മഴയോർമ്മ – 6 10അടിപൊളി  

“അപ്പോൾ അവൾ അമ്മയെപ്പോലെ വികൃതിയാ.” അവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തു. വലിയ, ഇടിയും മിന്നലുമുള്ള ഒരു പെരുമഴ. മഴ ജനലിൽ നിന്ന് അത് നോക്കി കൈ അടിച്ച് ചിരിച്ചു. അർജുൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് മീരയെ നോക്കി.

“ഓർമ്മയുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു. “അച്ഛന്റെ കത്ത്?”

മീരയുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. “‘അവനും അല്ലെങ്കിൽ അവളും മഴയത്ത് ഓടട്ടെ.'”

“ഇന്ന് അവളുടെ ആദ്യ ഓട്ടം.”

“അവൾക്ക് ഓടാൻ അറിയില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ ആറ് ചുവട് മാത്രം.”

“അപ്പോൾ ഞാൻ ഓടിക്കാം.”

അവൻ മഴ അർജുനെ പഴയ ആ കുഞ്ഞുടുപ്പിന് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മഴക്കോട്ട് ഇടീച്ച് (അച്ഛന്റെ ഉടുപ്പ് ഇപ്പോൾ ഒരു ഓർമ്മ പെട്ടിയിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു), അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് കഫേയുടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മീര ഒരു ചെറിയ ശ്വാസത്തോടെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് നോക്കി.

മഴ ഒരു നിമിഷം

നിന്ന് മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി. പിന്നെ ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ, ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ, അവൾ ചുവടുകൾ വെച്ചു, ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്, നാല്, അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ച് മഴയത്ത് ഓടി. അർജുനും ഓടി, ശകാരിക്കാതെ, കൂടെ, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. മുറ്റം മുഴുവൻ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ച് അവർ ഓടി.

മീര വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പിന്നെ അവൾ ചെരിപ്പ് ഊരിവെച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നനഞ്ഞൊലിച്ച് അവൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. മൂന്നുപേരും മുറ്റത്ത്, ഒരു കുടയില്ലാതെ, മഴയിൽ കുളിച്ച്, ചിരിച്ച്, ഓടി.

വരാന്തയിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും ചായ കപ്പുമായി ഇരുന്ന് നോക്കി. “ഇത് തന്നെയാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്,” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കണ്ണ് തുടച്ചു. “ഇവിടെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പൂക്കാലമാ.”

“ഗോപാലേട്ടൻ അഞ്ചാമത്തെ തവണ കരയുകയാ,” ശാന്ത ചിരിച്ചു.

“എനിക്ക് മഴവെള്ളം കയറിയതാ.”

“വരാന്തയിൽ?”

“മുകളിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീണതാ!”

❖

രാത്രി മഴയ്ക്ക് ശേഷം വീട് ശാന്തമായി. മഴ അർജുൻ അവളുടെ ചെറിയ തൊട്ടിലിൽ, അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിൽ, ജനലിന് പുറത്ത് മഴയുടെ താളത്തിൽ ഉറങ്ങി. തലയിൽ ഒരു ചെറിയ നീല റിബ്ബൺ, മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.

മീരയും അർജുനും ടെറസിൽ ഇരുന്നു. ഒരു കമ്പിളിക്ക് കീഴിൽ, ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചായയുമായി. നിലാവ് തേയിലക്കുന്നുകളിൽ വെള്ളി പൂശി. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എത്തിനോക്കി. പഴയ റേഡിയോയിൽ ആ പഴയ പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി.

“ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ?” മീര അവന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞ് ചോദിച്ചു. “ഈ ടെറസിൽ വെച്ചാ നീ എന്നോട് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തത്.”

“എങ്ങനെ

മറക്കും? നീ എന്നെ ‘എടാ പോത്തേ’ എന്ന് വിളിച്ചു.”

“അന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല, ഇത്രയും സന്തോഷം ഉണ്ടാകുമെന്ന്.”

“ഞാനും.” അവൻ അവളുടെ മുടിയിൽ ചുംബിച്ചു. “ഒരാഴ്ച എന്ന് പറഞ്ഞ് വന്നവൻ ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ കണ്ടെത്തി.”

“ഞാൻ ആ പന്തയം ജയിച്ചു.”

“ഏത് പന്തയം?”

“ആദ്യ രാത്രി. നീ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞും വീട് വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങിത്തരാമെന്ന്. ഇല്ലെങ്കിൽ…” അവൾ ചിരിച്ചു. “‘അപ്പോൾ പറയാം’ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പറയാം.”

“എന്താ?”

അവൾ അവന്റെ കവിളിൽ ഒരു കൈ വെച്ച്, അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി. “ഞാൻ ഇത് ഒരിക്കലും വിൽക്കില്ല. ഇത് നമ്മുടെ വീടാ. നമ്മുടെ കഫേ, നമ്മുടെ മുറ്റം, നമ്മുടെ മഴ. ഞാൻ ജയിച്ചതിന്റെ സമ്മാനം, ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീ എന്റെ കൂടെ.”

“അത് ഒരു സമ്മാനമല്ല, മീരേ.” അവൻ ചിരിച്ചു. “അത് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമാ.”

“അപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജയിച്ചു.”

“അപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജയിച്ചു.”

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞ് ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണിൽ തൊട്ടു.

“ഡോക്ടർ ഇപ്പോൾ എല്ലാം അനുവദിച്ചിട്ട് മാസങ്ങളായി,” അവൾ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മന്ത്രിച്ചു. “പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി ആദ്യമായി മഴ നല്ലോണം ഉറങ്ങി. നിനക്ക് അറിയാമോ ഇതിന്റെ അർത്ഥം?”

“എന്താ?”

“ഇന്ന് രാത്രി ഒരു ശബ്ദവും ഒഴിവാക്കണ്ട എന്ന്.” അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടമർത്തി, ഒരു നേർത്ത കടിയോടെ. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ഒട്ടും വെറുതെ വിടില്ല.”

Updated: November 16, 2026 — 1:42 pm

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *