കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ യാന്ത്രികമായി തിരിഞ്ഞ് തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കാലുകൾ നിലത്ത് തൊടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നപോലെ അവൻ നടന്നു. വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറി, അത് ചാരിയതിന് ശേഷം അവൻ ആ വാതിലിൽത്തന്നെ ചാരി നിന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അതൊരു സാധാരണ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നില്ല, അവന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്നുയർന്നുവന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ പ്രകാശമായിരുന്നു അത്.
‘അവൾക്കെന്നെ ഇഷ്ടമാണ്,’ അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു. ‘വെറുമൊരു ഇഷ്ടമല്ല… പ്രണയമാണ്.’
ആ ഒരൊറ്റ വാക്ക് അവനൊരു ലോകം തന്നെ നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഇനി എന്തുവന്നാലും, അവളെ തനിക്ക് വേണം. ആ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ, അവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു, മനസ്സുനിറയെ അവളുടെ മുഖവും അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞ ആ വാക്കും മാത്രമായിരുന്നു.
അധ്യായം 8: ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രി
ആ രാത്രി മനുവിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ സിരകളിൽ സന്തോഷവും ആവേശവും ഒരുപോലെ പ്രവഹിക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണുകളടക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖം, ആ ചുംബനം, അവസാനമായി അവൾ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ… എല്ലാം ഒരു സിനിമയിലെന്നപോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. പ്രണയം മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം ശക്തനാക്കുമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം, വേലിക്കപ്പുറം മറ്റൊരു മുറിയിൽ ലീലയും ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല.
അവൾ തന്റെ കട്ടിലിലിരുന്ന് കാലിലേക്ക് നോക്കി. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ആ സ്വർണ്ണ പാദസരം വീണ്ടും അവളുടെ കണങ്കാലിനെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. മുറിയിലെ നേർത്ത വെളിച്ചത്തിൽ അത് തിളങ്ങി. അവൾ പതിയെ അതിലൊന്ന് തലോടി. ആ തണുത്ത സ്പർശനം അവളുടെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു, ഒപ്പം അത് തനിക്ക് തിരികെ നൽകിയ മനുവിനോടുള്ള അടക്കാനാവാത്ത സ്നേഹവും.
അവൾക്ക് ആ സന്തോഷം അവനുമായി പങ്കുവെക്കണമെന്ന് തോന്നി. അവൾ തന്റെ ഫോണെടുത്ത്, കാലുകൾ ഭംഗിയായി വെച്ച്, ഒരു ചിത്രമെടുത്തു. ഒന്നും എഴുതാതെ, അവൾ അത് അവനയച്ചു.
ആ ചിത്രം അയച്ച ശേഷം, അവൾ അവന്റെ മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത മുറിയിൽ നിന്ന് ജോയിച്ചേട്ടന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നുകേട്ടത്. അദ്ദേഹം മദ്യപിച്ച് ആരോടോ ഫോണിൽ ഉറക്കെ സംസാരിക്കുകയും ചിരിക്കുകയുമായിരുന്നു.
മനുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ആ ചിത്രം വന്നുവീണപ്പോൾ, അവന്റെ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ആ സ്ക്രീൻ മാത്രം പ്രകാശിച്ചു. അവൻ ആകാംഷയോടെ അത് തുറന്നു.
ആദ്യം കണ്ടത് ആ സ്വർണ്ണ പാദസരമാണ്. പക്ഷെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ മുകളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു. അവൻ ആ ചിത്രം സൂം ചെയ്തു. ലീലച്ചേച്ചിയുടെ വെളുത്തുതുടുത്ത കാൽപ്പാദം ഒരു തലയിണയിൽ വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പാദസരത്തിലെ ചെറിയ മണികൾ ആ കണങ്കാലിൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നു കിടന്നു.
അവളുടെ പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള മാക്സി കണങ്കാലിന് തൊട്ടുമുകളിലായി കയറിക്കിടന്നിരുന്നു. മുറിയിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ കാലിലെ നേർത്ത, സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള രോമങ്ങൾ ഒരു പ്രഭാവലയം പോലെ തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. തൊലിക്കടിയിലൂടെ നേർത്ത നീല നിറത്തിൽ പടർന്നുകിടക്കുന്ന ഞരമ്പിന്റെ പാടുകൾ… അതവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ജീവനുള്ള അടയാളങ്ങളായിരുന്നു. അതൊരു മോഡലിന്റെ ഭംഗിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യഥാർത്ഥ സ്ത്രീയുടെ, അവൻ സ്നേഹിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭംഗിയായിരുന്നു.
ആ ഒരൊറ്റ ചിത്രം… അവൾ അവനുവേണ്ടി മാത്രം അയച്ച ആ ചിത്രം… അതവന്റെ നിയന്ത്രണം കളഞ്ഞു. ഒരു മെസ്സേജിൽ ഒതുക്കാൻ കഴിയുന്നതായിരുന്നില്ല അവന്റെ വികാരങ്ങൾ. അവനവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾത്തന്നെ.
അവൻ ആ ഫോട്ടോയിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന്, അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് കാൾ ചെയ്തു.
അപ്പുറത്ത് ഫോൺ എടുത്തതും, അവളുടെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച നേർത്ത “ഹലോ?” കേട്ടു.