ദേവേട്ടന്റെ നിഗമനം നൂറു ശതമാനം ശരിയായിരുന്നു. അച്ചുവിന്റെ മനസ്സിൽ അക്കുവിനോട് ഇപ്പോൾ ഒരു തരി പോലും വെറുപ്പില്ല. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിനേക്കാൾ, അവൻ തന്നെ വിട്ടുപോയല്ലോ എന്ന സങ്കടവും, അവനെ വേദനിപ്പിച്ചല്ലോ എന്ന കുറ്റബോധവുമാണ് അവളെ നീറ്റുന്നത്. ആ വെറുപ്പും ദേഷ്യവും യഥാർത്ഥത്തിൽ അഗാധമായ സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപം മാത്രമായിരുന്നു…
ദേവേട്ടൻ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ലഘൂകരിക്കാനായി ഒരു ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “അച്ചു, നീയിങ്ങനെ വാശി പിടിക്കാതെ. നീ പോയി വല്ലതും ഉണ്ടാക്ക്. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിക്കാതെ ടെൻഷൻ അടിച്ച് ആ പാവം മരിക്കാറായി ഇരിക്കുകയാണ്.”
അച്ചു ഒന്ന് ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു. “ഓ… എനിക്കൊന്നും വയ്യ! നിങ്ങൾ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നതല്ലേ, നിങ്ങൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ പുറത്തുനിന്ന് എന്തെങ്കിലും ഓർഡർ ചെയ്യ്.”
അവളുടെ ആ പറച്ചിലിൽ ഒരു കപടതയുണ്ടെന്ന് ദേവേട്ടന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു. അക്കുവിനെ നേരിടാനുള്ള ഒരു മടിയും ചമ്മലുമാണ് ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നത്.
”എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, ഞാൻ പുറത്തുപോകാം. അവനെ ഇങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞുവിടാം. നിങ്ങൾ രണ്ടാളും കൂടി സംസാരിച്ച് ഇത് തീർക്ക്,” ദേവേട്ടൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുനിഞ്ഞതും അച്ചു പെട്ടെന്ന് പരിഭ്രമത്തോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു. അവനെ തനിയെ നേരിടാൻ അവൾ ഇപ്പോഴും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
”വേണ്ട! നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ എന്താ വേണ്ടത്? ഞാൻ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കണം, അത്രയല്ലേ? ശരി, ഞാൻ അത് ചെയ്തോളാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം… അക്കു അടുക്കളയിലേക്ക് വരാനോ എന്നോട് മിണ്ടാനോ പാടില്ല. പറഞ്ഞേക്കാം!” അവൾ ഒരു ഉപാധി പോലെ പറഞ്ഞു.
”ആയിക്കോട്ടെ ടീച്ചറെ… നീ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ഉണ്ടാക്ക്. എനിക്കും വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു,” ദേവേട്ടൻ ഒരു തമാശ പോലെ പറഞ്ഞ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…
അച്ചു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുഖം കഴുകി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഹാളിൽ തലതാഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്ന അക്കുവിനെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി…
ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ തീൻമേശയിലെ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു…
പാത്രങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദം മാത്രം അവിടെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ ആ അസ്വസ്ഥത മാറ്റാനായി ദേവേട്ടൻ പല വിഷയങ്ങളും സംസാരിക്കാൻ നോക്കി…
നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളും പഴയ തമാശകളും ഒക്കെ അയാൾ എടുത്തിട്ടെങ്കിലും അക്കുവിനും അച്ചുവിനും ഇടയിലെ മഞ്ഞുരുകിയിരുന്നില്ല. ദേവേട്ടന്റെ ഓരോ ചോദ്യത്തിനും അക്കു വെറും മൂളലുകളിൽ മാത്രം മറുപടി ഒതുക്കി.
അച്ചു ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷേ, അവളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അക്കുവിൽ തന്നെയായിരുന്നു…
അക്കു തലകുനിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ, അച്ചു അവനെത്തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കും. അവന്റെ മുഖത്തെ വാട്ടവും കണ്ണിന് താഴെയുള്ള ക്ഷീണവും കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളം പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അക്കു പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കുമ്പോൾ, അവൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി തന്റെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് തന്നെ നോക്കും.
താൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ അറിയരുത് എന്ന വാശിയിലായിരുന്നു അവൾ…
ഈ കള്ളക്കളി പലതവണ ആവർത്തിച്ചു. രണ്ടുപേർക്കും പരസ്പരം മിണ്ടണമെന്നും ആലിംഗനം ചെയ്യണമെന്നും അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹമുണ്ട്… പക്ഷേ, ആരാദ്യം തുടങ്ങും എന്ന ആ വലിയ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ രണ്ടുപേരും തോറ്റുപോവുകയായിരുന്നു…
ആ ചമ്മലും കുറ്റബോധവും അവരെ വല്ലാതെ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്നുമുണ്ടായിരുന്നു…
ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്ന ദേവേട്ടന് ഉള്ളിൽ ചിരിയാണ് വന്നത്. പരസ്പരം അത്രമേൽ ജീവനായ രണ്ടുപേർ ഈ കാണിക്കുന്ന കുട്ടിത്തം അയാൾ ആസ്വദിച്ചു. എങ്കിലും ഈ നിശബ്ദത അധികം നീളുന്നത് ശരിയല്ലെന്നും അയാൾക്ക് തോന്നി…
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അച്ചു അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു മരവിപ്പ് ബാക്കിയായിരുന്നു. പാത്രങ്ങൾ സിങ്കിലിട്ട് അവൾ കഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ദേവേട്ടൻ ഹാളിലിരുന്ന അക്കുവിനെ കണ്ണ് കാണിച്ചു. ‘അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ല്’ എന്നായിരുന്നു ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം. അക്കു വിറയ്ക്കുന്ന മനസ്സോടെ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.