പണം കണ്ടപ്പോൾ മുതലാളിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. അയാൾ പണമെണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി ഒരു പെട്ടിയിലിട്ടു.
“പാദസരം…?” മനു ചോദിച്ചു.
“നീയല്ലല്ലോ അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ,” മുതലാളി സംശയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അദ്ദേഹത്തിന് വയ്യ, എന്നെ അയച്ചതാ,” മനു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പറഞ്ഞു.
മുതലാളി ഒരു നിമിഷം അവനെ തുറിച്ച് നോക്കി. പിന്നെ മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന പണക്കെട്ടിലേക്കും. കിട്ടാക്കടമായി കിടന്ന ഒരു പണം തിരിച്ചുകിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ [അയാൾക്ക് നിയമങ്ങളോടൊന്നും ഒരു താൽപര്യവുമില്ലായിരുന്നു].
അയാൾ എഴുന്നേറ്റ്, പിന്നിലെ ഇരുമ്പലമാര തുറന്ന് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ചെറിയ തുണിപ്പൊതിയെടുത്ത് മനുവിന് നേരെ നീട്ടി.
“മ്മ്… കണക്ക് തീർന്നു.”
ആ തുണിപ്പൊതി വാങ്ങുമ്പോൾ മനുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. അതിനുള്ളിലെ പാദസരത്തിന്റെ ഭാരം അവനറിഞ്ഞു. അവൻ അത് വേഗം പോക്കറ്റിലിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമയായിരുന്നു. അവൻ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ട് ആ തുണിപ്പൊതിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഇതൊരു സ്വർണ്ണ പാദസരം മാത്രമായിരുന്നില്ല, ലീലച്ചേച്ചിയുടെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മയും, അവളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സന്തോഷവുമായിരുന്നു. ഇത് തിരികെ നൽകുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടാകാൻ പോകുന്ന ആ ചിരി സങ്കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
അതൊരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരമായിരുന്നു. കോളേജിൽ നിന്ന് വന്നതിന് ശേഷം, അവൻ വരാന്തയിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. ജോയിച്ചേട്ടൻ ഹാളിലിരുന്ന് ടിവി കാണുന്നതിന്റെ ശബ്ദം നേർത്തതായി കേൾക്കാം. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ലീലച്ചേച്ചി മുറ്റത്തിന്റെ പുറകുവശത്തുള്ള ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കാനായി ഇറങ്ങിവന്നു.
ഇതാണ് ശരിയായ നിമിഷമെന്ന് മനുവിന് തോന്നി.
അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തിയായി ഇടിച്ചു. പോക്കറ്റിൽ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ച ആ ചെറിയ തുണിപ്പൊതിയിൽ അവൻ വിരലുകളമർത്തി. അവൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവരുടെ വീടിന്റെ പുറകുവശത്തുള്ള, രണ്ടു പറമ്പുകളെയും വേർതിരിക്കുന്ന ആ ചെറിയ വേലിക്കടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ചേച്ചീ…” അവൻ പതിയെ വിളിച്ചു.
അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. “മനു? എന്താ? ചേട്ടൻ ഹാളിലുണ്ട്,” അവൾ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കൊരു കാര്യം തരാനുണ്ടായിരുന്നു,” അവന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമുള്ളതായിരുന്നു. അവൻ ആ പൊടിപിടിച്ച തുണിപ്പൊതിയെടുത്ത് വേലിക്കു ഇടയിലൂടെ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ഇതെന്താ?” അവൾ സംശയത്തോടെ അത് വാങ്ങി.
അവൾ ആ തുണിപ്പൊതിയുടെ കെട്ടഴിച്ചു. ഉള്ളിലെ വസ്തു കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി. വൈകുന്നേരത്തെ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ കൈവെള്ളയിലിരുന്ന് ആ സ്വർണ്ണ പാദസരം തിളങ്ങി. അവളുടെ അച്ഛന്റെ ഓർമ്മ. ജോയിച്ചേട്ടൻ ചൂതുകളിച്ച് കളഞ്ഞ അവളുടെ അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷ.
അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. “മനു… ഇത്… ഇതെങ്ങനെ?” അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു തേങ്ങലായി പുറത്തുവന്നു.
“ഞാൻ അന്ന്… ചേച്ചി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ… എനിക്കത് സഹിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഞാൻ പോയി എടുത്തോണ്ട് വന്നു.” അവൻ ബൈക്കിനെക്കുറിച്ചോ, പണത്തെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. ഇത്രയും കാലത്തെ ജീവിതത്തിൽ ആരും അവൾക്ക് വേണ്ടി ഇങ്ങനെയൊന്ന് ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ ലോകത്ത് താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് അവൾ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്നേഹം, കടപ്പാട്, ആരാധന… എല്ലാ വികാരങ്ങളും ഒന്നിച്ചു വന്നാഞ്ഞടിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല.
അവൾ വേലിയുടെ ഒരുവശത്തൂടെ വന്നു അവനെ ഇറുകെ പുണർന്നു. അവളുടെ മാർധവമുള്ള മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു. ആ ആലിംഗനത്തിൽ അവളുടെ വർഷങ്ങളുടെ ഒറ്റപ്പെടലും, സങ്കടങ്ങളും, അവനോടുള്ള അടക്കാനാവാത്ത സ്നേഹവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. മനു ഒരു നിമിഷം ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നു നിന്നു.