അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം – 4 131അടിപൊളി 

കാര്യങ്ങൾ പ്രസാദിനെ ധരിപ്പിച്ച ശേഷം അവൾ ഇളയകൊച്ചിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി, ബെഡിലിരുന്ന് കൊച്ചിനെയെടുത്ത് കൊഞ്ചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരഞ്ചു മിനുട്ട് നീങ്ങിയില്ല. വാതിൽക്കൽ വീഴുന്ന വലിയ നിഴൽ മറയോടെ മാധവൻ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.

“പ്രസാദേ.. എങ്ങനുണ്ടെടാ ഇപ്പൊ..?”

സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ച് അകത്തേക്ക് വരികയാണ് മാധവൻ. പക്ഷെ ആ ശബ്ദവും മുന്നിൽ മാധവനെയും കാണുമ്പോൾ എന്തിനെന്നറിയാത്ത പേടിയാണ് പ്രസാദിന്റെ മനസിൽ വരുന്നത്. അശ്വതി കൊച്ചിനേം കൊണ്ട് ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.

“കഴിക്ക്.. കഴിക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്ക്..”

പ്രസാദ് പാത്രം മാറ്റാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അയാൾ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വന്ന് അവന്റെ അടുത്തിരുന്നു.

“ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്..?”

ഒരു വേള അവൻ അശ്വതിയെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ മാധവന്റെ നേരെയായി.

“ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും തോന്നുന്നില്ല..”

“അപ്പോ സുഖമാവുന്നുണ്ടെന്നർത്ഥം..! അല്ലേ..”

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. ആ നിമിഷം മാധവൻ അശ്വതിയെ ഒന്ന് നോക്കി വീണ്ടും പ്രസാദിന് നേരെയായി

“ഇനിയെപ്പഴാ കാണിക്കേണ്ടത്..? ഒരു വട്ടം കൂടെ പോകണമെന്നല്ലേ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്..”

“ആ അതെ..”

“എപ്പഴാ..?”

പെട്ടെന്ന് പറയാൻ കിട്ടാതെ അവൻ അശ്വതിയെ നോക്കിയ സമയം മാധവന്റെ കണ്ണുകളും അവളുടെ നേരെ ചലിച്ചു.

“എപ്പഴാടി..?”

“ശനിയാഴ്ച..”

മാധവന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവൾ മറുപടി നൽകി മുഖം കുനിച്ചു.

“ആയിക്കോട്ടെ.. നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ ഞാനല്ലേ ഉള്ളൂ ഇപ്പൊ.. ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വേണ്ട.. നിങ്ങൾക്ക് ഞാനുണ്ട്. ഇനിയിവൻ പണിക്ക് പോയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നിന്നേം ഇവളേം മക്കളേം എല്ലാം..”

മാധവന്റെ ആഢിത്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒന്ന് മിണ്ടാനാവാതെ ദയനീയമായി കേട്ടു നിൽക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. അയാൾ പറഞ്ഞതിന്റെ ധ്വനി മനസിലായിട്ടുമുണ്ട്.

“പ്രശ്നമില്ലല്ലോ ടാ..ങേ..?

മടിയോടെ അവൻ ഇല്ലെന്ന് തല കുലുക്കി. അശ്വതി എല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.

“എനിക്കറിയാം.. നിനക്ക് കുഴപ്പമുണ്ടാവില്ലെന്ന്.. നീയെന്റെ അനിയനെ പോലെയല്ലേ.. അപ്പൊ അനിയന്റെ കുടുംബത്തെ ഏട്ടന് നോക്കാമല്ലോ..അല്ലേ..?”

മൗനം തുടരുന്ന പ്രസാദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അയാൾ നിർദയനായി നോക്കി.

“സാരമില്ലെടാ.. നിന്റെ ജീവിതവും നിനക്ക് പറ്റിയ അപകടവുമെല്ലാം വിധിയായി കണ്ടാൽ മതി. ഇനി നടക്കാനുള്ളതും. നി ഒന്നോർത്തും പേടിക്കേണ്ട. നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഞാനെത്തിക്കും.

മനുഷ്യന്മാരല്ലേ നമ്മൾ.. ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ത്യാഗം സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു..ങേ..? ഞാനായാൽ പോലും..”

അതവനുള്ള മുന്നിറിയിപ്പായിരുന്നു. ബുദ്ധി ഉണ്ടെങ്കിൽ മനസിലാക്കിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി അയാൾ പറഞ്ഞു വച്ചു. അശ്വതിക്കത് പൂർണമായി മനസിലായില്ലെങ്കിലും എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു മിന്നൽ..!

“കഴിക്ക് പ്രസാദേ.. ഭക്ഷണം കഴിക്ക്..”

അതും പറഞ്ഞ് അയാളാ റൂമെല്ലാം ഒന്ന് വീക്ഷിച്ചു നോക്കുകയാണ്. ബെഡും അവരും ഡ്രെസ്സുകളും ഒപ്പം അശ്വതിയുടെ പൊൻ രൂപവും തെളിഞ്ഞു. നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകിയപ്പോൾ ഒന്നും പ്രതികരിക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും മുഖം താഴ്ത്തി.

“ആ ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിട്ടു. നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കുറച്ച് ജോഡി ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവൾക്ക് മാത്രമല്ലെ ഞാനന്ന് വാങ്ങിയുള്ളു. ഇപ്പൊ എല്ലാവർക്കും വാങ്ങി.”

പ്രസാദ് അയാളെ നോക്കുകയാണ്.

“കാണണ്ടേ..?”

അയാൾ രണ്ടാളോടുമായി ചോദിച്ചു. രണ്ടാൾക്കും മൗനം.

“നി കഴിക്ക് പ്രസാദേ.. അശ്വതി റൂമിലേക്ക് വാ.. എടുത്തു തരാം..”

മാധവൻ എണീറ്റ് മുണ്ട് മുറുക്കിയുടുത്ത് പറഞ്ഞു.

“വാ..”

അവളെ നോക്കി വിളിച്ച് തിരിയുമ്പോൾ പ്രസാദിന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു. ശേഷം മാധവൻ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

മുഖാ മുഖം നോക്കുകയാണ് അശ്വതിയും പ്രസാദും. കൊച്ചിനെ ബെഡിലിരുത്തി അവൾ പ്രസാദിന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

“ഏട്ടനിവിടുന്ന് രക്ഷപെടണമെന്നൊന്നും ഇല്ലേ..?”

അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“എല്ലാരേം അയാൾ നോക്കിക്കോളാം ഏട്ടൻ പണിക്ക് പോകേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ എന്തിനാ മിണ്ടാതിരുന്നത്..??”