അർജുന്റെ മറുപടി ഉടനെ വന്നു: “അമ്മേ, ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ? എന്തിനാ അവിടെ കിടന്ന് ഇത്ര കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഉടനെ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് മാറിക്കോ. അവിടെ എസി ഉണ്ട്, ആരും ശല്യം ചെയ്യാനുമില്ല. എനിക്കും അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായിരിക്കും.”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ സന്ധ്യ ബാലചന്ദ്രനോട് കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. “എനിക്ക് ഒട്ടും ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല. അർജുന്റെ മുറിയിൽ എസി ഉണ്ടല്ലോ, ഞാൻ തൽക്കാലം അങ്ങോട്ട് മാറട്ടെ?” മദ്യത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ ബാലചന്ദ്രൻ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല.
“ശരി… നിനക്ക് അതാണ് സൗകര്യമെങ്കിൽ അങ്ങോട്ട് മാറിക്കോ,” അയാൾ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അന്നത്തെ ദിവസം ഉച്ചയോടെ സന്ധ്യ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും അർജുന്റെ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി. ആ മുറിയിൽ അർജുന്റെ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം അപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ അർജുന്റെ സ്വകാര്യ ലോകത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായും പ്രവേശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് സുരക്ഷിതബോധം നൽകി.
അർജുന്റെ മുറിയിലേക്ക് മാറിയ ആദ്യത്തെ രണ്ടു ദിവസവും അവർ വാട്സാപ്പ് വഴി മാത്രമാണ് സംസാരിച്ചത്. “അമ്മേ, എനിക്ക് അമ്മയെ ഒന്ന് കാണണം, നമുക്ക് വീഡിയോ കോളിൽ വരാം” എന്ന് അർജുൻ പലവട്ടം ആവശ്യപ്പെട്ടെങ്കിലും സന്ധ്യയ്ക്ക് എന്തോ ഒരു മടി തോന്നി. “അയ്യോ വേണ്ടടാ” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ അത് ഓരോ തവണയും ഒഴിവാക്കി. എന്നാൽ അർജുന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ നിർബന്ധം കൂടിയപ്പോൾ മൂന്നാം ദിവസം അവൾ സമ്മതിച്ചു.
മൂന്നാം രാത്രി ബാലചന്ദ്രൻ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി സന്ധ്യ വാതിൽ അകത്തുനിന്നും പൂട്ടി. അർജുന്റെ വീഡിയോ കോൾ വന്നപ്പോൾ അവൾ അത് സ്വീകരിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ അർജുന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അവന്റെ തീക്ഷ്ണമായ ആ നോട്ടം സന്ധ്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു.
“അമ്മേ… എന്റെ റൂമിൽ അമ്മയെ കാണാൻ എന്ത് രസമാ,” അർജുൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “അമ്മ ആ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നുന്നു. എന്റെ ബെഡിൽ ഇപ്പോൾ എന്റെ അമ്മയുണ്ട്.”
സന്ധ്യ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “നീ എന്തൊക്കെയാടാ ഈ പറയുന്നത്?”
“പരിഭ്രമിക്കണ്ട അമ്മേ. ഇത് നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ലോകമല്ലേ? ആ മുറിയിൽ എസിയുടെ തണുപ്പുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട് അർജുൻ… നല്ല തണുപ്പുണ്ട്,” സന്ധ്യ മറുപടി നൽകി.
“അമ്മേ… ഫോൺ ഒന്ന് മാറ്റിപ്പിടിക്ക്. എനിക്ക് അമ്മയെ പൂർണ്ണമായി ഒന്ന് കാണണം. അമ്മ ഇന്ന് എന്താ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്?” അർജുൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
സന്ധ്യ ഫോൺ അല്പം ദൂരേക്ക് മാറ്റിപ്പിടിച്ചു. ഇളം നിറത്തിലുള്ള നൈറ്റിയായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. അർജുന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്നും താഴേക്ക്, നൈറ്റിയുടെ കഴുത്തിനിടയിലൂടെ വെളിവാകുന്ന വെളുത്ത ചർമ്മത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. അവന്റെ ആ നോട്ടം സന്ധ്യയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു പുതിയ തരം അനുഭൂതിയായി കടന്നുപോയി.
“അമ്മേ… ആ മുറിയിൽ ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം തോന്നുന്നില്ലേ? അമ്മയുടെ ആ കഴുത്തിലെ മാല നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്നു… അതൊന്ന് ശരിയാക്കിക്കേ.” അർജുന്റെ നിരീക്ഷണം അത്രമേൽ സൂക്ഷ്മമായിരുന്നു. സന്ധ്യ അറിയാതെ കൈകൾ കഴുത്തിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവൾ മെല്ലെ ആ ഒരു ബട്ടൺ തുറന്ന് മാല പുറത്തേക്കിട്ടു.
“കണ്ടോ, ഇപ്പോൾ കാണാൻ എത്ര ഭംഗിയുണ്ട്,” അർജുൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. ബാലചന്ദ്രൻ ഒരിക്കലും തന്നെ ഇത്രത്തോളം പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ല. മകൻ തന്റെ ഓരോ ചലനവും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് സന്ധ്യയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഉന്മാദം നൽകി.
വീഡിയോ കോളുകൾ പിന്നീട് പതിവായി. ഒരു രാത്രി അർജുൻ തന്റെ പഴയ ആഗ്രഹം വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു: “അമ്മേ, ആ നീല സാരി… ഇന്ന് എനിക്ക് അത് ഉടുത്തുകാണണം.” സന്ധ്യ ആ നീല സിൽക്ക് സാരിയും സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസും ധരിച്ച് അർജുന്റെ മുറിയിലെ വലിയ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. അവൾ ഫോൺ ട്രൈപ്പോഡിൽ ഉറപ്പിച്ചു വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ സന്ധ്യയെ കണ്ടതും അർജുൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. “അമ്മേ… ഇത് എന്റെ അമ്മ തന്നെയാണോ? ശരിക്കും ഒരു സ്വപ്നം പോലെ!” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഓരോ ഭാഗവും സൂം ചെയ്ത് നോക്കി പുകഴ്ത്തി.