അന്ന് മുതൽ ഇന്നുവരെ ഒരു നായർ തറവാടിന്റെ അന്തസ്സോടെ മകളെ വളർത്താൻ അവർ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല. തന്റെ മകൾക്ക് ഒരു ആപത്തും വരരുതെന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെയായിരുന്നു ഓരോ ദിവസവും കഴിഞ്ഞുപോയത്.
ശ്രീദേവി: (സ്വയം മന്ത്രിച്ചു) “അജീഷേട്ടാ… ഞാൻ നമ്മടെ മോളെ എങ്ങനെയാ വളർത്തിയത്? അയാൾ അവളെ… എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും വയ്യ. അവളെ ഇനി എപ്പോഴും എന്റെ കണ്മുന്നിൽ തന്നെ നിർത്തണം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച എന്റെ മകളുടെ പരിശുദ്ധി…”
അമൃത ഒരു പാവമാണെന്നും, അവൾ ചതിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും ശ്രീദേവി ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. പുറത്ത് ഒരു തറവാടിത്തമുള്ള ഗൗരവക്കാരിയായ നായർ സ്ത്രീയാണെങ്കിലും, മകളുടെ കാര്യത്തിൽ അവർ വല്ലാതെ ഉരുകിപ്പോയിരുന്നു. എന്നാൽ അകത്തെ മുറിയിൽ അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രസാദ് സാർ ചെയ്ത ക്രൂരതകളും, അത് മറയ്ക്കാൻ താൻ പറഞ്ഞ പച്ചക്കള്ളങ്ങളും, അമ്മയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹവും എല്ലാം കൂടി ആയപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയി. പകുതി കീറിയ ബ്ലൗസും ദേഹത്തെ പാടുകളും താൻ ആസ്വദിച്ച സുഖവുമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതം എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് വലിയ പേടിയും മാനസികാഘാതവും (trauma) തോന്നി.
അവൾ കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന് വിങ്ങിക്കരയുകയായിരുന്നു. “ഞാൻ എന്താണ് ഈ കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്? പാവം എന്റെ അമ്മ… എന്നെ ഇത്രയും വിശ്വസിക്കുന്ന അമ്മയോടാണല്ലോ ഞാൻ ഇത്രയും വലിയ കള്ളം പറഞ്ഞത്,” അവൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇനി മേലിൽ ഇത്തരം തെറ്റുകളിലേക്ക് പോകില്ലെന്നും, ഒരു നല്ല കുട്ടിയായി പഠിച്ചു ജീവിക്കണമെന്നും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.
ആ സമയത്താണ് ശ്രീദേവി മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. മകൾ തകർന്നു കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.
ശ്രീദേവി: (അമൃതയെ ചേർത്തുപിടിച്ച്) “മോളേ… നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ? ആ പാപി ഇനി നിന്റെ നിഴൽ പോലും കാണില്ല.”
അമൃത അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അവളുടെ കരച്ചിലിൽ ഒരുതരം കുറ്റബോധവും പശ്ചാത്താപവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അമൃത: (വിറയലോടെ) “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അമ്മേ. ഞാൻ… ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലാണ്. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. എനിക്ക് ഇനി പഴയതുപോലെ കോളേജിൽ പോകാൻ പറ്റുമോ എന്ന് അറിയില്ല. ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെ തെറ്റാണോ അമ്മേ?”
ശ്രീദേവി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ശ്രീദേവി: “നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല മോളേ. ചതിക്കപ്പെട്ടത് നീയാണ്. എന്റെ മോൾ പാവമാണ്. നീ ഇനി ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. അമ്മ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്. നമുക്ക് എല്ലാം മറന്ന് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം.”
അമൃത അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടന്നു. തന്റെ രഹസ്യങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിൽ കുഴിച്ചുമൂടി ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, മുറിയുടെ കോണിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ ബാഗിനുള്ളിൽ പ്രസാദ് സാർ കൊടുത്ത ആ ഗിഫ്റ്റ് ഒരു ഭീഷണിയായി അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഇരുണ്ട ഓർമ്മകളെ മായ്ച്ചുകളയാൻ അമൃതയ്ക്ക് കഴിയുമോ?
അമൃതയുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു അധ്യായം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. പ്രസാദ് ആയിട്ടുള്ള ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവൾ പൂർണ്ണമായും ഉൾവലിഞ്ഞു. പഠനത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച്, ഒരു പാവം കുട്ടിയായി അവൾ ജീവിച്ചു. ആ ട്രോമയിൽ നിന്നും പുറത്തുവരാൻ അവൾ വല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ സമയത്താണ് വിനയൻ (വിനു) അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസമായി മാറുന്നത്.
അമൃതയുടെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും കേൾക്കാനും അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും വിനു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കാലക്രമേണ വിനുവിന് അവളോട് തോന്നിയത് വെറുമൊരു സൗഹൃദമല്ല, മറിച്ച് ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയമായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു, അത് അവൾക്കും അറിയാം, പക്ഷെ അമൃതയ്ക്ക് അപ്പോഴും പ്രണയത്തോട് ഒരുതരം പേടിയായിരുന്നു.