അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം – 4 131അടിപൊളി 

വിട്ടു കളയാൻ ഒരുക്കമല്ല. കാരണം അവളുടെ ശരീരവും സ്വഭാവും ദിനം പ്രതി നങ്കൂരമിട്ട് ഒരു വ്യാളി പടരുകയാണ്..!!

സ്ഥലകാല ബോധത്തിൽ നിന്നും ചിന്തകളെ മറക്കാൻ പ്രസാദ് കണ്ണടച്ചു കിടന്നു. സമയം നീങ്ങി ഉച്ചയുടെ ഒരു മണിയിലെത്തി.

വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം അലക്കി കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം അഴയിൽ വിരിച്ചിട്ട ശേഷം അശ്വതി പിന്നാമ്പുറത്തൂടെ അടുക്കളയിൽ കയറി. നെറ്റിയിലെയും കഴുത്തിലെയും വിയർപ്പു തുള്ളികൾ അരയിൽ തിരുകിയ മുന്താണി അഴിച്ച് ഒപ്പിയെടുത്ത് റൂമിലേക്ക് വന്നു.

പ്രസാദും കൊച്ചും ഉറക്കത്തിലാണ്. അതു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറിയില്ല. ഭക്ഷണവുമായി വന്ന് വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ മാധവൻ മുറിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുന്നുണ്ട്.

വിയർത്തു നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയെ കാണുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും കാമത്തിനടിമപ്പെടുകയാണ്. പോരാത്തതിന് അവളുടെ ഇപ്പോഴുള്ള സഹകരണ മനോഭാവവും.

“പണി കഴിഞ്ഞോടി..?

“ഉം..”

അയാൾ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ബ്ലൗസിനെ നനച്ച് കൈത്തുടകളിലടഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഇരു കക്ഷങ്ങളും അയാൾ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കി നിന്നു പോയി.

വിയർത്തു നനഞ്ഞ മാദകമുണർത്തുന്ന മണവുമായൊരു മാദക സുന്ദരി..!

തന്റെ മേൽ കണ്ണുകളുഴിയുന്ന മാധവന്റെ വികാര പരവശം അവൾക്ക് മനസിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളു. മുമ്പാണെങ്കിൽ ചെവിടടച്ചൊന്ന് കൊടുക്കാൻ തോന്നിയേനെ. പക്ഷെ ഇന്ന്…,

കണ്ടോട്ടെ..കണ്ടസ്വാദിച്ചോട്ടെ എന്ന ഭാവവും.

മാറിൽ നിന്ന് നീങ്ങിയ പല്ലുവും നേരെയിടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. വയറ് കാണുന്നത് മറക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല.

“ഭക്ഷണം വേണ്ടേ..?”

നോട്ടം അധികരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്യധികം വികാരമുണരുന്നത് മനസിലാക്കിയ അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“ഉം.. അവര് കഴിച്ചോ..?”

“ഏട്ടൻ ഉറങ്ങുവാ..”

എന്തോ.. അവൾക്കങ്ങനെയാണ് പറയാൻ തോന്നിയത്.

“അത് നന്നായി.”

മറുപടിക്ക് അനുകൂലമായി അയാളുടെ പുഞ്ചിരി പൊഴിയുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾക്കല്പം ചമ്മൽ തോന്നി. നോട്ടം പാളിയെങ്കിലും കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അയാൾക്ക് നേരെയായി.

“കുറച്ച് കഴിയുമ്പോ ഞാൻ പുറത്ത് പോകും..?”

നിരാശ ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.

“എന്തു പറ്റി..?”

“ഒന്നു രണ്ടാളെ കാണാനുണ്ട്.”

“എപ്പോ വരും..?”

“ഒൻപത് മണിയാകുമ്പോഴേക്കും വരാം..”

“മ്മ്..”

“വന്നിട്ട് കാണാം..”

“മ്മ്.. ഇവിടുന്ന് കുറച്ച് കഴിച്ചിട്ട് പൊയ്ക്കൂടേ..?”

“എന്ത് തരും..?”

“ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കിയതുണ്ട് അത് പോരെ..?”

“പോരാ..”

“പിന്നെ..?”

“പാല് വേണം..”

അടുത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വച്ചു കൊണ്ടുള്ള അയാളുടെ സംസാരത്തിലെ ധ്വനി മനസിലാക്കി കുറുമ്പോടെ അവളും പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി.

“രാവിലേ കുടിച്ചില്ലേ..?”

“ഇനിയും വേണം..”

“കഴിഞ്ഞു.”

അവളുടെ സ്വരം നേർത്തു.

“നോക്കട്ടെ..?”

“വേണ്ട..”

“പ്ലീസ്..”

ചുമരിൽ തട്ടി നിക്കേണ്ടി വന്ന അവളുടെ തൊട്ടു മുന്നിലായി മാധവനെത്തി.

ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ടവൾ വേണ്ടെന്ന് തല കുലുക്കി. അവളുടെ ചുമലിൽ മാധവന്റെ കൈത്തലം അമർന്നിരുന്നു.

പരസ്പരം നോട്ടം കൈമാറുകയാണ് ഇരുവരും. മാധവന്റെ മുഖത്ത് അവളെ ആർത്തിയോടെ തിന്നാനുള്ള കൊതിയും അശ്വതിയുടെ മുഖത്ത് കീഴ്പ്പെടേണ്ടി വന്ന സുഖമുള്ള ഒരു പേടിയും.

അപ്പോഴാണ് മാധവന്റെ റൂമിൽ നിന്നും അയാളുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നത്.

അശ്വതിയുടെ ചുമലിൽ കയ്യും വച്ച് അവളെയൊന്ന് കെട്ടി പിടിക്കാൻ കൊതിക്കുമ്പോഴാണ് രസം കൊല്ലിയായി ഫോണിലെ റിംഗ് ശബ്ദം. പരസ്പരം നോക്കി നിൽക്കുന്ന മാധവന് അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല.

“നാശം…!!”

നിർത്താതെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന ഫോൺ റിംഗ് കേട്ട് അയാൾ പല്ലിറുമി പിറു പിറുത്തു.

മാധവന്റെയാ കടുത്ത നിരാശ കണ്ട് അശ്വതിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്. എങ്കിലും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ നിന്നു.

ഫോൺ കോൾ ഒരു മിസ്സ്ഡ് കോളായി ഭവിക്കുമോ എന്നറിയാൻ കാത്തെങ്കിലും മുഴുവൻ റിംഗ് ചെയ്ത് കോള് കട്ടായി.

മാധവൻ വീണ്ടും അവളുടെ ചുമലിലുള്ള പിടിത്തം മുറുക്കി ചുംബിക്കുവാൻ മുഖം അടുപ്പിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖവും അടുത്തിരുന്നു. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്നകലത്തിൽ വന്നപ്പോൾ വീണ്ടുമതാ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യുന്നു.