സ്കൂളിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ വെടിയൊച്ചകൾ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഗ്രേസ് ഒരു പരിക്കേറ്റ പുലിയെപ്പോലെയായിരുന്നു. ഓരോ ക്ലാസ്സ് മുറിയിലും ഒളിച്ചിരുന്ന കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി പുറത്തെത്തിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സ് അസാധാരണമായ ഒരു ഏകാഗ്രതയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രധാന ഹാളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ നടുക്കി. പത്തോളം കുട്ടികളെ സംഘത്തലവൻ തോക്കിൻമുനയിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു.
”തോക്ക് താഴെയിടൂ ഓഫീസർ, അല്ലെങ്കിൽ ഇവരുടെ ചോര വീഴും!” അവൻ അലറി.
ഗ്രേസ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവളുടെ കയ്യിലെ പിസ്റ്റളിൽ വെടിയുണ്ടകൾ കുറവാണ്. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അവൾക്ക് തളരാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ആയുധം പതുക്കെ നിലത്തു വെച്ചു, കൈകൾ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, അവളുടെ ബൂട്ടുകൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്ന ചെറിയ കത്തി അവൾ തന്ത്രപരമായി കൈക്കലാക്കിയിരുന്നു.
അവൻ ഗ്രേസിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചപ്പോൾ, അവൾ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു കത്തിയെറിഞ്ഞു. അവന്റെ തോക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ ഒളിച്ചിരുന്ന മറ്റ് പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ അകത്തേക്ക് കുതിച്ചു. കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി മോചിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു ഗുണ്ടയുടെ വെടിയുണ്ട ഗ്രേസിന്റെ തോളിൽ തുളച്ചുകയറി.
*********************************************
വീട്ടിൽ ടിവിക്ക് മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു രാഹുൽ. “ഓപ്പറേഷൻ വിജയിച്ചു, കുട്ടികളെ രക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർക്ക് പരിക്കേറ്റു…” വാർത്ത കേട്ടതും രാഹുലിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൻ ഉടനെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു.
ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന് മുന്നിൽ ലതികയും ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ ഓടിച്ചെന്ന് ലതികയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
”അമ്മേ… അവൾക്ക്… അവൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലല്ലോ?” അവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ലതിക അത്ഭുതത്തോടെ മകനെ നോക്കി. താൻ പണ്ട് വെറുത്തിരുന്ന, എന്നും കലഹിച്ചിരുന്ന ഗ്രേസിന് വേണ്ടി രാഹുൽ ഇത്രയധികം വേദനിക്കുന്നത് അവൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. “അവൾ വരും രാഹുൽ, അവൾ ഒരു പോരാളിയാണ്,” ലതിക അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ഗ്രേസിനെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് തന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന രാഹുലിനെയാണ്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
”നീ… നീ എന്തിനാ ഇവിടെ?” ഗ്രേസ് ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു ഗ്രേസ്,” രാഹുൽ അവളുടെ കൈകളിൽ തല ചായ്ച്ചു. “നിങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. നിങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ ഈ കളിയിൽ ഞാൻ എന്നേ തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം ഗ്രേസ്. പ്രായമോ ലോകമോ എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്കത് വിഷയമല്ല.”
ഗ്രേസ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അടർന്നു വീണു. ആ കണ്ണീർ രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ വീണപ്പോൾ അത് വലിയൊരു മൗനാനുവാദമായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾക്കും പകയുടെ നിഴലുകൾക്കും അപ്പുറം പുതിയൊരു ബന്ധം അവിടെ തളിർക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട ലതിക ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തും തമ്മിലുള്ള ഈ മാറ്റം അവളിൽ സങ്കടമാണോ സന്തോഷമാണോ ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആശുപത്രിയിലെ ആ നിശബ്ദമായ വാർഡിൽ രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു. ഗ്രേസ് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ കണിശതയോ അധികാരമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം രാഹുൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരുതരം ആർദ്രതയായിരുന്നു.
”രാഹുൽ… എഴുന്നേൽക്കൂ,” ഗ്രേസ് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
രാഹുൽ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ സങ്കടവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. “ഗ്രേസ്, ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ കാണിച്ച കാട്ടായത്തരങ്ങൾക്കെല്ലാം എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം.”