ആശുപത്രിയിൽ ഡോക്ടറും നഴ്സുമാരും തയ്യാറായി നിന്നിരുന്നു. ഡോക്ടർ ഒരു ചെറിയ ശാന്തമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, “എല്ലാം ശരിയായി പോകുന്നു. ഭർത്താവിന് ഉള്ളിൽ വരാം.”
അർജുൻ മീരയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു, അവളുടെ കൈ പിടിച്ച്, നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ച്, ചെവിയിൽ അവളുടെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പഴയ പാട്ട് മൂളി. അവൾ ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ കൈ ഞെരുക്കി, ഇടയ്ക്ക് ചിരിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അവനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു, “നീ ഇനി ഒരിക്കലും എന്നെ തൊടണ്ട!” എന്ന് ഒരു നേരം, അടുത്ത നിമിഷം “ഇല്ല, തൊടണം, പോകരുത്” എന്ന് ചിരിച്ചും.
ഏഴ് മണി ആയപ്പോൾ മഴ ഒരു ചെറിയ ചാറ്റൽ ആയി മാറി. ആശുപത്രിയുടെ ജനലിലൂടെ കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് ആദ്യ വെളിച്ചം വന്നു. അപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ, ഉറച്ച, ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിൽ മുഴങ്ങി.
“ഇതാ വന്നു,” ഡോക്ടർ ചിരിച്ചു. “ഒരു ചുള്ളത്തി പെൺകുട്ടി.”
അർജുൻ ഒന്നും പറയാനാകാതെ നിന്നു. ഒരു നഴ്സ് ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത പുതപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ജീവനെ അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു. അവൾ ചെറുതായിരുന്നു, ഒരു
ചുവന്ന മുഖം, ഒരു കൂട്ടം കറുത്ത മുടി, മുറുക്കി പിടിച്ച ചെറിയ മുഷ്ടികൾ. അവൾ കണ്ണ് തുറന്ന് ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി, പിന്നെ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
അർജുൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്. ഒരു കണ്ണുനീർ അവളുടെ ചെറിയ നെറ്റിയിൽ വീണു. “ഹലോ, മഴേ,” അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാ.”
കരച്ചിൽ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അവൾ ഒരു ചെറിയ ഞരക്കത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു.
“അവൾ നിന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു,” മീര ക്ഷീണിച്ച, പക്ഷേ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “ഒമ്പത് മാസം കേട്ടതല്ലേ.”
അവൻ കുഞ്ഞിനെ പതുക്കെ അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. മീര അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്, അവളുടെ ചെറിയ മൂക്കിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. അവരുടെ മൂന്നുപേരുടെയും ചുറ്റും ആ ചെറിയ മുറി ഒരു ലോകം പോലെ.
“മഴ അർജുൻ,” മീര മന്ത്രിച്ചു. “നമ്മുടെ മഴ.”
“നമ്മുടെ നീലക്കുറിഞ്ഞി.”
ആശുപത്രിയുടെ പുറത്ത് ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ഇരുന്ന് പുകവലിക്കാതെ പുകവലിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ തന്റെ മോതിരവിരൽ കടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശാന്ത അയാളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് ജപമാല ഉരുട്ടി. അർജുൻ വാതിൽക്കൽ വന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, “ചേട്ടാ! ചേച്ചീ! ഒരു പെൺകുട്ടി!”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ചാടിയിറങ്ങി, ശാന്തയെ ഉയർത്തി, ഒരു നിമിഷം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെപ്പോലെ വട്ടം കറക്കി. “ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ! ആ ചായക്കടക്കാരൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായി!”
“ഏത് ചായക്കടക്കാരൻ?” ശാന്ത ചിരിച്ചു.
“അത് ഒരു കഥയാ, ശാന്തേ!” അർജുൻ ചിരിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. “ഇപ്പോൾ അകത്ത് വാ!”
❖
കുഞ്ഞുമായി അവർ
കഫേയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗേറ്റിൽ ഒരു വലിയ ബാനർ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു: *”സ്വാഗതം, മഴ അർജുൻ!”* കഫേയിലെ എല്ലാ വായനക്കാരും മുറ്റത്ത് ഒത്തുകൂടി. കോളേജ് കുട്ടികൾ, ഇരുപത് വയസ്സുകാരി കവയിത്രി, തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരികൾ, വൃദ്ധരായ പത്രവായനക്കാർ. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ നീലക്കുറിഞ്ഞിപ്പൂവ്.
മീര കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, കയ്യിൽ ആ ചെറിയ പുതപ്പ് കെട്ടുമായി. പണിക്കാരികൾ പാടി, കുട്ടികൾ കൈ അടിച്ചു. മീരയുടെ അമ്മ ഇടുക്കിയിൽ നിന്ന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പേ വന്ന് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ഓടി വന്ന് കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി, കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് ആ ചെറിയ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“എന്റെ മോളുടെ മോൾ,” അമ്മ മന്ത്രിച്ചു. “ഇവൾ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയാ, മീരേ. ഈ ചുണ്ട് ഒന്ന് നോക്കിക്കേ.”
“അച്ഛന്റെ പോലെ തന്നെ ഈ മൂക്ക്,” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
“ഗോപാലേട്ടാ, ഇത് ഇപ്പോൾ ഒരു ദിവസം മാത്രമായ കുഞ്ഞാ,” ശാന്ത ചിരിച്ചു. “അതിന് ആരുടെയും മൂക്കൊന്നും ഇല്ല.”
“എനിക്ക് അറിയാം!” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഉറച്ച് പറഞ്ഞു. “എന്റെ കണ്ണ് ഒരിക്കലും തെറ്റാറില്ല.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം കഫേയിൽ ഒരു ചെറിയ ആഘോഷം നടന്നു. പായസം, ഒരു വലിയ കേക്ക്, അതിൽ നീല ഐസിംഗിൽ എഴുതിയിരുന്നു: *”ഒരു മഴ കൂടി പെയ്തു.”* ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച പെൺകുട്ടി ഒരു പുതിയ കവിത ചൊല്ലി, ഇത്തവണ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി.
