വിനയൻ പതിയെ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ നിന്നെ നിർബന്ധിക്കില്ല. പക്ഷേ… ഒന്നു ചിന്തിക്കൂ. നമ്മുടെ മടങ്ങിപോക്കിന് ഇതല്ലാതെ വഴിയില്ലെങ്കിൽ?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ കേരളവും, കുടുംബവും, ഭർത്താവും—എല്ലാം ഒരുമിച്ച് കൂട്ടിയിടിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി അമൃത ഉറങ്ങിയില്ല. അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു—ഈ തീരുമാനം മാത്രമാണ് അവരുടെ ജീവിതം മാറ്റാൻ പോകുന്നത്. കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിയിരുന്നു. ടിവി ഓഫ്, അടുക്കളയിലെ ലൈറ്റ് മാത്രം കത്തിയിരുന്നു. അവൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി കണ്ണ് തുറന്ന് ആലോചിച്ചു കിടന്നു, മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാണ്, പക്ഷെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഏതോ ഒരു വികാരം തളം കെട്ടി കിടക്കുന്നു, വിനു പറഞ്ഞ കാര്യം ഓർക്കുമ്പോളെല്ലാം ഒരു തരം കുളിരു വരുന്നു, തന്റെ കുഞ്ഞി അമ്മൂസ് എന്തിനോ വേണ്ടി ചൂട് പിടിക്കുന്നു, അവളുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് ആ പഴയ മച്ചിലെ ഇരുട്ട് വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങലായി ഓടിവന്നു. നാട്ടിലെ ആ തറവാട് വീടിന്റെ മച്ചിൽ താൻ പെട്ടിയിലാക്കി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ‘അത്’ തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. അർജുനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോളും വല്ലാത്ത ഒരുതരം ഫീലിങ്ങ്സ്, തനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്… ഇല്ല താൻ ഒരു ഭാര്യ ആണ്, അമ്മ ആണ്, തറവാടിത്തം ഉള്ള നായർ വീട്ടിൽ വളർന്നതാണ്. വിനുവും ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല.
അമ്മൂസ്: “വിനു… നീ പറഞ്ഞത്… അർജുൻ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം…”
വിനയൻ തല ഉയർത്തി.
“അതിനെക്കുറിച്ചാണോ?”
അമ്മൂസ്:“അതെ.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മൂസ്: “എനിക്ക് അത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവൻ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം പറയാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടു?”
“അർജുൻ അങ്ങനെയൊരു ആളാണ്, അമ്മൂ. അവനു നാട്ടിൽ കുറെ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ട്, മിക്കതും കല്യാണം കഴിഞ്ഞവർ, അവനു അതൊരു ഹോബി ആണ്”
വിനയൻ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“അവന് പണവും ബന്ധങ്ങളും എല്ലാം ഇടപാടുകളാണ്.”
അമ്മൂസ്: “പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു ഇടപാട് അല്ല.”
അമ്മു കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി.
അമ്മൂസ്: “ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയാണ്.”
“അതെ.”
വിനയൻ ശ്വാസം വിട്ടു.
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് നിന്നോട് മറച്ചുവയ്ക്കാതിരുന്നത്.”
അമ്മൂസ്: “നീ… നീ എന്ത് മറുപടി കൊടുത്തു?”
അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവളുടെ തുടയിടുക്കിൽ നേരിയ നീരുറവ പൊട്ടി
വിനയൻ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞു… ഇത് നിന്റെ തീരുമാനമാണെന്ന്.”
അമ്മു ഒന്ന് ചരിഞ്ഞ് കിടന്നു.
അമ്മൂസ്: “അവന് നമ്മളെ സഹായിക്കണം എങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും വഴിയില്ലേ? ഇതാണോ ഒരേയൊരു വഴി?”
“അവന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ…ഭാര്യയെ ഭർത്താവ് അറിയേ കളിക്കുക അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സ്വർഗം”
വിനയൻ വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞു.
“ഇതാണ് അവന്റെ ‘ആവശ്യം’.”
അമ്മു ചിരിച്ചു—പക്ഷേ അത് സന്തോഷം കൊണ്ടല്ല, അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു കോരിത്തരിപ്പ് അനുഭവപെട്ടു ‘ഭർത്താവ് അറിയേ കളിക്കുക’ എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ
അമ്മൂസ്: “ആവശ്യം. എന്റെ ജീവിതം വെച്ചിട്ട് അല്ലെ?.”
“അമ്മൂ, ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല ഇത് പറയുന്നത്, എന്റെയും കൂടെ ജീവിതമല്ലേ”
വിനയൻ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു.
“നമ്മൾ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥിതിയല്ലേ. ഓസ്ട്രേലിയയിൽ നമ്മൾ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ പണം വേണം. കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി…”
അമ്മൂസ്: “അതെ, എനിക്കറിയാം.”
അവൾ ഇടയിൽ ഒന്ന് നിർത്തി.
അമ്മൂസ്: “എനിക്ക് എല്ലാം അറിയാം. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ഈ കോൺവെർസേഷൻ തുടരുന്നത്.”
അവൾ നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
അമ്മൂസ്: “ഒരു ഭാഗത്ത്… എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ്. അവനോട്, നിന്നോട്, ഈ സാഹചര്യത്തോട്.”
“മറ്റേ ഭാഗത്ത്?”
വിനയൻ ചോദിച്ചു.
അമ്മു കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അമ്മൂസ്: “മറ്റേ ഭാഗത്ത്… ഞാൻ അമ്മയാണ്. ഭാര്യയാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബം രക്ഷിക്കണം എന്നൊരു ചിന്ത.”