മഴയോർമ്മ – 6 10അടിപൊളി  

ആദ്യ നിരയിൽ അർജുൻ. അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു, പിന്നെ പതുക്കെ ഒരു കണ്ണിറുക്കി.

മീരയ്ക്ക് ചിരി വന്നു. അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ച് ചിരി ഒതുക്കി, മുഖം താഴ്ത്തി.

“ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ എഡിറ്റർ, ശ്രീമതി മീര അർജുൻ, രണ്ട് വാക്ക് പറയും,” അവതാരകൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഹാളിൽ കരഘോഷം. മീര എഴുന്നേറ്റ് മൈക്കിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു. കടലാസ് നിവർത്തി. കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആളുകൾ കാത്തിരുന്നു. പിന്നെ അവൾ കടലാസ് പതുക്കെ മടക്കി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

“ഞാൻ ഒരു പ്രസംഗം എഴുതി കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ആദ്യം ചെറുതായി വിറച്ചു, പിന്നെ ഉറച്ചു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഇത്രയും മുഖങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, ഞാൻ അത്

വായിക്കണ്ട, എനിക്ക് ഒരു കഥ പറഞ്ഞാൽ മതി.”

ഹാൾ നിശബ്ദമായി.

“ഏഴ് വർഷം മുമ്പ് ഒരു പഴയ പുസ്തകക്കടയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ കവിതാസമാഹാരം കിട്ടി. കവറിൽ ഒരു പേര് മാത്രം: നീലക്കുറിഞ്ഞി. ഞാൻ അന്ന് ജീവിതത്തിൽ വല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കവിതകൾ എനിക്ക് ഒരു കൂട്ട് ആയിരുന്നു. ഞാൻ അത് നൂറ് തവണ വായിച്ചു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, ഈ കവിയെ കണ്ടുപിടിക്കണം, ഒരു നന്ദി പറയണം.”

അവൾ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. ആദ്യ നിരയിൽ അർജുന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ, തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, ഒരു വൃദ്ധൻ. അദ്ദേഹം എന്നോട് പറഞ്ഞു, ‘കുട്ടീ, ഞാൻ എഴുതിയത് ആരും വായിക്കില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചാ.’ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് നിന്ന് കരഞ്ഞു. അന്ന് ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു. ഈ കവിതകൾ ഇനി ഒരിക്കലും ആരും മറക്കില്ലെന്ന്.”

ഹാളിൽ ഒരു നേർത്ത കരഘോഷം ഉയർന്നു.

“പിന്നീട് ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ ഒരു ബുക്ക് കഫേ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹം എനിക്ക് ഒരു രൂപ വാടക പോലും വാങ്ങിയില്ല. അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു മകളെപ്പോലെ കണ്ടു.” അവൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനെ പറ്റി ദിവസവും പറയുമായിരുന്നു. ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന, ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ വരാത്ത, ഒരു മകൻ. ‘ഇതെന്റെ മോനാ’ എന്ന് ഫോണിലെ ഫോട്ടോ കാണിച്ച്.”

ആളുകളുടെ ഇടയിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി.

“ആ മകൻ ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി എന്റെ വാതിൽക്കൽ വന്നു. നനഞ്ഞൊലിച്ച്. വീട്

വിൽക്കാൻ.”

ഹാളിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷയുടെ ശബ്ദം.

“ഞാൻ അവനെ പുസ്തകം കൊണ്ട് അടിക്കാൻ നിന്നു.” ഹാൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. മീരയും ചിരിച്ചു. “ഇന്ന് ആ മകൻ ആദ്യ നിരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. എന്റെ ഭർത്താവായി. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനായി.” അവൾ വയറിൽ കൈ വെച്ചു. “അദ്ദേഹം ഈ പുസ്തകം ഇറങ്ങുന്നത് കാണാൻ ഇവിടെ ഇല്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഒരു വരി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അത് ഞാൻ ഇവിടെ വായിക്കാം.”

അവൾ പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.

*”ഈ പുസ്തകം എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വായനക്കാരിക്ക്, അവൾ ഇപ്പോൾ എന്റെ മകന്റെ ഭാര്യ.”*

ഹാളിൽ കരഘോഷം പൊട്ടി. ആദ്യ നിരയിൽ ഇരുന്ന ഒരു വൃദ്ധ കണ്ണ് തുടച്ചു. പിന്നിൽ ഒരു കോളേജ് പെൺകുട്ടി ഫോൺ ഉയർത്തി റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

“ഒരു കാര്യം കൂടി,” മീര കരഘോഷം ശമിക്കുന്നത് വരെ കാത്തിരുന്ന് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഇതുവരെ ഒരു കാര്യം പഠിച്ചത് ഇതാണ്. ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനങ്ങൾ ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി നമ്മുടെ വാതിൽക്കൽ വന്ന് നിൽക്കും. നമ്മൾ പേടിച്ച് അടിക്കാൻ നിൽക്കും. പക്ഷേ വാതിൽ തുറക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചാൽ…” അവൾ ആദ്യ നിരയിലേക്ക് നോക്കി. “…വീട് മുഴുവൻ വെളിച്ചം നിറയും.”

അർജുൻ എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് കൈ അടിച്ചു, ആദ്യ ആൾ. പിന്നെ ഹാൾ മുഴുവൻ എഴുന്നേറ്റു. മീര കണ്ണ് തുടച്ച് ചിരിച്ചു. ഒരു നിമിഷം അവൾ കൈ ചുണ്ടിൽ വെച്ച് അവന് ഒരു ഫ്ലയിംഗ് കിസ് അയച്ചു.

ഹാൾ ഒരു ചിരിയോടെ ആർപ്പ് വിളിച്ചു. അർജുൻ ഒരു കൈ

നെഞ്ചിൽ വെച്ച് ആ ഉമ്മ പിടിച്ചെടുക്കുന്നതായി ഭാവിച്ചു.

പ്രകാശനത്തിന് ശേഷം ആളുകൾ അവളെ വളഞ്ഞു. ഒപ്പ് വാങ്ങാൻ നീണ്ട ക്യൂ. ഒരു വൃദ്ധ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു, “മോളേ, ഞാൻ നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ അയൽക്കാരിയായിരുന്നു, നാൽപത് വർഷം മുമ്പ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ എന്റെ ചങ്ങാതിയായിരുന്നു. അവൾ ഇത് കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ…”

Updated: November 16, 2026 — 1:42 pm

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *