സിങ്കിന് പിന്നിൽ നിന്ന് പ്ലേറ്റുകൾ കഴുകുന്ന അച്ചുവിന്റെ അരികിലെത്തിയ അക്കു പതുക്കെ വിളിച്ചു: “ചേച്ചി…”
അച്ചു കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. പ്ലേറ്റിലെ സോപ്പ് പത കളയാൻ അവൾ ടാപ്പ് ആഞ്ഞു തുറന്നു. ആ വെള്ളത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അവന്റെ വിളി അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു…
”ചേച്ചി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല…” അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൾ യാതൊരു മറുപടിയും നൽകാതെ പാത്രം കഴുകുന്നത് തുടർന്നു. അവളുടെ ആ മൗനം അവനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
തൊട്ടത് ഒരു കനലിലാണെന്ന ഭാവത്തിൽ അച്ചു പെട്ടെന്ന് കുതറി മാറി. അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും അവന്റെ കൈകൾ അവൾ വെറുപ്പോടെ തട്ടിമാറ്റി. അവൾ അവന് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് രൂക്ഷമായി ഒന്നു നോക്കി. കനൽ എരിയുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ അക്കു കണ്ടത് തന്നോടുള്ള തീർത്തും മായാത്ത വെറുപ്പായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും തന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് ആ നോട്ടം അവനോട് പറഞ്ഞു.
അക്കുവിന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. ആ നോട്ടം താങ്ങാനാവാതെ അവൻ തലതാഴ്ത്തി ഹാളിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു നടന്നു. ദേവേട്ടന്റെ അരികിലെത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
”ദേവേട്ടാ… എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല. ചേച്ചിക്ക് എന്നെ കാണുന്നത് തന്നെ വെറുപ്പാണ്. ഞാൻ എന്റെ കമ്പനി അക്കോമഡേഷനിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുകയാണ്,” അവൻ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ ബാഗ് എടുത്തു.
”എടാ അക്കു, നീയിതെന്ത് കാണിക്കുവാ? അച്ചുവിന്റെ ദേഷ്യം ഇപ്പോൾ മാറും, നീയിവിടെ ഇരിക്ക്,” ദേവേട്ടൻ അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അക്കു കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. “വേണ്ട ദേവേട്ടാ… ഞാൻ തിരിച്ചു പൊക്കോളാം.” അവൻ വാശിപിടിച്ച് മുൻവാതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അക്കു വാതിൽ തുറക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അടുക്കളയിൽ നിന്നും അച്ചുവിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി: “അക്കു… ഒരു മിനിറ്റ്!”
അതൊരു അപേക്ഷയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ആജ്ഞയായിരുന്നു. അക്കുവും ദേവേട്ടനും ഒരുപോലെ വിസ്മയിച്ചു പോയി. അച്ചു ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ മുഖവുമായി വേഗത്തിൽ അക്കുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും അവനെ തല്ലാനോ വഴക്ക് പറയാനോ ആണ് വരുന്നതെന്ന് അവർ കരുതി.
പക്ഷേ, അവിടെ സംഭവിച്ചത് ആരും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. അക്കുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയതും അച്ചു അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അവൾ അവന്റെ മുഖം തന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞു വലിച്ചു. അക്കുവിന്റെ ചുണ്ടുകളെ അവൾ തന്റേതാക്കി മാറ്റി.
തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ദേവേട്ടൻ തൊട്ടുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന ബോധം പോലും ആ നിമിഷം അവളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ ചുംബനം ഒട്ടും സൗമ്യമായിരുന്നില്ല; അതിൽ ദിവസങ്ങളായി അവൾ ഉള്ളിൽ അടിച്ചമർത്തി വെച്ചിരുന്ന പ്രതിഷേധവും, സങ്കടവും, ദാഹവും എല്ലാം ഇരമ്പിക്കയറുകയായിരുന്നു. ആ ഒരൊറ്റ സ്പർശനത്തിലൂടെ അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന മൗനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾ തകർന്നു വീണു. എല്ലാ പരിഭവങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും ആ ലഹരിയിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഈ മാറ്റത്തിൽ അക്കുവും ദേവേട്ടനും സ്തംഭിച്ചു പോയി. അക്കുവിന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. അവളെ തിരിച്ചു ചുംബിക്കാനോ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്യാനോ പോലും മറന്ന് ഒരു പ്രതിമയെപ്പോലെ അവൻ നിന്നുപോയിരുന്നു…
ഏറെ നേരത്തെ ഗാഢമായ ആ ചുംബനത്തിന് ശേഷം അച്ചു പതുക്കെ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്നും അടർന്നു മാറി. അവൾ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വികാരങ്ങൾ കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവനെ ഒന്നു നോക്കി കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു: “ഇനി… ഇനി നീ പൊക്കോ!”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അക്കുവിന്റെ സ്വബോധം തിരിച്ചു വന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി. അവളെ തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിച്ചു നിർത്തിയ ശേഷം അക്കു അവളുടെ കവിളുകൾ തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു… ഒട്ടും അമാന്തിക്കാതെ അവൻ വീണ്ടും അവളെ ഒരു ചുമ്പനത്തിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു,, ഇപ്രാവശ്യത്തെ ചുമ്പനം വളരെ സൗമ്യമായിട്ടായിരുന്നു.