“എന്ത്?”
“ഓരോ മാസവും ഒരു കവിത. നിന്റെ ശരീരത്തോടുള്ള ആരാധനയെ പറ്റി.”
മീര ഒരു പുരികം പൊക്കി. “നീ ശരിക്കും എഴുതിയോ?”
“എട്ട് കവിതയുണ്ട്. ഒമ്പതാമത്തേത് ഇന്ന് രാത്രി.”
“വായിക്ക്.”
അവൻ അച്ഛന്റെ പഴയ പേന എടുത്ത്, ഒരു പഴയ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു. ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമത്തോടെ ചുമച്ചു.
*”അവളുടെ ശരീരം ഒരു വീടായി,*
*അതിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു.*
*ഞാൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നു,*
*പുറത്ത് മഴയും ഉള്ളിൽ ചൂടും.*
*ഓരോ മാസവും ആ വീട് വലുതായി,*
*ഓരോ മാസവും ഞാൻ കൂടുതൽ ആരാധകനായി.”*
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് പേന വാങ്ങി, നോട്ട്ബുക്കിൽ ഒരു വരി എഴുതി:
*”ആ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള താമസക്കാരി.”*
അർജുൻ അത് വായിച്ചു. കുറച്ച് നേരം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ വയറിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു, പിന്നെ വയറിന്റെ വശത്ത്, പിന്നെ ഇടുപ്പിൽ, പിന്നെ അവളുടെ കാതിൽ.
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ വാതിൽ തട്ടട്ടെ?” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
“ഇത്രയും മനോഹരമായി അനുമതി ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ നോ പറയും?” അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ രാത്രിയിൽ അവർ വളരെ പതുക്കെ, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പരസ്പരം തേടി. തലയണകൾ ഒരു കൂടാരം പോലെ അവരെ ചുറ്റി. അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും അവൻ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശത്തിനും അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയും ഒരു മൂളലും കൊണ്ട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഇത് ആവേശത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നില്ല, ഒരു നേർത്ത, ദീർഘമായ, ആഴമുള്ള ഒരു പെരുമഴയായിരുന്നു, ഒട്ടും ധൃതിയില്ലാത്ത, ഒരിക്കലും തീരാത്തത് പോലെ. അവസാനം അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഒരു നീണ്ട ശ്വാസത്തോടെ ശാന്തയായി, കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി, ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ.
“എന്തിനാ കരയുന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു, ഒരു നേർത്ത ആശങ്കയോടെ.
“സന്തോഷം കൊണ്ടാ, മണ്ടാ.” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു. “ഇത്രയും സന്തോഷം
ഒരാൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുകയാ.”
“താങ്ങാൻ പറ്റും. ഞാനും താങ്ങും. ഒരുമിച്ച്.”
❖
കുഞ്ഞ് വന്നത് ഒരു മഴയുള്ള ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെയാണ്. ഒൻപതാം മാസം തീരാൻ ഒരാഴ്ച ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെ മൂന്നര മണിക്ക് മീര അർജുനെ പതുക്കെ തട്ടി ഉണർത്തി.
“അർജുൻ.”
“ഉം… എന്താ… അച്ചാർ വേണോ?”
“അച്ചാർ അല്ല.” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ശാന്തത, ഒരു ചെറിയ ചിരി. “ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ആ സമയം ആയി എന്ന് തോന്നുന്നു.”
അർജുൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. കണ്ണ് ഒരു നിമിഷം തുറന്ന് മീരയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. അവൾ ശാന്തയായിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ. ഇപ്പോൾ പേടി അവനായിരുന്നു.
“ഹോസ്പിറ്റൽ! ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ! ശാന്ത ചേച്ചി! കാർ!” അവൻ ഒരു സെക്കൻഡിൽ അഞ്ച് ദിശയിൽ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അർജുൻ, ശ്വാസം വിട്.” മീര അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ച് വേദന മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ബാഗ് തയ്യാറാണ്, ഞാൻ ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് ഒരുക്കി വെച്ചതാ. ഗോപാലൻ ചേട്ടനെ വിളിച്ചാൽ മതി.”
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ എത്തിയത് ഒരു ജീപ്പിൽ, ഇരുപത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ, ലുങ്കി മാറ്റാൻ പോലും സമയം കിട്ടാതെ. ശാന്ത പിന്നിൽ ഒരു കമ്പിളിയും ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചൂടുവെള്ളവുമായി. പുറത്ത് തകർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ.
“ഞാൻ വണ്ടി ഓടിക്കാം,” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. “ഈ വഴി എനിക്ക് കണ്ണടച്ചും അറിയാം.”
“ചേട്ടാ, ദയവായി കണ്ണടയ്ക്കണ്ട,” മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ഒരു വേദനയുടെ തിരമാല വന്നപ്പോൾ അർജുന്റെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ച്.
ജീപ്പ് മൂന്നാർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മഴയിലൂടെ
ഇരച്ചു. അർജുൻ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് പിന്നിൽ ഇരുന്നു, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. “നീ വളരെ ധൈര്യമുള്ളവളാ.”
“നീ ആദ്യമായി ഒരു അച്ഛനാകുകയാ, അതുകൊണ്ട് നീയാ കൂടുതൽ പേടിക്കുന്നത്.”
“ഞാൻ പേടിക്കുന്നില്ല.”
“നിന്റെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.”
“ഇത് സന്തോഷം കൊണ്ടാ.”
“നീയും ഞാനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് ജീവിക്കുന്നു.” അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ കണ്ണടച്ചു, പിന്നെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “ഇത് ഇപ്പോൾ ഒരു നല്ല ശീലമാ.”
