വധു ഒരു എസ്കോർട്ട് ആണ്
[ Night King ]
ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ വണ്ടി ഓടിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം ജോമോന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. നേരം വെളുത്തപ്പോൾത്തന്നെ അവർ കേരം നിറഞ്ഞ തീരദേശ പാതകളിലൂടെ ചെങ്ങന്നൂർ ലക്ഷ്യമാക്കി പോവുകയാണ്.
കണ്ണനാണ് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്. പുറകിലെ കാറിൽ ജോമോന്റെ അപ്പനും അമ്മയും വരുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ മിററിൽ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു സാധാരണ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങായതുകൊണ്ട് ജോമോൻ വലിയ ആർഭാടമില്ലാത്ത ഒരു കാഷ്വൽ ഷർട്ടും ജീൻസുമാണ് ഇട്ടിരുന്നത്. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം കാരണം അവൻ സീറ്റിലേക്ക് തല ചാരിവെച്ചു.
“എന്താടാ, കണ്ണടയുന്നുണ്ടോ?” കണ്ണൻ ചോദിച്ചു.
“ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടെടാ…” ജോമോൻ പറഞ്ഞു. “വെള്ളിയാഴ്ച ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി, നേരെ അരുണിന്റെ ബാച്ചിലർ പാർട്ടി, അവിടുന്ന് നേരെ നാട്ടിലേക്ക്… ഇപ്പോ ദാ പെണ്ണുകാണാൻ പോകുന്നു.
നേരെ ചൊവ്വേ ഉറങ്ങിയിട്ട് രണ്ട് ദിവസമായി. നീ പിന്നെ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും വരുന്ന വഴി ഉറങ്ങിയില്ലേ.”
“ഓഹോ… അത് പിന്നെ നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നു.” ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നാണം ജോമോൻ കണ്ടു.
“അയ്യടാ, എന്താ മുഖത്തൊരു നാണം മൈരന്? അരുണിന് കിട്ടേണ്ട ലോട്ടറി നിനക്ക് അടിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം. ആഹ്, ഭാഗ്യവാൻ.”
കണ്ണൻ ഒരു വളിച്ച ചിരി ചിരിച്ചു. “ഒന്ന് പോ അളിയാ. ഭാഗ്യം തന്നെയാ. അല്ലെങ്കിൽ ആ മൈരൻ അടിച്ച് പൂസായി ഉറങ്ങുമെന്നും, കൂടെയുള്ള പെണ്ണ് കഴപ്പിളകി എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമെന്നും സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചോ?”
“ആഹ്, ശരിയാ. ഇന്നലെ നിന്റെ സമയം തെളിഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു.” ജോമോൻ കണ്ണടച്ച്, മുഖത്ത് വെയിലടിക്കാതിരിക്കാൻ ഒരു തൊപ്പി വെച്ച് മറച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ തുടർന്നു. “പക്ഷേ ഇന്നലത്തെ പാർട്ടി നമ്മൾ
വിചാരിച്ചതിലും പൊളിയായി. തീറ്റയും കുടിയും വലിയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്, ആ ജ്ഞാനവേൽ സർപ്രൈസായിട്ട് എസ്കോർട്ട് സർവീസ് വഴി ഐറ്റംസ് ഇറക്കുമെന്ന് ആരും സ്വപ്നം കണ്ടില്ല.
അവൻ നമ്മുടെ കയ്യീന്ന് പതിനയ്യായിരം വീതം വാങ്ങിയപ്പോ ഞാൻ കരുതി വല്ല സ്വർണമോ, ഭാവി വധൂവരന്മാർക്ക് ഒരു തായ്ലൻഡ് ടിക്കറ്റോ വല്ലതും ആയിരിക്കുമെന്ന്.
മൈര്, പെണ്ണുങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്ന് കളറാക്കാനാണെന്ന് ആര് കരുതി! നിനക്ക് വല്ല ഊഹവും ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
“എവിടുന്ന്! അവനല്ലാതെ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ ആർക്കും പരാതിയും ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. വന്നവർ എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചമായിരുന്നു,” ജോമോൻ പറഞ്ഞു.
കണ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “നിന്റെ റൂമിൽ വന്ന കുട്ടീടെ പേരെന്താ പറഞ്ഞത്?”
“ക്ലാര എന്നാ പറഞ്ഞത്. ഉറപ്പായും വ്യാജ പേരായിരിക്കും.” ജോമോൻ തൊപ്പി മാറ്റി നിവർന്നിരുന്നു. “പക്ഷേ ആള് കൊള്ളാമായിരുന്നു അളിയാ. കണ്ടയുടനെ ചാടിവീഴാൻ നിൽക്കാതെ വളരെ ഫ്രണ്ട്ലിയായിട്ടാ സംസാരിച്ചത്.”
“നീ കാശ് കൊടുത്ത് വിളിപ്പിച്ചിട്ട് വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുവായിരുന്നോ മൈരേ?” കണ്ണൻ ചിരിച്ചു.
“അതല്ലെടാ. സംസാരിച്ചപ്പഴാ മനസ്സിലായത് അവളൊരു മലയാളിക്കുട്ടിയാണെന്ന്. ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഫേമിൽ വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എഡ്യൂക്കേഷൻ ലോൺ പെട്ടെന്ന് അടച്ചുതീർക്കാനും കുറച്ച് സേവിങ്സിനും വേണ്ടിയാ ഇത് ചെയ്യുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞു.
ഇങ്ങനത്തെ ഹൈ-ക്ലാസ് കോർപ്പറേറ്റ് പ്രൈവറ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് മാത്രമേ ഇവർ വരാറുള്ളൂ. അല്ലാതെ ആർക്കും കിട്ടില്ല. നല്ല വിവരമുള്ള കുട്ടിയാ.”
“എന്നിട്ട്?”
“എന്നിട്ടെന്താ, സൂപ്പർ നൈറ്റായിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ ലൈഫും ജോലിയുമൊക്കെ സംസാരിച്ച് ഞങ്ങൾ കട്ട ഫ്രണ്ട്സായി,” ജോമോൻ ഓർത്തെടുത്തു.
കണ്ണൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൾ? കാണാൻ ചരക്കാണോ? സുന്ദരിയാണോ അളിയാ? പിക് ഉണ്ടോ?”
“എടാ, നല്ലൊരു കുട്ടി. ഒരു
കുറവും പറയാനില്ല. സ്ട്രക്ചർ, നിറം, പെർഫെക്റ്റ് അളിയാ. നമ്മൾ ചില പടങ്ങളിൽ കാണാറില്ലേ, അതുപോലെ. പക്ഷേ ഒരു ട്വിസ്റ്റുണ്ട്.”