ബ്ലൗസിനെ നനച്ച സുഗന്ധം പടർത്തിയ പരിമളം..!
“എങ്ങനെയുണ്ട്..?”
“നല്ല മണം..!”
“തിരിച്ചു വരുമ്പോ നിന്റെ വിയർപ്പ് നിറഞ്ഞ് നല്ല ലഹരി മണമാകും അത്. വന്നപാടും എനിക്ക് തന്നേക്കണം..”
“ഉം..”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മൂളി.
“മണക്കാനും നക്കാനും..!!”
“ഉം തന്നേക്കാം..!”
“ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചെടി.. നിന്റെ കൊഴുപ്പ് തട്ടാതെ ഇപ്പൊ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നായി..!”
“എങ്കി പിന്നെ പിടിച്ചല്ലേ പറ്റു..”
രണ്ടു കൈകളും ഇളക്കി അവളയാളുടെ കഴുത്തിലൂടെയിട്ട് അമർത്തി പുണർന്നു.
വല്ലാത്തൊരു സുഖവും മണവും..!!
കഴുത്തിടയിൽ ചുംബിച്ചുകൊണ്ട് അയാളും അവളെ പുണർന്നു. പുതുമോടികളെ പോലെ…!!
ഇരുവർക്കും ലഭിക്കുന്ന ശരീര സുഖം കാരണം നിമിഷങ്ങൾ നീങ്ങുന്നതറിയാതെ അവരങ്ങനെ നിന്നു പോവുകയാണ്.
ഒരു വേള അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
“മാധവേട്ടാ…!”
“മ്മ്..”
“പോകാം..?”
ഭർത്താവിനെ ഓർമ വന്ന നിമിഷം അവൾ അയാളോട് മന്ത്രിച്ചു. എങ്കിലും പിടിത്തമൊന്നും അയച്ചില്ല. പകരം ഒന്നൂടെ അമർന്നു.
“എനിക്ക് മതിയാവുന്നില്ല..”
“എനിക്കും..! വന്നിട്ട് നമ്മക്ക് വിടാതെ ഇങ്ങനെ നിക്കാം.. എന്നെ മണപ്പിക്കാനും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ..”
“എന്റെ പൊന്നൂ…”
“ഉം., മാധവേട്ടന്റെ പൊന്നു മോള്..”
“നിന്നെ ഇനി അവന് കൊടുക്കില്ല..”
“വേണ്ട.. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മാധവേട്ടന് മാത്രം മതി ഞാൻ..!”
അവളയാളുടെ ചുമലിൽ നിന്നും അടർന്നു നിന്നു.
“വന്നിട്ട് കെട്ടിപിടിത്തവും മണക്കലും മാത്രമാക്കേണ്ട..”
മാധവന് ശരീരം വിറയൽ കൊള്ളൂന്നത് പോലെ തോന്നി. വശ്യതയോടെ നീങ്ങി മാറി, പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ നടത്തം കാണുമ്പോൾ തരിച്ചു പോയിരിന്നു മാധവൻ..!!
കാറിൽ, അവർ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കുള്ള യാത്ര തിരിച്ചു. മുൻപിൽ മാധവനും ചിന്നുമോളും പുറകിൽ അശ്വതിയും കുഞ്ഞും പ്രസാദും.
പരസ്പരം നോക്കേണ്ടി വന്ന നിമിഷത്തിൽ അവളവന് ഇമകൾ ചിമ്മിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി. തിരിച്ചും ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്ന പ്രസാദിന് ഹൃദയം കൂടുതൽ നുറുങ്ങുന്നത് പോലെ..!
കാരണം മാധവൻ അവൾക്ക് രാവിലെ നൽകിയ ഓർഗാസ സുഖത്തിനു കാതുകൾ കൊണ്ട് സാക്ഷിയാവേണ്ടി വന്ന ദുർബലമായ നിമിഷം മനസ്സിൽ തികട്ടുകയാണ്…!!
ഹോസ്പിറ്റലിൽ, പ്രസാദിനെ കാണിക്കേണ്ട ഡോക്ടർക്ക് അൽപം പേഷ്യൻറ്സ് തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂറിലധികം ഇരിക്കേണ്ടി വന്നാണ് അവനെ ഒന്ന് കാണിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.
പക്ഷെ അതുവരെയും അവിടെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്ന മാധവന്റെയും അശ്വതിയുടെയും അവസ്ഥ അതി കഠിനമായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം വന്നിട്ട് പാടില്ല..!
ഒരു നൂറ് തവണയെങ്കിലും ഇരുവരും കോട്ടു വാ ഇടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടാവും.
അവിടെയുള്ള ആൾക്കാർ നന്നായി നിരീക്ഷിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മാധവൻ അവിടെ നിന്ന് മാറി പോയിരുന്നു. അശ്വതി ആണെങ്കിൽ ഇരുന്ന് വീർപ്പു മുട്ടി.
നോക്കുന്നവരുടെ മുഖത്തിന് മുന്നിൽ ചൂളിപ്പോയി. ഇവളുടെ ഭർത്താവ് ഇവൻ തന്നെയല്ലേ അതോ ഇപ്പൊ എഴുന്നേറ്റ് പോയാളാണോ എന്നാ ധ്വനിയോടെ പലരും അവളെ നോക്കി.
കാണിക്കാൻ കയറിയ സമയമാണ് മാധവൻ തിരികെ വന്നത്. ഉള്ളിൽ നിന്ന് നേഴ്സിന്റെ വക.
“എന്താ അശ്വതി ഉറങ്ങിയില്ലേ ഇന്നലെ..?”
ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോ തന്നെ കഠിനമായി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന വല്യമ്മ അടുത്തതായി കയറാൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ്.
“ഇതല്ലേ മോൾടെ ഭർത്താവ്…?”
പ്രസാദേട്ടനെ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് സംശയം പോലെ ചോദിച്ചു.
അവൾ അതെ എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞതും വല്യമ്മേടെ ഒരു ചിരി. മൂവരെയും നോക്കിയിട്ട്..
ഉരുകി ഇല്ലാതായി എന്ന് വേണം പറയാൻ. കയ്യും പൊട്ടി കാണിക്കാൻ പോകുന്നതിലിടക്കും അന്യരുടെ കാര്യത്തിലാണ് ശ്രദ്ധ. അവൾക്കല്പം ദേഷ്യവും തോന്നി.
എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഒരു വിധം അവിടുന്ന് തടി തപ്പി.
പ്രസാദിന് ഇനി കാണിക്കാൻ വരേണ്ട. വാൾക്കർ ഇല്ലാതെ നടന്നു തുടങ്ങാം. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ പുറത്തേക്കും.
ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളിലിട്ട സ്റ്റീല് എടുക്കേണ്ടതുള്ളു. എന്നാൽ അതിന്റെ സന്തോഷമൊന്നും അവന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല.