അവളുടെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയി. “ഇപ്പോൾ എന്റെ ദേഹത്ത് ആകെയുള്ളത് ഈ താലിമാല മാത്രമാ…”
ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞതും അവളുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ തേങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. “അച്ഛൻ പോയതിൽപ്പിന്നെ എനിക്ക് ആരുമില്ലാണ്ടായി മനു… ആരുമില്ല.”
അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ കേട്ട് മനുവിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. ജോയിച്ചേട്ടനോട് അവന് അടക്കാനാവാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി.
“അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ ചേച്ചീ,” അവൻ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു. “ചേച്ചിക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞേ? ഞാനില്ലേ ഇവിടെ? ഇനി ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് ഒരിക്കലും തോന്നരുത്. എന്തുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് പറയാം. എല്ലാം കേൾക്കാൻ ഞാനിവിടെയുണ്ടാകും.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു. കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, മനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കുസൃതി നിറഞ്ഞു.
“ദേ, ഈ കരച്ചിലൊന്ന് മാറ്റാൻ ഞാൻ ഒരു പാട്ട് പാടിത്തരട്ടെ? അന്ന് ചേച്ചിയെനിക്ക് പാടിത്തന്നതല്ലേ… ഇതൊരു റിട്ടേൺ പോളിസിയായിട്ട് കൂട്ടിക്കോ.”
അവന്റെ ആ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യം കേട്ട്, തേങ്ങലുകൾക്കിടയിലും അവൾക്ക് ചിരി വന്നുപോയി. “പോ മനു… വെറുതെ കളിയാക്കാതെ.”
“ആഹാ, എങ്കിൽ ഞാൻ പൊക്കോട്ടെ? ഞാൻ വെക്കുവാണേ,” അവൻ കളിയായി പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ വേണ്ട!” അവൾ വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. “വെക്കല്ലേ… എനിക്കിനിയും സംസാരിക്കണം.”
ആ വാക്കുകളിൽ അവളുടെ സങ്കടം അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു, പകരം അവിടെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു കൊഞ്ചൽ ബാക്കിയായി. അവന്റെ ആ ചെറിയ തമാശ അവളുടെ വലിയ സങ്കടക്കടലിനെ ശാന്തമാക്കിയിരുന്നു. അവർ പിന്നെയും ഒരുപാട് നേരം സംസാരിച്ചു. അവന്റെ തമാശകൾ കേട്ട് അവൾ ചിരിച്ചു, വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആദ്യമായി മനസ്സ് തുറന്നു ചിരിച്ചു.
ഒടുവിൽ ഫോൺ വെച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ലീലയുടെ മനസ്സ് അത്ഭുതകരമായി ശാന്തമായിരുന്നു.
അവൾ ഓർത്തു… ‘ഈ ചെറുക്കൻ… എന്റെ സങ്കടം കേട്ട് ആശ്വസിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്റെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കാൻ മാത്രമല്ല, ഇനി ഞാൻ കരയാതിരിക്കാനും അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.’
ആ തിരിച്ചറിവിൽ, അവൾക്ക് മനുവിനോട് തോന്നിയ വികാരം സ്നേഹവും കടന്ന് മറ്റെന്തോ ഒരവസ്ഥയിലേക്ക് വളരുകയായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഒരു ചിരിയുടെ വെളിച്ചവുമായി കടന്നുവന്നവൻ.
അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ മാർക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ഒരു ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലെത്തിയാണ് മനുവിന്റെ ബൈക്ക് നിന്നത്. അവിടെ ബോർഡോ പേരോ ഒന്നുമില്ലാത്ത, ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു മുറിയുടെ മുന്നിൽ അവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി. ലീലച്ചേച്ചിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരങ്ങൾ വെച്ച്, ഇതായിരുന്നു ആ സ്ഥലം. അതൊരു ബാങ്കായിരുന്നില്ല, നാട്ടുകാർ “കൈപ്പലി മുതലാളി” എന്ന് വിളിക്കുന്ന ഒരു സ്വകാര്യ പണമിടപാടുകാരന്റെ ഓഫീസായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, മുറുക്കാന്റെയും പഴയ കടലാസുകളുടെയും ഗന്ധം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. കറങ്ങുന്ന ഫാനിന്റെ മുരൾച്ചയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാനില്ല. മേശയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്ന തടിച്ച മനുഷ്യൻ അവനെ അടിമുടി നോക്കി.
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം മനു ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുനീരിന് കാരണമായ ആ പാദസരം എങ്ങനെയും തിരിച്ചെടുക്കണമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. തന്റെ പുതിയ ബൈക്കിനായി സ്വരുക്കൂട്ടിവെച്ച പണമായിരുന്നു അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ.
അവൻ പതിയെ മേശയ്ക്കടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “ഒരു പാദസരം… ജോയ് എന്നൊരാൾ പണയം വെച്ചിരുന്നു.”
മുതലാളി ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അവനെ നോക്കി, പിന്നെ മുന്നിലിരുന്ന വലിയ ലെഡ്ജർ ബുക്ക് തുറന്ന് താളുകൾ മറിച്ചു. പേനയെടുത്ത് കണക്കുകൂട്ടിയ ശേഷം അയാൾ ഒരു വലിയ തുക പറഞ്ഞു. പലിശയും പലിശയുടെ പലിശയും ചേർന്ന ആ തുക കേട്ട് മനു ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുപോയി.
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പണമെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. ഓരോ നോട്ടും കൈമാറുമ്പോൾ അവൻ ഓർത്തു, ‘ഈ കടലാസുകളേക്കാൾ വിലയുണ്ട് ആ മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷത്തിന്. ചേച്ചിയുടെ കാലിൽ വീണ്ടും ആ പാദസരം കിലുങ്ങണം.’