അത്യാവശ്യം വർത്തമാനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മോഹനൻ വന്ന കാര്യം സതീശനെ അറിയിച്ചു. അതിനോടകം മീരയും തൻ്റെ അടുപ്പത്തിൻ്റെ കാര്യം സതീശനെ അറിയിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് സതീശനിൽ വലിയ അമ്പരപ്പൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. മോഹനൻ കാര്യം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ സതീശൻ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്, ” ഉള്ളത് പറയാമല്ലോ, കാര്യം നമ്മൾ ഒരേ കുടുംബവും കൂട്ടരുമൊക്കെ ആണെങ്കിലും എൻ്റെ മോളെ വിദേശത്ത് ജോലിയുള്ള ഒരാൾക്ക് കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കണം എന്നായിരുന്നു എനിക്ക്.
അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ പോലെ ഒരു ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ച കുടുംബത്തിലേക്ക് അയക്കാൻ ആയിരുന്നില്ല. എന്തു ചെയ്യാം അവൾക്ക് ഇവനെ ആണ് ഇഷ്ടം. കുട്ടികളുടെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ എന്നാലോചിച്ച് ഒന്നും നോക്കാതെ ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല. എൻ്റെ മോളുടെ ഭാവി ഞാൻ നോക്കണമല്ലോ.
പക്ഷേ സ്വന്തമായി ഒരു കമ്പനി ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു യോഗ്യനെ അവഗണിക്കാനും എനിക്ക് വയ്യ. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം ഞങൾ സുജിത്തിൻ്റെ ചുറ്റുപാടൊക്കെ ഒന്ന് വന്ന് നോക്കിയിട്ട് നമുക്ക് കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിക്കാം.” സതീശൻ പറഞ്ഞുകേട്ട് മോഹനൻ ഉള്ളിൽ പല്ലിറുമ്മിയെങ്കിലും, സുജിത്തും ടോണിയും കാര്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്ലാൻ അനുസരിച്ച് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
സുജിത്തിൻ്റെ വീട്ടുകാർ വന്നതുപോലെ തന്നെ മീരയുടെ വീട്ടുകാർ വന്നപ്പോഴും എല്ലാം പ്ലാൻ ചെയ്തതുപോലെ നടന്നു. നാലഞ്ച് ദിവസത്തിന് ശേഷം സതീശനും ഭാര്യയും മടങ്ങുമ്പോൾ ഭാവി മരുമകൻ്റെ ജോലിയും, മുതലും, സൗകര്യങ്ങളും കണ്ട് അവരുടെ കണ്ണും മഞ്ഞളിച്ചിരുന്നു.
വീട്ടുകാർ വന്നുപോയതോടെ വീണ്ടും എല്ലാവരും തിരികെ വില്ലയിൽ എത്തി. അങ്ങനെ എത്തിയ ദിവസം വൈകുന്നേരം മറ്റൊരു ഫുൾ പൊട്ടിച്ച് ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ ടോണി പറഞ്ഞു, “കല്യാണം നടക്കും എന്ന് തീരുമാനമായ സ്ഥിതിക്ക്, ഇനി നമ്മൾ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിക്കാൻ ഉണ്ട്.”
“ഇനിയുമെന്താ പ്രശ്നം? എല്ലാം തീരുമാനമായില്ലേ?”ഹരിയാണ് എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അത് ചോദ്യം ചോദിച്ചത്.
സാവകാശം ഒരു സിപ് എടുത്ത ശേഷം ടോണി പറഞ്ഞു, ” കല്യാണം പെൺ വീട്ടുകാർ ആണ് നടത്തുന്നത്. എങ്കിലും ഇവന് ഒരു റിസപ്ഷൻ നടത്തേണ്ടിവരും, പിന്നെ ഇവൻ്റെ വീട്ടിലെ ചെലവുകൾ, ഡ്രസ് അങ്ങനെ ചില ചെലവുകൾ വേറെ…ഇവനെ കൈയ്യിൽ പണം ഒന്നും കാണില്ല, എനിക്കറിയാം. അവന് നമ്മൾക്ക് കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്ന പരമാവധി സാലറി നമ്മൾ കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.. എന്നാലും അതൊന്നും ആവില്ല…”
സുജിത്തിൻ്റെ മുഖം വാടി. തല താഴ്ന്നു.
“അതിനെന്താ… അത് നമ്മൾ കമ്പനി ചെലവിൽ നടത്തുന്നു.. നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഷെയര് ചെയ്യാമല്ലോ..” ഫൈസൽ പറഞ്ഞു.
“അതാണ് ഞാനും പറയാൻ വന്നത്. ഞാൻ ഒന്ന് മുഴുമിപ്പിക്കട്ടെ…” ടോണി എല്ലാവരെയും നോക്കി. എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
” കല്യാണം നമുക്ക് നടത്താം. അതിൻ്റെ ചെലവ് ഒരു പ്രശ്നമാകില്ല. പക്ഷേ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അവൻ അവളെ ബാംഗ്ലൂർ കൊണ്ടുവന്നാൽ എവിടെ താമസിപ്പിക്കും… ഈ നാട്ടിൽ ഒരു വാടക വീട് എടുക്കണമെങ്കിൽ മിനിമം ഒരു ലക്ഷം അഡ്വാൻസ് കൊടുക്കണ്ടേ ? ഇനി അതും നമ്മൾ സഹായിക്കാം എന്ന് വെച്ചാലും…
വാടക ഒരു മുറിയും അടുക്കളയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ എങ്കിൽ പോലും ഇരുപതിനായിരം വേണ്ടേ? പിന്നെ ബാക്കി ചെലവോ? ഇവിടുത്തെ ശമ്പളം വെച്ച് ഇരുപതിനായിരം പോയാൽ പിന്നെ ബാക്കി എന്തുണ്ട്? അവൾ ഡിഗ്രിയാണ് , പക്ഷേ ഒരു ബി എ ഇംഗ്ലീഷ് വെച്ച് എന്ത് ജോലി കിട്ടാനാണ് ഇനി എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു ജോലി കിട്ടിയാൽ തന്നെ അതിനെന്ത് ശമ്പളം കിട്ടും? ഇനി അത് സിറ്റിയുടെ വേറെ ഒരു അറ്റത്താണ് എങ്കിൽ കിട്ടുന്ന പൈസ യാത്ര ചെയ്യാൻ പോലും ചെലപ്പോ തികയില്ല.
ഇതൊക്കെ അവൾക്ക് ജോലി കിട്ടിയാൽ ഉള്ള കാര്യമാണ്. ഇനി അഥവാ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ? ഇവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? കല്യാണം നടത്തുന്ന നമുക്ക് അത് കാര്യത്തിലും ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമില്ലേ?” അവിടമാകെ നിശ്ശബ്ദമായി.