അമ്മ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി. വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മിക്കൊണ്ട് ഒരു തമാശ പറഞ്ഞു:
വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി, നിന്റെ ഈ കറികൾക്ക് ഇന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂടാണല്ലോ… അകത്തേക്ക് ചെല്ലുന്തോറും ആ ചൂട് കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. നിന്റെ ആ ‘സ്പെഷ്യൽ മരുന്ന്’ ഇതിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ടോ?”
അമ്മ ശ്വാസം പതുക്കെ വിട്ടുകൊണ്ട് വിശ്വനാഥനെ നോക്കി ഒരു മദാലസമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ആ സ്പർശനം അമ്മ ആസ്വദിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ശാലിനി: “അത് വിശ്വേട്ടന് തോന്നുന്നതാണ്… ചില മരുന്നുകൾ ഉള്ളിലെത്തുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നും. പക്ഷേ ആ ചൂട് മാറ്റാൻ വിശ്വേട്ടന്റെ കയ്യിൽ നല്ല ഐസ് പോലെയുള്ള മരുന്നുണ്ടല്ലോ… ഇന്ന് രാത്രി അത് ഉപയോഗിച്ചാൽ മതി.”
വിശ്വനാഥ് കൈകൾ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ മുഖം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ചുവന്നിരുന്നു, കണ്ണുകൾ പകുതി അടഞ്ഞതുപോലെ.
വിശ്വനാഥ്: “തീർച്ചയായും… ആ പത്ത് മാസത്തെ ട്രീറ്റ്മെന്റിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ന് രാത്രി ആഴത്തിലുള്ള ഒരു പരിശോധന തന്നെ നടത്താം. നിന്റെ ഈ ‘പെയിൻ’ എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.”
അമ്മ ഒന്ന് വിറച്ചു. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ അമർന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മൂളൽ പുറത്തുവന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ട് അമ്മ പെട്ടെന്ന് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.
ലക്ഷ്മിയമ്മ ടേബിളിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് വളരെ സ്വാഭാവികമായി തന്റെ കൈകൾ പിൻവലിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അമ്മയുടെ ആ ചിരിയും വിശ്വനാഥന്റെ ആ നോട്ടവും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അമ്മയുടെ സാരിയുടെ പുറകിൽ വിശ്വനാഥന്റെ വിരലുകൾ അമർന്നതിന്റെ പാടുകൾ ചുളിവുകളായി വീണു കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. എന്റെ അമ്മയെ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ അയാൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴും അവൾ അത് ആസ്വദിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ആ രാത്രിയിൽ ഗസ്റ്റ് റൂമിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ പോകുന്ന ശബ്ദങ്ങളെ ഓർത്ത് ഞാൻ എന്റെ കാതുകൾ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
അമ്മയും വിശ്വനാഥനും അവരുടെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നുപോയപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ലോകം എന്റെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുക്കി. അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം പതുക്കെ ഒരുതരം അറപ്പായി മാറിയിരുന്നു. അവരുടെ സ്പർശനങ്ങളിൽ നിന്നും നുണകളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ പുസ്തകങ്ങളെ കൂട്ടുപിടിച്ചു. പഠനത്തിൽ ഞാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. എന്റെ ഏകാന്തതയിൽ എനിക്ക് കൂട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയും പിന്നെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.
എനിക്ക് കോഡിംഗിനോടുള്ള ഭ്രമം അവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, എന്നെ അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താനുള്ള ഒരു എളുപ്പവഴിയായിട്ടാകാം, വിശ്വനാഥൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും പുതിയ മോഡൽ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ വാങ്ങിത്തന്നു.
പക്ഷേ, അവർ കരുതിയത് പോലെ ഞാൻ വെറുമൊരു ഗെയിം കളിക്കാരനായിരുന്നില്ല. ആ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിന്റെ നീലവെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ എന്റെ പുതിയ വ്യക്തിത്വം കെട്ടിപ്പടുത്തു.
പകൽ സമയം സ്കൂളിലും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കോഡിംഗിലും ഞാൻ മുഴുകി. പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ ചെറിയ പ്രോഗ്രാമുകളും സോഫ്റ്റ്വെയറുകളും നിർമ്മിക്കാൻ പഠിച്ചു. ഇന്റർനെറ്റിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ‘ബഗ് ബൗണ്ടി’ (Bug Bounty) എന്ന ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വലിയ കമ്പനികളുടെ വെബ്സൈറ്റുകളിലെയും സോഫ്റ്റ്വെയറുകളിലെയും സുരക്ഷാ പിഴവുകൾ (Bugs) കണ്ടെത്തി അവ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതായിരുന്നു എന്റെ വിനോദം.
ഓരോ തവണയും ഒരു പിഴവ് കണ്ടെത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന പ്രതിഫലം ഡോളറുകളിലായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ തന്നെ ഞാൻ പണം സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ, ആ പണം ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. അമ്മയോ വിശ്വനാഥനോ എനിക്ക് തരുന്ന ഓരോ രൂപയും എനിക്ക് തീക്കനൽ പോലെയായിരുന്നു. എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണമായിരുന്നു.