ആദിത്യ ശിവാനിയെ ഒന്ന് നോക്കി. അവൾ പതുക്കെ, ഒരു വിറയലോടെ മന്ത്രിച്ചു:
“താങ്ക്… യു…”
ആദിത്യ: “ഓക്കേ, അടുത്തത് ഒരു ടാസ്ക് ആണ്. ശിവാനി, നിന്റെ ബാഗ് ഒന്ന് ഉയർത്തി എല്ലാവർക്കും കാണിച്ചു കൊടുക്ക്.”
ശിവാനി പരിഭ്രമിച്ചു. “ബാഗോ? എന്തിനാ?”
ആദിത്യ: (അല്പം കടുപ്പത്തിൽ) “ഷോ ഇറ്റ്!”
അവൾ തന്റെ വലിയ ബാഗ് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആദിത്യ അത് എല്ലാ വശവും തിരിച്ചു കാണിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ആദിത്യ: “ഗയ്സ്, ഈ ബാഗിൽ എവിടെയെങ്കിലും വലിയൊരു ഓട്ട നിങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടോ?”
സദസ്സ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: “നോ…!”
ആദിത്യ: “യെസ്, ഇറ്റ് ഈസ് കൺഫേംഡ്. ഈ ബാഗിന് ഓട്ടയൊന്നുമില്ല.
റാങ്ക് എട്ട് ആണെന്ന് ശിവാനി പറഞ്ഞിട്ടും ആദിത്യയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറിയില്ല. അവൻ മൈക്ക് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
ആദിത്യ: “റാങ്ക് ഒക്കെ കൊള്ളാം. പക്ഷേ എനിക്ക് മറ്റൊരു സംശയമുണ്ട്. നീ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ശിവാനി സുബ്രഹ്മണ്യൻ എന്ന് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും?”
ഹാളിലുണ്ടായിരുന്ന ചിരി പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. എല്ലാവരും ആദിത്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ശിവാനി സ്തംഭിച്ചുപോയി….
ആദിത്യ: “ടു ബി മോർ സ്പെസിഫിക്… നിന്റെ കയ്യിൽ എന്ത് തെളിവാണ് ഉള്ളത്? ശരിക്കുള്ള ശിവാനി സുബ്രഹ്മണ്യൻ പാലക്കാട്ടെ വീട്ടിൽ തന്റെ അഡ്മിറ്റ് കാർഡിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണോ എന്ന് ആർക്കറിയാം? നീ വെറുമൊരു ആൾമാറാട്ടക്കാരി അല്ലെന്ന് എങ്ങനെ ഉറപ്പിക്കും?”…
ആദിത്യയുടെ ചോദ്യം എങ്ങോട്ടാണെന്ന് ശിവാനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൾ തന്റെ ബാഗിലേക്ക് നോക്കി, അത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് നഷ്ടപ്പെട്ട വിവരം ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ അത് വലിയൊരു കുറ്റസമ്മതമായി മാറുമെന്ന് അവൾ ഭയന്നു….
ആദിത്യ: (അല്പം കൂടി കടുപ്പത്തിൽ) “കാണിച്ചു തന്നേ… നിന്റെ അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് ഇപ്പോഴൊന്നു കാണിച്ചേ! അതോ അത് നീ വഴിയിൽ കളഞ്ഞോ? കാണിക്കൂ… അല്ലാതെ നിന്നെ ഇവിടുന്ന് വിടാൻ കഴിയില്ല!”
ഹാളിൽ സൂചി വീണാൽ കേൾക്കാവുന്ന നിശബ്ദത പടർന്നു. അതുവരെ ഈ റാഗിംഗ് ആസ്വദിച്ചിരുന്ന സ്മിതയുടെ മുഖത്ത് പോലും ഇപ്പോൾ ഒരു ആശങ്ക നിഴലിച്ചു. ആദിത്യയുടെ ശബ്ദത്തിലെ അധികാരം ശിവാനിയെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
കുറച്ചു നിമിഷത്തെ ആ ഭീകരമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, ആദിത്യ പതുക്കെ തന്റെ കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. അവൻ ആ മടക്കിയ പേപ്പർ പുറത്തെടുത്തു.
ആദിത്യ: “ഇതാ… ഇതാണ് നിന്റെ തെളിവ്.”
അവൻ ആ അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ, കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവസ്ഥയിൽ അവൾ അത് വാങ്ങി. തന്റെ സർവ്വസ്വവും തിരിച്ചു കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തിലും അപമാനത്തിലും അവൾ തകർന്നുപോയി.
ആദിത്യ പെട്ടെന്ന് സദസ്സിനെ നോക്കി. അവന്റെ സ്വരം ഇപ്പോൾ കാർക്കശ്യമുള്ളതായിരുന്നു.
ആദിത്യ: “ഫ്രഷേഴ്സ്!!! ഇതൊരു വാണിംഗ് ആണ്. നിങ്ങളുടെ സ്റ്റുഡന്റ് ഐഡി കിട്ടുന്നത് വരെ ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ ഐഡന്റിറ്റി. ഇതിന് ഈ രാജ്യത്ത് മൊത്തം വിലയുണ്ട്. ആരെങ്കിലും ഇത് ദുരുപയോഗം ചെയ്താൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെ ഇല്ലാതാകും. അതുകൊണ്ട് ഇതൊരു തമാശയായി കാണരുത്!”
സദസ്സിലെ ഓരോ കുട്ടിയും ആ അച്ചടക്കത്തിന് മുന്നിൽ തലതാഴ്ത്തി. അവസാനം ആദിത്യ ശിവാനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ സ്വരം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ താഴ്ന്നതും മൃദുവായതുമായിരുന്നു.
ആദിത്യ: “നൗ യു മേ ഗോ… ശിവാനി.”
ശിവാനി ഒന്നും മിണ്ടാതെ, ആ അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് പതുക്കെ ഇറങ്ങി. ആദിത്യയുടെ ആ ‘സോഫ്റ്റ്’ വോയിസ് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തോ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തോന്നി. തന്റെ തെറ്റുകൾ അത്രയും പേരുടെ മുന്നിൽ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും, അവൻ തന്ന ആ പാഠം അവൾക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു…