രാത്രി ആയപ്പോൾ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു. മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ ആ ചെറിയ തൊട്ടിൽ ജനലിനടുത്ത്, ഇളം നീല ചുമരുകളും വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങളുമുള്ള അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിൽ ഇടം
പിടിച്ചിരുന്നു. മഴ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു, ഒരു ചെറിയ കൈ ചുണ്ടിനടുത്ത്, ഒരു ചെറിയ ചിരി പോലെ ഒരു ഭാവം.
അർജുൻ തൊട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് ആ പഴയ കുഞ്ഞുടുപ്പ് അവളെ ഇടീച്ച്, ആ വെള്ളി ഗ്ലാസ് തൊട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് വെച്ചു. അച്ഛന്റെ കത്ത് അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു: *”നിന്റെ കുട്ടി ഇത് ഇടട്ടെ. അവനും അല്ലെങ്കിൽ അവളും മഴയത്ത് ഓടട്ടെ. നീ ശകാരിക്കരുത്. കൂടെ ഓടണം.”*
“ഞാൻ ഓടും, അച്ഛാ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഒരിക്കലും ശകാരിക്കില്ല. ഇവളെ പനി പിടിച്ചാലും.”
മീര കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീ ഒരു അച്ഛനായി.”
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനായ മനുഷ്യനാ.”
“വാ, എന്റെ അടുത്ത് കിടക്ക്.”
അവൻ കിടക്കയിൽ അവളുടെ അടുത്ത് കിടന്ന്, അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. മഴ പുറത്ത് ഒരു താരാട്ട് പാടി.
“അർജുൻ.”
“ഉം.”
“ലിസ്റ്റിൽ ഒരു പുതിയ വരി ചേർക്കണം.”
“എന്താ?”
“*’ഡോക്ടർ അനുവദിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ രാത്രി.’*” അവൾ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. “അത് ആറ് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞ്.”
അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു, പിന്നെ കുഞ്ഞിനെ ഉണർത്തുമെന്ന് പേടിച്ച് വായ പൊത്തി. “നീ പ്രസവിച്ച് ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞില്ല, അതിനിടയിൽ ഇത് ആലോചിക്കുന്നോ?”
“ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കുന്നില്ല, അർജുൻ ശ്രീധരൻ.” അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ക്ഷീണമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ആറ് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ രാത്രി ഞാൻ നിന്നെ ഒരു
തരത്തിലും വിടില്ല.”
“ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ സേവിക്കാം.”
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു ചൂട് ചായയാ.”
“ഇഞ്ചി ഏലക്ക, മധുരം കുറവ്.”
“ഇപ്പോൾ നീയും ഒരു ബാരിസ്റ്റ.”
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ പോയി ചായ ഉണ്ടാക്കി, ഏലക്ക ചതച്ച്, പൊടിക്കാതെ. തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ മീര കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ നിന്ന് എടുത്ത് മുലയൂട്ടുകയായിരുന്നു. ആ ദൃശ്യം കണ്ട് അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നുപോയി. മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക്, ഇളം നീല ചുമരുകൾ, ജനലിന് പുറത്ത് മഴ, മീരയുടെ കഴുത്തിൽ ആ നീലക്കുറിഞ്ഞി പെൻഡന്റ്, അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ ജീവൻ.
അവൻ ചായ മേശയിൽ വെച്ച്, ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി ആ കാഴ്ച നോക്കി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന് ഒരു കവിതയും വേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ കാഴ്ച തന്നെ ഒരു കവിതയായിരുന്നു.
❖
ഒരു വർഷം പിന്നെയും കടന്നുപോയി.
നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പൂക്കാലം കഴിഞ്ഞ് കുന്നുകൾ വീണ്ടും പച്ചയായി. പക്ഷേ ആ പൂക്കാലം കഫേയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവൻ കൊടുത്തിരുന്നു. നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ ഇപ്പോൾ മൂന്നാറിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ കവിതാസമാഹാരം, *”മഴ വന്ന വീട്”*, കഴിഞ്ഞ മാസം ഇറങ്ങി. അതിന്റെ സമർപ്പണ പേജിൽ ഒരു വരി: *”മഴയ്ക്ക്, അച്ഛനും അമ്മയും എഴുതിയ ഏറ്റവും നല്ല കവിതയ്ക്ക്.”*
അർജുൻ ഇപ്പോഴും ഡേവിഡിന്റെ കമ്പനിയിൽ റിമോട്ട് ടീമിനെ നയിച്ചു, കഫേയുടെ മൂലയിലെ ആ പഴയ മേശയിൽ ഇരുന്ന്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവന്റെ മേശയ്ക്ക് താഴെ ഒരു ചെറിയ പായ, അതിൽ ഇരുന്ന് ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി
ഒരു മരക്കട്ട കൊണ്ട് ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കേബിൾ തട്ടി കളിക്കും.
“മഴേ, അത് അച്ഛന്റെ ചാർജറാ.”
“ബാ!” മഴ ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ കേബിൾ വായിൽ വെക്കാൻ നോക്കി.
“അയ്യോ, അത് വേണ്ട!” അർജുൻ ചിരിച്ച് അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് ഒരു സന്തോഷ നിലവിളി നടത്തി.
“അവൾ ഇന്ന് നാലാമത്തെ കേബിൾ നശിപ്പിച്ചു,” മീര ചായ കപ്പുമായി വന്ന് ചിരിച്ചു. “അടുത്ത തവണ ഒരു ലോഹ കേബിൾ വാങ്ങണം.”
“അവൾ അത് കടിച്ച് മുറിക്കും.”
“അവൾ നിന്റെ മകളാ. എന്റെയല്ല.”
“ഓ, ഇപ്പോൾ അവൾ എന്റെ മകൾ മാത്രമായോ?”
“എപ്പോഴൊക്കെ അവൾ എന്തെങ്കിലും ഒപ്പിക്കുമ്പോൾ.”
