വിശ്വനാഥ് ചിരി നിയന്ത്രിക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “കണ്ടോ ശാലിനി, നിന്റെ മകൻ നിന്നെക്കാൾ ബുദ്ധിമാനാണ്. ദേവാ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അപ്പോൾ ഇനി മുതൽ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ ‘വിശ്വേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി. ഓക്കേ?”
അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ജാള്യതയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് അന്ന് അത് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, അവർക്കിടയിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന ആ പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ നാന്ദിയായിരുന്നു അത്.
ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞ് റെസ്റ്റോറന്റിന് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് എന്റെ ചുമലിൽ തട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മോനേ… നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് നീ ഒരു സെൽഫ് ഗോൾ അടിച്ചു കൊടുത്തല്ലോ!”
അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞത് തമാശയായിട്ടാണെങ്കിലും, അവരുടെ ഭാവങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത എന്തൊക്കെയോ അർത്ഥങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിരുന്നു. കാറിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കാതിൽ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ എന്തോ പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
”ഇനി ആരും കാണാതെ ആ വേദന മാറ്റാൻ മറ്റൊരു മരുന്ന് വേണ്ടല്ലോ ശാലിനി… ഈ വിശ്വേട്ടൻ കൂടെയില്ലേ…”
അമ്മ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തല താഴ്ത്തി.
രാവിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിശ്വനാഥ് ആ വിഷയം എടുത്തത്. മുഖത്ത് ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം അമ്മയെ നോക്കി.
വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, ഹോർമോൺ മിൽക്ക് കളക്ഷന് വേണ്ടി പുതിയൊരു മെറ്റീരിയൽ ഇപ്പോൾ മാർക്കറ്റിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്… ഒരെണ്ണം വേണോ?”
അമ്മ ചായ പകർന്നു കൊടുക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു. ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശാലിനി: “വേണ്ട വിശ്വസാർ, ഇപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തന്നെ ധാരാളമാണ്. എന്റെ ഹോർമോൺ മിൽക്ക് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ അതിന് നന്നായി അറിയാം. അത്യാവശ്യം നല്ല ക്വാളിറ്റിയുമുണ്ട്…”
അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ ആ മുഖത്ത് ഒരു തരം വിജയഭാവമായിരുന്നു…
വിശ്വനാഥ് തന്റെ കാലുകൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി തടവിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “പക്ഷേ, ഇപ്പോഴുള്ളതിന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളില്ലേ?”
അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതൊന്നും സാരമില്ല. ‘Old is Gold’ എന്നല്ലേ? ഇപ്പോഴുള്ളത് നല്ല ലാഭകരവുമാണ്, എനിക്ക് നല്ല സംതൃപ്തിയുമുണ്ട്.”
അവർ സംസാരിക്കുന്നത് ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ചാണോ അതോ മറ്റെന്തിനെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് ആ ഏഴു വയസ്സുകാരനായ എനിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ സംസാരം കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങൾ തലേദിവസം രാത്രി റെസ്റ്റോറന്റിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്.
വിശ്വനാഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി: “ദേവാ, ഇന്നലെ നീ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു പണി കൊടുത്തല്ലോ… പേര് വിളിക്കാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ പ്രായം നോക്കി മറുപടി പറഞ്ഞു. പാവം നിന്റെ അമ്മ ഒരു നിമിഷം പേടിച്ചുപോയി!”
അമ്മ അപ്പോഴും നാണത്തോടെ മുഖം താഴ്ത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
”അത് സാരമില്ല വിശ്വേട്ടാ…” എന്ന് അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വനാഥന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയിയുടെ ഭാവമായിരുന്നു. “കണ്ടോ, ദേവാ… നിന്റെ ആ മറുപടി കാരണമാണ് അമ്മ എന്നെ ‘വിശ്വേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഒരു കണക്കിന് നീ എനിക്കൊരു സഹായമാണ് ചെയ്തത്.”
ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവർക്കിടയിലുള്ള അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ കൈകഴുകാനായി ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. വാഷ് ബേസിനിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് ആ ‘ഹോർമോൺ മിൽക്ക്’ എന്ന പ്രയോഗത്തിലായിരുന്നു. മുഖം കഴുകി തിരികെ വരുമ്പോൾ, റെസ്റ്റോറന്റിലെ ആൾത്തിരക്കിനിടയിലും അവരുടെ ടേബിളിൽ നിന്നുള്ള അടക്കംപറച്ചിലുകൾ എന്റെ കാതിലടിച്ചു. ഞാൻ ഒരു തൂണിന് പിന്നിൽ ഒന്നുനിന്നു.
വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ വിരലോടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വരം വല്ലാതെ താഴ്ന്നിരുന്നു.