്ണ് വിടർന്നു.
“മീര! ഇത്… ഇത് ഒരു ചവിട്ടാ!”
“അത് നിന്നോട് ഹലോ പറഞ്ഞതാ.”
“ഹലോ, മഴേ,” അവൻ കുനിഞ്ഞ് വയറിനോട് മന്ത്രിച്ചു. “ഇത് അച്ഛനാ. ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയെ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്ന ആളാ. കേട്ടോ?”
വീണ്ടും ഒരു തട്ട്. മീര ചിരിച്ചു, കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. “അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്.”
“അവൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ അച്ഛന്റെ മോളാ.”
അവൻ അവളുടെ വയറിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി, അവളുടെ കഴുത്തിൽ, ചുണ്ടിൽ. പൂക്കളുടെ ഗന്ധം, രാത്രിയുടെ തണുപ്പ്, കമ്പിളിയുടെ ചൂട്. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ പടർന്നു.
“ഇത് ലിസ്റ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല,” അവൾ ചുംബനത്തിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
“എന്ത്?”
“നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കുന്നിൻ മുകളിൽ, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ കീഴിൽ.”
“അതിന് ലിസ്റ്റ് തന്നെ പോരാ.” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഇത് ഒരു മുഴുവൻ പുസ്തകമായിരിക്കണം.”
“അപ്പോൾ എഴുതിത്തുടങ്ങ്.”
“ആദ്യ വരി ഇതാണ്,” അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. “‘അവൾ ചിരിച്ചു, നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്തു.'”
അവൾ ചിരിച്ചു. ചിരി ഒരു ദീർഘശ്വാസമായി, ഒരു നേർത്ത ഞരക്കമായി
മാറി. അവൻ പുതപ്പ് വലിച്ച് അവരെ ഇരുവരെയും പൊതിഞ്ഞു. പൂക്കൾ അവർക്ക് ചുറ്റും, നിലാവ് അവർക്ക് മുകളിൽ, ലോകം ആ ഒരു കുന്നിൽ ചുരുങ്ങി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഇറങ്ങി, ഓരോ ചുംബനത്തിലും ഒരു പുതിയ വാക്ക്, ഒരു പുതിയ പ്രതിജ്ഞ. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ പുറത്ത് മുറുകി, അവൾ അവന്റെ പേര് ഒരു പ്രാർത്ഥന പോലെ ഉരുവിട്ടു. കാറ്റ് പൂക്കളെ ഇളക്കി, നീല തിരമാലകൾ കുന്നിൻ ചെരിവുകളിലൂടെ ഒഴുകി. ആ പാറയിൽ രണ്ട് ശരീരങ്ങളും ഒരു ചെറിയ ജീവനും ഒരു താളത്തിൽ ശ്വസിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒരു നീണ്ട, മധുരമുള്ള നിശ്ശബ്ദത, നക്ഷത്രങ്ങൾ മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ അവസാനിച്ചു.
പുലർച്ചെ സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ അവർ ഇപ്പോഴും ആ കമ്പിളിയിൽ ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. ആദ്യ വെളിച്ചം നീലപ്പൂക്കളുടെ മേൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ കുന്നുകൾ മുഴുവൻ ഒരു നീല തീ പോലെ ജ്വലിച്ചു. മീര കണ്ണ് തുറന്നു, ആ കാഴ്ച കണ്ട് ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“അർജുൻ… എണീക്ക്. ഇത് നോക്ക്.”
അവൻ ഉറക്കച്ചടവോടെ കണ്ണ് തുറന്നു. ആകാശം, കുന്ന്, പൂക്കൾ, സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം. അവൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി, പിന്നെ അവളെ നോക്കി.
“ആദ്യ ദിവസം ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “‘നീ നോക്കുന്നത് മലയാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നോക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാ.'”
“ഓർമ്മയുണ്ട്.”
“ഇന്ന് ഞാൻ രണ്ടും നോക്കുന്നു.” അവൻ ചിരിച്ചു. “മലയും നിന്നെയും. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് രണ്ടും ഒന്നാ.”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോഴും കവിത
വരുന്നുണ്ടല്ലോ, ദുബായ്ക്കാരാ.”
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ മൂന്നാർക്കാരനാ.”
“അതിന്റെ പരീക്ഷ പാസായി.” അവൾ വയറിൽ തലോടി. “ഒരു കുടയിൽ ഒരു കിലോമീറ്റർ. ഓടി. തോറ്റു. പക്ഷേ ജയിച്ചു.”
❖
നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പൂക്കാലം രണ്ട് മാസം നീണ്ടു. കഫേ ആ സമയത്ത് മൂന്നാറിലെ ഏറ്റവും തിരക്കുള്ള സ്ഥലമായി. അർജുൻ ജോലിയും കഫേയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുപോയി. മീര ഇരുന്ന് കൊണ്ട് എല്ലാം നിയന്ത്രിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അർജുന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ അച്ഛന്റെ ബാക്കി കവിതകൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു, രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകത്തിന് വേണ്ടി.
വയറ് ദിവസം ചെല്ലുന്തോറും വലുതായി. എട്ടാം മാസത്തിൽ മീരയ്ക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തുടങ്ങി. രാത്രി ഉറക്കം കുറഞ്ഞു. അർജുൻ ഒരു പ്രത്യേക തലയണ വാങ്ങി, അവളുടെ കാൽ ഉയർത്തി വെച്ച് ഓരോ രാത്രിയും തടവി.
“ഞാൻ ഒരു തിമിംഗലത്തെ പോലെയായി,” ഒരു രാത്രി മീര കിടക്കയിൽ കിടന്ന് പറഞ്ഞു.
“നീ ഒരു ദേവതയെ പോലെയാ.”
“ഒരു വയറൻ ദേവത.”
“ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ വയറൻ ദേവത.” അവൻ അവളുടെ വയറിന് മുകളിൽ കവിൾ വെച്ച് കിടന്നു. “ഞാൻ ഒരു കാര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?”
