വിശ്വനാഥ്: “ശാലിനി… ഇന്നലെ രാത്രി ആ ‘മരുന്ന്’ തന്നപ്പോൾ നീ ഇത്രയും ഹാപ്പിയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. നിന്റെ ആ മുഖത്തെ ആ സംതൃപ്തി (Satisfaction)… അത് കാണാന… എനിക്കിഷ്ടം.”
അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി, ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശാലിനി: “വിശ്വേട്ടാ… പതുക്കെ. ആരെങ്കിലും കേൾക്കും. പിന്നെ, ആ മരുന്ന് അത്രയ്ക്ക് എഫക്റ്റീവ് ആയിരുന്നു. പക്ഷേ… ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്.”
വിശ്വനാഥ് പുരികമുയർത്തി ചോദിച്ചു: “എന്ത് കുഴപ്പം?”
അമ്മ വിശ്വനാഥന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതിന് അഡിക്ഷൻ കൂടുതലാ…. ഒരിക്കൽ അനുഭവിച്ചാൽ പിന്നെ അത് കിട്ടാതെ ഉറക്കം വരില്ല. ഇന്നലെ രാത്രി ആ മുറിയിൽ വെച്ച് വിശ്വേട്ടൻ തന്ന ആ ‘കെയറിംഗ്’ ഉണ്ടല്ലോ… അത് എനിക്ക് ശരിക്കും ആവശ്യമായിരുന്നു.”
വിശ്വനാഥ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് അമ്മയുടെ ചെവിയോട് ചേർന്ന് പിറുപിറുത്തു: “ഇന്ന് രാത്രിയും ആ മരുന്ന് നിനക്ക് കിട്ടും. പക്ഷേ ഇത്തവണ അതിന് ഡോസ് ഇത്തിരി കൂടുതലായിരിക്കും. ദേവൂട്ടിനെ നേരത്തെ ഉറക്കാൻ നോക്ക്…”
അമ്മ നാണത്തോടെ വിശ്വനാഥന്റെ കൈയിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. “വിശ്വേട്ടാ… നിങ്ങൾ വല്ലാത്തൊരാൾ തന്നെയാണ്.”
ഞാൻ അവിടെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പ് നാണമാണോ അതോ ഭയമാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ അമ്മയെ ഇത്രയും ഹാപ്പിയായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.
കാലം അതിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കി കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും അമ്മയും വിശ്വനാഥ് സാറിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്. വിശ്വനാഥുമായുള്ള അമ്മയുടെ അടുപ്പം കൂടുന്തോറും എനിക്ക് ആ വീട്ടിലെ ലക്ഷ്മിയമ്മയോടുള്ള ബന്ധവും ദൃഢമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മരിച്ചുപോയ എന്റെ അച്ഛമ്മ തിരികെ വന്നതുപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. പലപ്പോഴും സ്വന്തം അമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം ഞാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൂടെയായിരുന്നു.
അമ്മ വീട്ടിലില്ലാത്ത ഒരു അവധി ദിവസം. ഞാനും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉമ്മറത്ത് വെറുതെ സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. സംസാരത്തിനിടയിൽ പെട്ടെന്നാണ് അമ്മ പണ്ട് പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്.
ഞാൻ: “അമ്മേ, ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നു… അമ്മയുടെ ആ തീർത്ഥയാത്ര എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടോ?”
ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈയ്യിലിരുന്ന പണികൾ നിർത്തി അത്ഭുതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി.
ലക്ഷ്മിയമ്മ: “എന്ത് തീർത്ഥയാത്രയോ? ഏത് യാത്രയുടെ കാര്യമാണ് ദേവൂട്ടാ നീ ഈ പറയുന്നത്?”
എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പന്തികേട് തോന്നി.
ഞാൻ: “അതല്ലേ… കുറച്ചു മാസം മുൻപ് അമ്മയും വിശ്വസാറും കൂടെ പോയത്. ലക്ഷ്മിയമ്മ കാശിയിലും ഋഷികേശിലും ഒക്കെ പോയിരിക്കുകയാണെന്നാണല്ലോ എന്റെ അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.”
അമ്മ ഒന്ന് പകച്ചുപോയി. അവരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഭാവം മിന്നിമറഞ്ഞു. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് മറയ്ക്കാനെന്ന വണ്ണം അവർ മടിയിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
ലക്ഷ്മിയമ്മ: “ഓ… അതോ… അത്… നല്ല യാത്രയായിരുന്നു മോനേ. നല്ല വിശേഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അവർ പെട്ടെന്ന് സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് അറിവില്ലായ്മയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്തോ വലിയൊരു സത്യം എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ വേദനയായിരുന്നു.
അകത്തെ മുറിയിൽ വസ്ത്രം മാറാനായി പോയതായിരുന്നു ഞാൻ. പെട്ടെന്നാണ് ഹാളിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നത്. സാധാരണ ശാന്തമായി മാത്രം സംസാരിക്കാറുള്ള ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ ശബ്ദത്തിലെ രൂക്ഷത എന്നെ തറച്ചുനിർത്തി. ഞാൻ വാതിലിന് പിന്നിൽ മറഞ്ഞുനിന്നു.