സന്ധ്യ മുൻസീറ്റിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. ബാലചന്ദ്രൻ അമിതമായി മദ്യപിച്ച് പുറകിലെ സീറ്റിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ നീണ്ട യാത്രയിൽ സന്ധ്യയും രാഹുലും തമ്മിൽ ദീർഘനേരം സംസാരിച്ചു. അർജുന്റെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചും അവന്റെ കൂട്ടുകാരെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ രാഹുൽ സന്ധ്യയുടെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് സൂക്ഷ്മമായ സൂചനകൾ നൽകിത്തുടങ്ങി. രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ അർജുൻ നേരത്തെ തുടങ്ങിവെച്ച ആ ‘Recognition’-ന്റെ തുടർച്ചയായിരുന്നു.
“സന്ധ്യാന്റി… അർജുൻ ഭാഗ്യവാനാ. ഇത്രയും സപ്പോർട്ടീവ് ആയ, ഇത്ര ഭംഗിയുള്ള ഒരമ്മയെ കിട്ടിയത് അവന്റെ വലിയ ലക്കാ,” രാഹുൽ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ സന്ധ്യയെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി. സന്ധ്യ ഒന്ന് ലജ്ജയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
രാഹുലിന്റെ നോട്ടം തന്റെ കഴുത്തിലേക്കും മാറിടത്തിലേക്കും പതിയുന്നത് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പുറത്തുള്ള ഒരു പുരുഷൻ തന്നെ ഇത്രത്തോളം ആഗ്രഹത്തോടെ നോക്കുന്നു എന്നത് സന്ധ്യയുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. താൻ വെറുമൊരു വീട്ടമ്മയല്ല, മറിച്ച് പുറംലോകം കൊതിക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.
അർജുൻ അമേരിക്കയിൽ വിമാനമിറങ്ങിയ ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ കോൾ തികച്ചും ഔദ്യോഗികമായിരുന്നു. സന്ധ്യയും ബാലചന്ദ്രനും ഫോണിന് ഇരുവശവും ഇരുന്നു. സർവ്വകലാശാലയിലെ രജിസ്ട്രേഷൻ, താമസസൗകര്യം, അവിടുത്തെ കഠിനമായ തണുപ്പ് എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അർജുൻ അച്ഛനോട് വിശദമായി സംസാരിച്ചു.
സന്ധ്യയോട് “ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ”, “അവിടെ മഴയുണ്ടോ” തുടങ്ങിയ സാധാരണ കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ മാത്രം നടത്തി അവൻ സംഭാഷണം ചുരുക്കി. ബാലചന്ദ്രന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇതൊരു ‘മാന്യമായ’ പെരുമാറ്റമായിരുന്നു.
രണ്ടാം ദിവസം ബാലചന്ദ്രൻ കടയിലേക്ക് പോയ തക്കം നോക്കിയാണ് അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചത്. ഇത്തവണ അവന്റെ സ്വരത്തിൽ പ്രകടമായ മാറ്റമുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ, അവിടെ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ? എനിക്ക് ഇവിടെ തനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കൂടെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായ കുടിച്ചതൊക്കെ വല്ലാതെ ഓർമ്മ വരുന്നു,” അർജുൻ മന്ത്രിച്ചു.
സന്ധ്യയ്ക്ക് അതുകേട്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. “നീ അവിടെ പഠിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്ക് മോനേ, എന്റെ കാര്യം വിട്ടേക്കൂ,” അവൾ മറുപടി നൽകി. “അമ്മയുടെ കാര്യം എങ്ങനെ വിടും അമ്മേ? അമ്മയെ ഒന്ന് കാണാൻ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് കൊതിയാകുന്നു,” അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതൽ അനുഭവിപ്പിച്ചു. അവൾക്ക് തന്റെ ഒറ്റപ്പെടലിൽ ഒരു തുണ ലഭിച്ചത് പോലെ തോന്നി.
മൂന്നാം ദിവസം അവൻ വിളിക്കുമ്പോൾ സന്ധ്യ കുളികഴിഞ്ഞ് മുടി ഉണക്കുകയായിരുന്നു. “അമ്മേ… ഇന്ന് എന്താ ഫോൺ എടുക്കാൻ ഇത്ര വൈകിയത്?” അർജുൻ അന്വേഷിച്ചു. “ഞാൻ കുളിക്കുകയായിരുന്നു അർജുൻ.” “കുളി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ അമ്മയെ കാണാൻ വല്ലാത്തൊരു ഐശ്വര്യമാണ്.
ആ നനഞ്ഞ മുടിയും നെറ്റിയിലെ കുറിയും… ആ കാഴ്ച ഇപ്പോഴും എന്റെ കണ്മുന്നിലുണ്ട്. അവിടെ അമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലെങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെയിരുന്ന് അമ്മയെ എപ്പോഴും ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കും,” അർജുൻ പറഞ്ഞു. അവന്റെ ആ പ്രശംസ കേട്ട് സന്ധ്യയുടെ കവിളുകൾ അറിയാതെ ചുവന്നുതുടുത്തു. അവൻ തന്നെ ഒരു മാതൃരൂപമായല്ല, മറിച്ച് ഒരു സൗന്ദര്യധാമമായാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
നാലാം ദിവസം രാത്രി വൈകിയാണ് അവൻ വിളിച്ചത്. ബാലചന്ദ്രൻ തൊട്ടടുത്ത് കിടന്ന് ഉറക്കെ കൂർക്കം വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “അമ്മേ… ആ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ ഇങ്ങോട്ട് ഇത്ര വ്യക്തമായി കേൾക്കാമല്ലോ. അമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ അവിടെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നു?” അർജുൻ ചോദിച്ചു. “എന്ത് ചെയ്യാനാടാ…
അതൊക്കെ ശീലമായിപ്പോയി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നുണ്ട്,” സന്ധ്യ ആദ്യമായി തന്റെ അസ്വസ്ഥത തുറന്നുപറഞ്ഞു. “അമ്മ എന്തിനാ ഇതൊക്കെ സഹിച്ച് അവിടെ കിടക്കുന്നത്? സ്വന്തം ആരോഗ്യം കൂടി നോക്കണ്ടേ? അച്ഛന്റെ ഈ പോക്ക് അമ്മയെ വല്ലാതെ തളർത്തും,” അർജുൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.