വിനു: (തകർന്ന ശബ്ദത്തിൽ) “അമൃതേ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഞാൻ തന്നെ പിന്നെ വിളിക്കാം.”
അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. വിനു തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. താൻ സ്നേഹിച്ച അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ആൾ (അമ്മൂസ് എന്ന് അവൾ മാത്രം വിളിക്കുന്ന) ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അപ്പുറത്ത് അമൃതയും തകർന്നുപോയി. വിനു തന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതി. അവൾ തലയിണയിൽ മുഖമമർത്തി തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
മിനിറ്റുകൾ മണിക്കൂറുകൾ പോലെ നീണ്ടുപോയി. ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം അമൃതയുടെ ഫോൺ വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു. വിനുവായിരുന്നു അത്. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു.
വിനു: (ശാന്തമായ, എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ) “അമ്മു… കരയണ്ട. നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, നീ എന്നോട് ഇത് തുറന്നു പറഞ്ഞല്ലോ, അത് മതി എനിക്ക്. നിന്റെ ഭൂതകാലമല്ല, നിന്റെ സത്യസന്ധതയാണ് എനിക്ക് വലുത്.”
അമൃതയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.
വിനു: “നീ പേടിക്കണ്ട. അതൊന്നും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. ആ ട്രോമയിൽ നിന്നാവാം നിന്റെ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകൾ വന്നത്. നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു നിന്നാൽ എല്ലാം ശരിയാക്കാം. നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ പഴയതിലും കൂടുതൽ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
വിനുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ അമൃതയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവൻ നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളെല്ലാം വിനു ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, വിനുവിന്റെ ഈ വലിയ മനസ്സിന് മുന്നിൽ ഇനി താൻ എങ്ങനെ പെരുമാറും?
വിനുവിന്റെ ആശ്വാസവാക്കുകൾ കേട്ട് അമൃത കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഫോണിന്റെ അപ്പുറത്ത് വിനുവിന്റെ ശബ്ദം മാറി, അത് സ്നേഹവും കുസൃതിയും കലർന്ന ഒന്നായി മാറി.
വിനു: “സാരമില്ലെടാ… ഇനി നീ ഒന്ന് ചിരിക്കൂ എന്റെ ‘അമ്മൂസേ’…”
ആ വിളി കേട്ടതും അമൃതയുടെ ദേഹത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. വിനു സ്നേഹം കൊണ്ട് വിളിച്ച ഒരു വിളിപ്പേര് മാത്രമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ അമൃതയെ സംബന്ധിച്ച്, ആ മച്ചിലെ ഇരുട്ടിൽ അവൾ തനിക്കായി മാത്രം ചാർത്തിക്കൊടുത്ത പേരായിരുന്നു അത്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കാമുകിയെയോ ഭാര്യയെയോ അല്ല, മറിച്ച് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ‘വേശ്യപൂറിയുടെ’ ആ പൂർണ്ണരൂപത്തെയാണ് ആ പേര് ഉണർത്തിയത്. പാവം വിനു അതറിഞ്ഞില്ല. ആ വിളി അവളുടെ ഉള്ളിലെ വന്യമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ വീണ്ടും സജീവമാക്കി.
അധികം വൈകാതെ അമൃതയും വിനുവും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. നാട്ടിലെ സ്കൂൾ ജോലിയും മറ്റ് തിരക്കുകളും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ മെൽബണിലേക്ക് (Melbourne) കുടിയേറി. അവിടെ അമൃത ഒരു കോഴ്സിന് ചേർന്ന് എന്നിട് അവിടെ തന്ന്നെ ഒരു ജോലിയും കിട്ടി, അതിന്റെ ഇടയിൽ അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. പുറമെ നോക്കിയാൽ സന്തോഷകരമായ ഒരു കുടുംബജീവിതം. വിനു അമൃതയെ പൊന്നുപോലെ നോക്കി. അവൾ ഒരു നല്ല അമ്മയായും നല്ല ഭാര്യയായും ജീവിച്ചു.
മെൽബണിലെ ആ തണുത്ത രാത്രികളിൽ, വിനുവിനും കുഞ്ഞിനുമൊപ്പം സുരക്ഷിതമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കുമ്പോഴും അമൃതയുടെ ഉള്ളിൽ ആ മച്ചിലെ ഇരുട്ട് വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങലായി നിന്നു. ഉള്ളിലെ ആ പഴയ ‘അമ്മൂസ്’ പുറത്തുവരാൻ വെമ്പി. പാവം വിനു അറിയാതെ, ഒരുപക്ഷേ അമൃത പോലും അറിയാതെ. നാട്ടിലെ ആ തറവാട് വീടിന്റെ മച്ചിൽ താൻ പെട്ടിയിലാക്കി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ ബട്ട് പ്ലഗ് തന്നെ മാടി വിളിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
അതൊരു വെറും വസ്തുവായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. തന്റെ ഉള്ളിലെ തടവിലാക്കപ്പെട്ട ‘അമ്മൂസിനെ’ തിരികെ ആ പഴയ മാളത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്ന ഒരു മന്ത്രമായിരുന്നു അത്. മെൽബണിലെ ആധുനികമായ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ആ പഴയ പ്ലഗ്ഗ് തരുന്ന വന്യമായ നീറ്റലും സുഖവും അവൾ കൊതിയോടെ ഓർത്തു. നാട്ടിലെ ആ പഴയ വീടിന്റെ ഗന്ധവും, ആ തടിപ്പണികളുള്ള മച്ചും, അവിടുത്തെ രഹസ്യങ്ങളും തന്നെ തിരികെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.