പ്രസാദ് സാറിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സ്തംഭിച്ചു നിന്ന അമൃത, മറുപടിയൊന്നും പറയാനാവാതെ വേഗം അവിടെ നിന്നും ക്ലാസിലേക്ക് നടന്നു. . ആ തിരക്കിനിടയിലും അവനെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ച് നോക്കിയെങ്കിലും എങ്ങും കണ്ടെത്താനായില്ല.
ക്ലാസ് മുറിയിൽ: ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും സാർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഇവനിത് പുതിയ കാര്യമല്ല… പല പെൺകുട്ടികളുമായി പലയിടത്തും വെച്ച് ഞാൻ ഇവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.” അമൃത പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നുവെങ്കിലും അക്ഷരങ്ങൾ അവൾക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിപ്പോയി. കൂടെയുള്ളവർ ചിരിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾ ഒരു പ്രത്യേക ലോകത്തെന്നപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു. താൻ ഇത്രയും കാലം വിശ്വസിച്ചത് ഒരു കള്ളത്തെയായിരുന്നോ? തന്റെ കരിയറിനെ ബാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ താൻ എന്തിനാണ് ഇത്രയും റിസ്ക് എടുത്തത്? നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം വന്നു നിറയുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ: വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയ അമൃത നേരെ തന്റെ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു. മുറിയിൽ അപ്പോൾ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ മങ്ങുന്ന വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചിന്തകൾ കാടുകയറി.
അമൃതയുടെ ചിന്തകൾ:
“സാറിന് എന്നെ അത്രയും വിശ്വാസമായിരുന്നു. ആ വിശ്വാസമാണ് ഇന്ന് ഞാൻ തകർത്തത്. അമൃതയ്ക്ക് കാലിബർ ഉണ്ടെന്ന് സാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ലജ്ജ തോന്നി. അവൻ… അവൻ എന്നെ ശരിക്കും സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ? അതോ സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ ഇതൊരു വിനോദം മാത്രമായിരുന്നോ? എന്റെ അമ്മ ഇതറിഞ്ഞാലുള്ള അവസ്ഥ! അവർക്ക് ഞാനൊരു അഭിമാനമായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ട് ഞാൻ എല്ലാം ഇല്ലാതാക്കുമായിരുന്നു.”
അവൾ തന്റെ ഫോണെടുത്തു. അവന്റെ മെസ്സേജുകൾ ഓരോന്നായി വായിച്ചു. പണ്ട് വലിയ ആവേശത്തോടെ വായിച്ചിരുന്ന വരികൾക്ക് ഇപ്പോൾ വെറും പൊള്ളത്തരം മാത്രമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അമൃതയുടെ മാറ്റം: അവൾ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. ഇനി കരഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. സാർ നൽകിയ ആ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് തനിക്കുള്ള രണ്ടാമത്തെ അവസരമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് മേശപ്പുറത്തെ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ദൃഢനിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. പഠിക്കണം, സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ഉയർന്ന മാർക്കോടെ വിജയിക്കണം.
പിറ്റേന്ന് കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് അമൃത നിതീഷിനെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു, ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച ഒരു സീൻ ഉണ്ടാക്കേണ്ട എന്ന് വിനയന് ആണ് പറഞ്ഞത്. അവനെ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ വിനയനെ അവൾ കൂടെ കൂട്ടിയിരുന്നു.
വിനയൻ പക്ഷെ അടുത്തോട്ട് പോകാതെ കുറച്ചകലെ മാറിനിന്ന് അവർ സംസാരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
നിതീഷ്: (അമൃതയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, ഒന്നും സംഭിക്കാത്ത പോലെ ) “എന്താ അമ്മു ഇന്നലെ ഒരു അറിയിപ്പുമില്ലാതെ പോയത്? ആ പ്രസാദ് സാർ വല്ലതും പറഞ്ഞോ? നീ പേടിച്ച് പോയോ? ”
അമൃത: (സ്ഥിരതയോടെ) “പേടിയൊക്കെ ഞാൻ ഇന്നലെ കണ്ടു, നിതീഷ്. ചില കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു, അത് നിന്നോട് നേരിട്ട് പറയാൻ വന്നതാണ്. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഇനി ക്ലാസ്സിലായാലും പുറത്തായാലും പഠനത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു സംസാരവും നമ്മൾ തമ്മിൽ വേണ്ട.”
നിതീഷ്: (പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “ഓഹോ, അപ്പൊ സാർ പറഞ്ഞതൊക്കെ നീ വിശ്വസിച്ചു അല്ലേ? നിനക്ക് എന്നെ അറിയില്ലേ? ”
അമൃത മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ദൂരെ മാറി നിന്നിരുന്ന വിനയൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
വിനയൻ: (നിതീഷിനെ നോക്കി ഗൗരവത്തിൽ) “അവൾ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ നിതീഷ്? അമൃതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ അവളുടെ പഠനമാണ് വലുത്. ഈ അഞ്ചു മാസത്തിനിടയിൽ നീ കാണിച്ചുകൂട്ടിയ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി സാർ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.”