അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി വന്ന ലതികയുടെ മനസ്സിൽ അടുത്ത ദിവസത്തെ കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ പ്ലാനുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പ്രീതി ഹാളിൽ ഇരുന്ന് പഴയ ഏതോ പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖവും വിരിഞ്ഞു വരുന്ന ശരീരവും കണ്ടപ്പോൾ ലതികയ്ക്ക് അഭിമാനം തോന്നി.
ലതിക പ്രീതിയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. “മോളേ… നാളെ മുതൽ നീയും എന്റെ കൂടെ ഓഫീസറുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട്. നിനക്ക് അവിടെ ഇരുന്ന് പഠിക്കാലോ. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ ശല്യം കാരണം ഒന്നും നടക്കില്ല.”
പ്രീതി ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി. ലതിക അവളുടെ മുടി ചീകിക്കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ശ്രീനാഥിനെ കുറിച്ച് പതുക്കെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.
“ശ്രീനാഥ് സാർ വലിയ പാവമാ മോളേ. ഒരു ഓഫീസറുടെ ഗമയൊന്നും പുള്ളിക്കില്ല. നമ്മളെ സ്വന്തം കുടുംബത്തെപ്പോലെയാ കാണുന്നത്. അവിടെ ചെന്നാൽ നീ ഒന്നും പേടിക്കണ്ട, സാറിനോട് ഒളിയും മറയും ഒന്നും നിനക്ക് വേണ്ട. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ചോദിച്ചോ.”
ലതിക പ്രീതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ തുടർന്നു. “നമ്മുടെ ഈ ദാരിദ്ര്യം മാറണമെങ്കിൽ സാറിന്റെ മനസ്സ് നിറയണം. സാറിനെ വേണ്ടപോലെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം. പുള്ളിക്ക് നമ്മളോട് ഒരു സ്നേഹം തോന്നിയാൽ നിനക്ക് നല്ല ഉടുപ്പും സ്വർണ്ണവുമൊക്കെ വാങ്ങിത്തരും. പുള്ളി നിന്റെ മേൽ കൈ വെച്ചാലോ എന്തെങ്കിലും ഒന്നു തൊട്ടാലോ നീ പേടിക്കരുത്, അതൊക്കെ സ്നേഹം കൊണ്ടാണെന്ന് കരുതിയാൽ മതി.”
പ്രീതിക്ക് അമ്മയുടെ വാക്കുകളുടെ ആഴം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, സാർ ഒരു വലിയ സഹായിയാണെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ലതിക പ്രീതിയെ ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. സാധാരണ ഇടുന്നതിനേക്കാൾ ഇറുകിയ ഒരു പാവാടയും ബ്ലൗസുമാണ് അവൾ മകളെക്കൊണ്ട് ഇടുവിച്ചത്. പ്രീതിയുടെ മാംസളമായ വയറും പൊക്കിളും കാണുന്ന രീതിയിൽ ബ്ലൗസ് അല്പം കയറ്റി വെച്ചു. മുടി വിടർത്തിയിട്ടു.
“ഇതാ മോളേ… നീ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്. സാർ ഇത് കണ്ടാൽ ഉറപ്പായും സന്തോഷിക്കും. സാർ ഇരിക്കുമ്പോൾ നീ വേണമെങ്കിൽ സാറിന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരുന്നോ”
തന്റെ അമ്മ പറയുന്നതിന്റെ പിന്നിലെ ചതിക്കുഴികൾ അറിയാതെ, സാറിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാൽ തനിക്ക് നല്ല ജീവിതം കിട്ടുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച് പ്രീതി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയിൽ പോലും ശ്രീനാഥിന്റെ സിരകളിൽ തീ പടർത്താൻ ആവശ്യമായ ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു.
ലതികയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പ്രീതി ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു പോയി. “അമ്മേ… മടിയിൽ കയറി ഇരിക്കാനോ? അത് മോശമല്ലേ?” അവൾ നാണത്തോടെ ചോദിച്ചു.
ലതിക ഒരു തന്ത്രപരമായ ചിരിയോടെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അതിൽ ഒരു മോശവുമില്ല മോളേ. സാർ നമുക്ക് ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ്. നീ പുള്ളിയെ ഒരു വലിയേട്ടനെപ്പോലെയോ അച്ഛനെപ്പോലെയോ കണ്ടാൽ മതി. പുള്ളിക്ക് നിന്നോട് ഒരു സ്നേഹം തോന്നിയാൽ നീ ചോദിക്കുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിത്തരും. നീ വേണമെങ്കിൽ സാറിന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരുന്നോ, പുള്ളിക്ക് ഒരു ഉമ്മയും കൊടുത്തോ. പുള്ളി നിന്നെ തൊടുമ്പോൾ നീ ഒന്നു ചേർന്നു നിന്നാൽ മതി.”
അമ്മ പറയുന്നത് ശരിയാണെന്നും തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് മാറാൻ ഇതാണ് വഴിയെന്നും ആ പാവം പെൺകുട്ടി വിശ്വസിച്ചു.
അവർ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ പ്രീതി ഒരു ഇളം നിറത്തിലുള്ള പാവാടയും ബ്ലൗസുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. തറവാട് വീടിന്റെ ഗേറ്റ് എത്താറായപ്പോൾ ലതിക ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ പ്രീതിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
“നിൽക്ക് മോളേ, നിന്റെ വേഷം ശരിയല്ല,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ലതിക പ്രീതിയുടെ പാവാടയുടെ ചരട് അല്പം കൂടി താഴ്ത്തി കെട്ടി. അവളുടെ മാംസളമായ വയറും ആഴമുള്ള പൊക്കിളും തെളിയുന്ന പാകത്തിൽ പാവാട വലിച്ച് താഴേക്ക് ഇറക്കി വെച്ചു. പിന്നെ പ്രീതി തടയാൻ നോക്കുന്നതിന് മുൻപേ, അവളുടെ ബ്ലൗസിന്റെ മുകളിലെ രണ്ട് ഹൂക്കുകൾ ലതിക വേഗത്തിൽ അഴിച്ചു. ബ്ലൗസിന്റെ അരികുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് മടക്കി വെച്ചതോടെ പ്രീതിയുടെ കഴുത്തിനും മാറിലെ വിടവിനും കൂടുതൽ തെളിച്ചം കിട്ടി.