അർജുൻ കാർ നിർത്തി. മീര ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി, വായ പൊത്തി. ദൂരെ കുന്നിൻ ചെരിവുകൾ മുഴുവൻ ഇളം നീലയും ഇളം വയലറ്റും നിറത്തിൽ. ആയിരക്കണക്കിന്, ലക്ഷക്കണക്കിന് ചെറിയ പൂക്കൾ. കുന്നുകൾ ഒരു നീല കടൽ പോലെ ഇളകി.
“അർജുൻ…”
“നീലക്കുറിഞ്ഞി,” അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ച് പറഞ്ഞു.
“പന്ത്രണ്ട് വർഷം.”
“ഇത് അച്ഛന്റെ പേരിൽ… ഇത് അച്ഛന് വേണ്ടി പൂത്തതാ.”
“ഇത് നമുക്ക് വേണ്ടിയും.” അവൻ പുറത്തിറങ്ങി, അവളുടെ വശത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് അവളെ ഇറക്കി. റോഡരികിൽ അവർ കൈ കോർത്ത് നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് പൂക്കളുടെ നേർത്ത ഗന്ധം കൊണ്ടുവന്നു.
കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടം ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പായി മാറിയിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് വിനോദസഞ്ചാരികൾ, ക്യാമറകൾ തൂക്കിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ, കുടുംബങ്ങൾ. ബോർഡിലെ ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരുപാട് ഫോണുകളുടെ ഫ്ലാഷിൽ തിളങ്ങി. ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും ഒരു ദിവസം പതിനാറ് മണിക്കൂർ വീതം ചായ ഉണ്ടാക്കി തളർന്ന്, പക്ഷേ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ.
“എടാ, നീ വന്നോ!” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഓടി വന്ന് അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഈ ഒരാഴ്ച എനിക്ക് ഒരു ശ്വാസം കിട്ടിയിട്ടില്ല! ആളുകൾ വരുന്നു, വരുന്നു! പുസ്തകം പത്ര വാർത്തയിൽ വന്നതിന് ശേഷം ഇവിടെ എല്ലാവരും നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ കവിത ചോദിക്കുന്നു!”
“ചേട്ടാ, ഇത് മനോഹരമാ!”
“മനോഹരം! എന്റെ കാലിൽ നീര് വന്നു, മോനേ!” അയാൾ ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും ചായ കൊടുക്കണം, കവിത വായിക്കണം, ഫോട്ടോ എടുക്കണം.”
ശാന്ത മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഞങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും നിന്റെ പ്രസംഗം കാണിച്ച് കൊടുത്തു, മോളേ. ടിവിയിൽ വന്നതാ! ഗോപാലേട്ടൻ അഞ്ച് തവണ കരഞ്ഞു.”
“ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല!” ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ എതിർത്തു. “എനിക്ക് പൊടി കയറിയതാ.”
“അഞ്ച് തവണ?” മീര ചിരിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ അവർ കഫേയിൽ സഹായിച്ചു. മീര ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ചായ ഉണ്ടാക്കി, അർജുൻ ഓരോ മേശയിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തു, ആളുകളോട് സംസാരിച്ചു, ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു.
ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി വന്ന് മീരയുടെ വയറിൽ തൊട്ട് ചോദിച്ചു, “ചേച്ചീ, ഇവിടെ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്. ഉറങ്ങുകയാ.”
“ചേച്ചീ, എന്റെ പേര് ലക്ഷ്മി. ചേച്ചിയുടെ കുഞ്ഞിന് എന്റെ പേര് ഇടാമോ?”
“ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പേര് ഉണ്ട്, ലക്ഷ്മീ.” മീര ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ ലക്ഷ്മി എന്ന് ഒരു പേര് കൂടി ഇടാം, മിഡിൽ നെയിം ആയി.”
പെൺകുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ ഓടിപ്പോയി. അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മീരയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു, “നീ ഇപ്പോൾ പേരിടൽ കമ്മിറ്റി ചെയർപേഴ്സനാ.”
“കമ്മിറ്റിയിൽ ഒരു അംഗം മാത്രമേ ഉള്ളൂ.”
“ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”
“നീ ഇടിയെന്ന് പേര് പറയാത്ത കാലത്തോളം.”
❖
അന്ന് രാത്രി കഫേ അടച്ച ശേഷം അർജുൻ മീരയെ മൂടി കെട്ടിയ ഒരു ജീപ്പിൽ കയറ്റി. “എവിടേക്കാ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നീ ഇന്ന് ഒരു കാര്യം കാണണം.”
ജീപ്പ് കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് കയറി. ഇരുട്ടിൽ, ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വഴിയരികിൽ നീല പൂക്കൾ മിന്നി. ഒടുവിൽ അവർ എത്തിയത് ആ പഴയ പാറയുടെ അടുത്തായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ പാറയുടെ ചുറ്റും നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് പൂർണ്ണമായി. പൂക്കളുടെ മേൽ നിലാവ് ഒരു വെള്ളി വല വിരിച്ചു.
മീര കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പതുക്കെ പൂക്കളുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു, ഒരു ചെറിയ പൂവിനെ വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ടു. “ഇത് പന്ത്രണ്ട് വർഷം കാത്തിരുന്നതാ.”
“അച്ഛനും കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഈ പൂക്കൾ കാണാൻ.”
“അദ്ദേഹം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്. അപ്പോഴാ അദ്ദേഹം ആ തൂലികാനാമം സ്വീകരിച്ചത്.”
അർജുൻ ജീപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു
കമ്പിളിയും ഒരു ഫ്ലാസ്കും എടുത്ത് പൂക്കളുടെ നടുവിൽ പാറയുടെ അരികിൽ വിരിച്ചു. അവർ അതിൽ ഇരുന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി, അവളുടെ കൈ വയറിൽ.
“ഇന്ന് കുഞ്ഞ് വല്ലാതെ ഇളകുന്നു,” അവൾ പറഞ്ഞു. “ഈ പൂക്കളെ കണ്ടിട്ടാകും.”
“ഞാൻ ഒന്ന് തൊട്ടോട്ടെ?”
