അവൻ അവളെ തന്റെ ദേഹത്തേക്കെടുത്തിട്ടു. ആ കുഞ്ഞ് ചന്തികളിൽ പിടിച്ചു കശക്കിക്കൊണ്ട് അവളെ കുറച്ചു മുകളിലേക്ക്
കിടത്തി…. വീണ്ടും അവളുടെ മുഖം ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടു മൂടി….. ഈ സമയമെല്ലാം അവളുടെ വടിവൊത്ത പുറത്തും ചന്തിയിലും അവന്റെ വിരലുകൾ പരതി നടന്നു…
അരവിന്ദ് ഉണർന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മൗര്യ തളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു…. മരുന്നിന്റെ sedation ഉം ആരോഗ്യക്കുറവും അവളെ വല്ലാതെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചു…. പക്ഷേ, അരവിന്ദിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിലൊതുങ്ങാനുള്ള ത്വര മാത്രം കുറഞ്ഞില്ല….
അവൾ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതായി തോന്നിയപ്പോൾ തന്നെ അരവിന്ദ് പണി നിർത്തി…. നോക്കുമ്പോൾ ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചു കിടക്കുകയാണ് ആള്…
“മതി…. ഇനി ഉറങ്ങിക്കേ….”
അരവിന്ദ് ശാസനയുടെ രൂപത്തിൽ പറഞ്ഞു. മൗര്യക്കതു കേട്ട് സങ്കടം വന്നു…….. അവൾ വിങ്ങി വിങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി.
“എന്റെ മൗരി,, ഞാനെങ്ങും പോണില്ലല്ലോ…. നിനക്ക് ok ആകുമ്പോ കളിക്കാലോ……”
അവനവളെ പിടിച്ചു ചെരിച്ചു കിടത്തി.
“എന്നാലും അരവിന്ദേട്ടന് മൂഡായി വന്നപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് വയ്യാണ്ടായല്ലോ 🥺🥺🥺….”
“എനിക്ക് നീയിങ്ങനെ അടുത്ത് കിടന്നാ മതി കുഞ്ഞേ… അല്ലാണ്ട് എനിക്കെപ്പഴും കളിച്ച് തരണം എന്നൊന്നുമില്ല….”
അവനവളുടെ കഴുത്തിൽ ചുംബിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..
“എന്നാലും….”
അവളുടെ സ്വരം കണ്ണീരിൽ പൊതിഞ്ഞു…
“ഒരെന്നാലുമില്ല…… ഇതിപ്പോ ആദ്യായിട്ടല്ലേ ഇങ്ങനെ….. അല്ലെങ്കി എന്റെ കൊച്ച് കട്ടക്ക് നിക്കില്ലേ 😘😘😘😘….”
അവനവളുടെ കഴുത്തിൽ ഇക്കിളിപ്പെടുത്തി…. മൗര്യ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“പിന്നെ നീയൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കൊല്ലം അഞ്ചായി… എന്നിട്ടിപ്പഴാണ് നിനക്ക് വയ്യാതിരിക്കുമ്പോ എനിക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ പറ്റുന്നെ. പണ്ടൊക്കെ പനി വരുമ്പോ എന്റെ കുട്ടി ഫോണിൽ വിളിച്ചു കരയില്ലേ…… അന്നൊക്കെ എന്തോരും കൊതിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നറിയോ നിന്നെയിങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കാൻ…. ഞാനിതും ഒന്നറിയട്ടെ ചിന്നൂ… ”
മൗര്യ തന്റെ കഴുത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന അവന്റെ കൈയിൽ
ഉമ്മ വെച്ചു….
“എന്റെ മോള് ഉറങ്ങിക്കേ…. 😘😘😘”
അവൻ കുട്ടികളെ ഉറക്കുന്നത് പോലെ മൂളി മൂളി പാട്ടു പാടാൻ തുടങ്ങി…. അതും തുടയിൽ കൊട്ടുന്ന കൊട്ടുമായപ്പോൾ മൗര്യ മെല്ലെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു…. പക്ഷേ, പെട്ടന്നവൾ ഞെട്ടിയെണീറ്റു.
“ഞാൻ phd ചെയ്യാൻ പോകില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതിനാണോ അരവിന്ദേട്ടൻ പിണങ്ങിയത്? അരവിന്ദേട്ടന് സങ്കടമായെങ്കി ഞാൻ പോകാം…”
മൗര്യയുടെ തളർന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും അരവിന്ദ് അവളെ കൂടുതൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
“നിന്നെ ഒറ്റക്ക് ഞാൻ വിടില്ല. പോകുവാണെങ്കിൽ നമ്മളൊന്നിച്ചു പോകും….”
അവൻ അവളുടെ അടിവയറിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു….
“അന്നെന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞേ?”
“എങ്ങനെ?”
“അന്ന്… അരവിന്ദേട്ടൻ ട്രിവാൻഡ്രം പോകാൻ നിക്കുമ്പോ… എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലേ എന്റെ സ്നേഹം ഭ്രാന്താണ്, ഒരു ചരടിന്റെ ബലമേയുള്ളു അതിനെന്നൊക്കെ……. എനിക്കെന്ത് സങ്കടായിന്ന് അറിയോ അത്‌ കേട്ടിട്ട്…. ”
മൗര്യ അടക്കിപ്പിടിച്ചു തേങ്ങി….
“അത്‌ ഞാൻ നിനക്ക് പിന്നെ പറഞ്ഞു തരാം…. നീയൊന്നൂടെ ok ആയിട്ട്. ഇപ്പോ എന്റെ കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിക്കെ….”
“ന്നാലും… എന്റെ സ്നേഹം ഭ്രാന്താണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ 🥺🥺🥺…”
“ഇല്ല ചിന്നൂ……അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയതാ…. നിനക്കല്ല എനിക്കാ ഭ്രാന്ത്…. നീയില്ലാതെ ഞാനെന്ത് ചെയ്യും മോളേ….”
അരവിന്ദന്റെ കണ്ണുനീർ മൗര്യയുടെ കഴുത്തിൽ വീണു…. മൗര്യ അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി…
“കരയല്ലേ…. ”
അവൾ അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു കിടന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
↔️↔️↔️↔️↔️↔️↔️↔️↔️↔️
ഒന്നു രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ മൗര്യ ok ആയി… അരവിന്ദിനന്ന് കോളേജിൽ പോകണമായിരുന്നു. അതു കൊണ്ട് മൗര്യയെ രാവിലേ തന്നെ വിളിച്ചെണീപ്പിച്ചു കുളിപ്പിക്കാൻ കയറ്റി.