പണ്ട് അവൾ കുളിച്ചു വരുമ്പോൾ ലാപ്ടോപ്പും മടിയിൽ വെച്ച് സന്ദീപ് ഇതേപോലെ നോക്കി കിടക്കാറുണ്ട്.
ആ ഇരുപ്പും, ആ നോട്ടവും, ആ ചുണ്ടിലെ പരിഹാസച്ചിരിയും എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെ. ലാപ്ടോപ്പ് ഇല്ല എന്നതുമാത്രമാണ് ഏക വ്യത്യാസം.
ഒരു നിമിഷം പഴയ ഓർമ്മകളിൽ അവൾ മയങ്ങിപ്പോയെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് തന്നെ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു അപരിചിതനാണെന്ന ബോധം മീരയെ ഉലച്ചു.
മുപ്പത്തിയഞ്ചുകാരിയായ താൻ, കേവലം ഒരു മാക്സി മാത്രം ധരിച്ച്, ഒരു ഇരുപത്തിയഞ്ചുകാരനായ അന്യപുരുഷന്റെ മുന്നിൽ!
”ഇറങ്ങേടോ… എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്!”
അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് സ്വരമുയർത്തി. അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”നീ… നീ എങ്ങനെ അകത്തു കയറി? മര്യാദയ്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും! ഇപ്പോ വിളിക്കും ഞാൻ!”
അവൻ ഒന്ന് കുലുങ്ങിയില്ല.
അവൻ മെല്ലെ ബെഡിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ നനഞ്ഞൊട്ടിയ മാക്സിയിലേക്ക് അവന്റെ നോട്ടം പടർന്നു.
”പോലീസിനെ വിളിക്കണോ?”
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം മീരയെ തളർത്തി.
അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് സാവധാനം നടന്നു വന്നു. മീര ഭിത്തിയോട് ചേർന്നു നിന്നു.
അവൻ തന്റെ ഒരു കൈ അവളുടെ തലയ്ക്ക് അരികിലായി ഭിത്തിയിൽ കുത്തി.
അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും ആ പരിചിതമായ സ്പ്രേയുടെയും മഴയുടെയും മണം മീര അനുഭവിച്ചു.
”പോലീസിനോട് നീ എന്ത് പറയും മീരേ നീ?!!
അഞ്ചു വർഷം മുൻപ് മരിച്ചുപോയ നിന്റെ ഭർത്താവ് തിരിച്ചുവന്നു എന്നോ?!!
അതോ, നിന്റെ ബെഡ്റൂമിൽ നിന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്ന എന്നെ അവർക്ക് കാട്ടിക്കൊടുക്കുമോ നീ?
പോലീസുകാർ വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ?!!”
അവൻ തന്റെ മറുകൈ കൊണ്ട് മീരയുടെ തലയിലെ തോർത്ത് പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി.
നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ തോളിലേക്ക് വീണു.അവൾ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ തറച്ചുനിന്നു.
”നിന്റെ ഈ ദേഷ്യം… അത് പണ്ടേ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. നീ പോലീസിനെ വിളിക്കില്ല മീരേ… കാരണം, നിന്റെ ഹൃദയത്തിന് അറിയാം ഞാൻ ആരാണെന്ന്.”
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ നനഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു.
മീരയുടെ ശരീരം ആ സ്പർശനത്തിന് കീഴ്പ്പെടാൻ വെമ്പുന്നത് പോലെ വിറച്ചു.
”നിന്റെ മാക്സി ആകെ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു മീരേ… പനി പിടിക്കും. ഇത് മാറ്റി നല്ലൊരു സാരി ഉടുക്ക്.”
അവൻ മീരയുടെ അരികിലേക്ക് ഒരടി കൂടി അടുത്തുവെച്ചു.
ഭിത്തിയും അവന്റെ കരുത്തുറ്റ ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ആ ചെറിയ ഇടയിൽ മീര ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
നനഞ്ഞൊട്ടിയ മാക്സിക്കുള്ളിൽ അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ പിടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ തന്റെ ഇടതുകൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി മീരയുടെ മുഖത്തെ ആ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ കാതോരത്തേക്ക് വകഞ്ഞുമാറ്റി.
അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ മീരയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപിണർ പാഞ്ഞുപോയി.
”മീരേ… നീ വിറയ്ക്കുകയാണല്ലോ,”
അവൻ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ, പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
അവന്റെ മറുകൈ പതുക്കെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി.
മാക്സിയുടെ നനഞ്ഞ തുണിക്കു മുകളിലൂടെ അവന്റെ ചൂടുള്ള കൈപ്പത്തി അമർന്നപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി.
വർഷങ്ങളായി താൻ പൂട്ടിയിട്ട വികാരങ്ങളുടെ അണക്കെട്ട് തകരുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
”നിർത്തൂ… സന്ദീപ്… വേണ്ട…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷേ ആ വാക്കുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരുതരം അശരണതയായിരുന്നു.