”അമ്മേ… എന്താ പറ്റിയേ?”
പെട്ടെന്ന് ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ചു. അൽപ്പനേരത്തിന് ശേഷം വാതിൽ തുറന്ന് അമ്മ പുറത്തു വന്നു. മുടി അലങ്കോലമായിരുന്നു, ശ്വാസം വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒന്നുമില്ല ദേവൂട്ടാ… വല്ലാത്തൊരു തലവേദന… അതിന്റെ ഓരോ ശബ്ദങ്ങളാ.” അമ്മ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. ആ ബാത്ത്റൂമിനുള്ളിൽ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നോ എന്ന സംശയം അന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ ആദ്യമായി ഒരു കരടായി തറച്ചു.
ഒരിക്കൽ ഞായറാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിയമ്മ പായസം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എല്ലാവരും ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ നോക്കി ഒരു വശപ്പിശകായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:
”ശാലിനി, ഈ പായസത്തിന് അത്ര മധുരമില്ലല്ലോ. നിന്റെ കയ്യിൽ ആ ‘ഹോർമോൺ സിറപ്പ്’ ഇരിപ്പില്ലേ? അത് കുറച്ച് ഇതിൽ ഒഴിച്ചാൽ നല്ല ടേസ്റ്റ് കിട്ടുമായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി അത് കുടിച്ചപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞത് നല്ല മധുരമാണെന്നല്ലേ?”
അമ്മ മുഖം താഴ്ത്തി നാണത്തോടെ ചിരിച്ചു. “വിശ്വേട്ടാ… പതുക്കെ. ദേവൂട്ടി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥ് ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അവൻ ശ്രദ്ധിക്കട്ടെ. അവനും ഒരു ഡോക്ടർ ആകേണ്ടവനല്ലേ? ഏത് മരുന്നാണ് ഏത് സമയത്ത് കൊടുക്കേണ്ടതെന്ന് അവൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ പഠിക്കട്ടെ. അല്ലേ ദേവാ?”
അദ്ദേഹം എന്റെ തലയിൽ തലോടുമ്പോൾ എനിക്ക് അറപ്പാണ് തോന്നിയത്.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മ ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ വിശ്വനാഥ് ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ സാരി അല്പം അഴിഞ്ഞിരുന്നു, മുടി നനഞ്ഞിരുന്നു.
വിശ്വനാഥ് അമ്മയെ അടിമുടി നോക്കി പരിഹസിച്ചു: “എന്താ ശാലിനി, ബാത്ത്റൂമിൽ വല്ലാതെ ‘തലവേദന’ എടുത്തോ? നിന്റെ ശബ്ദം പുറത്ത് വരെ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അത്രയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ആ മരുന്ന് എഫക്റ്റ് ചെയ്തോ?”
അമ്മ ഓടിപ്പോയി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് സാരി ശരിയാക്കി. “അത്… അത് വിശ്വേട്ടൻ തന്ന ആ പുതിയ ലിക്വിഡ് ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ടാ. അതിന്റെ ആ ഒരു പവർ എനിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല.”
വിശ്വനാഥ് എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അമ്മയുടെ പുറകിലൂടെ ചേർന്നു നിന്നു. “അതെയോ? എന്നാൽ ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് അതിന്റെ ഡോസ് ഒന്നുകൂടി കൂട്ടി നോക്കാം. ദേവൂട്ടിനെ നമുക്ക് നേരത്തെ ഉറക്കാം.”
അലക്കാനിട്ട അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഞാൻ എടുത്തപ്പോൾ കണ്ട ആ വെളുത്ത, പശ പോലെയുള്ള കറകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ വിശ്വനാഥ് ഇടപെട്ടു.
”ദേവാ… അത് നിന്റെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഒരുതരം ‘അമൃതാണ്’. അത് തൊടാൻ ഭാഗ്യമുള്ളവർക്കേ പറ്റൂ. നീ അത് അമ്മയ്ക്ക് തന്നെ കൊടുത്തേക്ക്, അവൾക്ക് അത് കളയാൻ താല്പര്യമുണ്ടാകില്ല. കാരണം അത് വിശ്വേട്ടൻ കൊടുത്ത സമ്മാനമാണ്.”
അത് വൃത്തിയാക്കാൻ സഹായിക്കാമെന്ന് കരുതി ഞാൻ അതെടുത്തപ്പോൾ അമ്മ പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് ഓടിവന്നു.
എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് അത് തട്ടിപ്പറിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ അലറി: “ആരാണ് നിന്നോട് ഇത് തൊടാൻ പറഞ്ഞത്? എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ നീ ഇനി എന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ കൈ തൊട്ടു പോകരുത്!”
അമ്മയുടെ ആ ദേഷ്യം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി.അത് കണ്ട് വിശ്വനാഥൻ ചിരിച്ചു..
അന്ന് രാത്രിയും ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ആ പതിവ് നാടകം തുടരുകയായിരുന്നു. വിശ്വനാഥ് അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അടുക്കളയിലായിരുന്നു. ഞാൻ അവർക്ക് അഭിമുഖമായും ഇരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ ചലിക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
വിശ്വനാഥ് തന്റെ ഒരു കൈ അമ്മയുടെ സാരിക്കുള്ളിലൂടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടായെങ്കിലും അത് ഉടനെ ഒരു ഗൂഢമായ പുഞ്ചിരിക്ക് വഴിമാറി. വിശ്വനാഥന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ നിതംബങ്ങളിൽ അമരുകയും പതുക്കെ അവയുടെ ഇടയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നതും അമ്മയുടെ ഇരിപ്പിലെ അസ്വസ്ഥതയിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.