“കണ്ടപ്പോ കൂടുതൽ കാണാനൊരു കൊതിയൊക്കെ തോന്നിപ്പോയിരുന്നു. പക്ഷേ ഇതാണല്ലൊ സ്വഭാവം. പലതിന്റെയും ഭംഗി കണ്ടപ്പോ തിരികെ വരുമ്പോ മുഴുവനും വിശദമായി ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോകണംന്ന് തോന്നിയത് ഇയാളോട് ആണല്ലോ. ഇങ്ങനത്തെ സ്വഭാവം ആണെന്ന് കരുതിയില്ല.”
അവൻ ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു. അവൾ മൊബൈൽ താഴെ വച്ചു ദേഷ്യത്തോടെ മുഖം ഉയർത്തി. അവനെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കിയിട്ട് ഒരു കൈ അവളറിയാതെ മുലയുടെ മുകളിൽ വച്ചു.
“അവൻ വല്ല കുരുന്നു കോളേജ് പെണ്ണിനേയും കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടാവും. പോയി മണപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാവില്ലേ. റൂം നമ്പർ 69. പോയി ആ പാവത്തിനെ ചീന്തിക്കയറ്റി കുത്തിക്കീറിയിട്ട് പോ.”
അവൾ ഈർഷ്യയോടെ മുരണ്ടു. വാഹിദ് മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു അവളിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി മുഖം അടുപ്പിച്ചു. അവൾ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാവാതെ തല അല്പം പിന്നിലേക്ക് നീക്കി അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി.
“ഇല്ല, അതിനല്ല പോവുന്നത്. എനിക്ക് ചള്ളു കുട്ടികളെയല്ല വേണ്ടത്, എന്നെ താങ്ങാൻ കപ്പാസിറ്റിയുള്ള ഇതുപോലുള്ള സുന്ദരിമാരാ. പോയിട്ട്
വരാം, എങ്ങോട്ടും മുങ്ങരുത് ട്ടോ.”
അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് വാഹിദ് അല്പം വൈകാരിക ഭാവത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. അവൾ അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അമ്പോ, എന്തൊരു മനുഷ്യനാണ്.
ഇത്രേം കിടിലൻ ചുള്ളന്മാരൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങളോട് ഇങ്ങനൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോ. ശോ, ഭയങ്കര സാധനം തന്നെ. വിളിച്ചാൽ ന്തായാലും ചെല്ലണം. കടിച്ചു തിന്ന് തിന്ന് മുറിച്ചുകളയണം ആ തുടയിടുക്കിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന കൊച്ചു മൊഞ്ചനെ. അവൾക്ക് പൂറ് തരിച്ചു നീരിളക്കം തുടങ്ങി.
“ഒന്ന് പോ മനുഷ്യാ. മനുഷ്യനെ വല്ലാണ്ടാക്കാതെ. പോയി വന്ന കാര്യം സാധിക്കാൻ നോക്ക്.”
അവളുടെ ശബ്ദം അല്പം പതറി ശബ്ദം ചിലമ്പിച്ചു. വാഹിദ് മനോഹരമായൊരു പുഞ്ചിരി അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി കെട്ടിടത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി മുകളിലേക്കുള്ള പടവുകൾ കയറി.
മൂന്നാം നിലയിലെ അറുപത്തി ഒമ്പതാം നമ്പർ മുറിയിൽ ചെന്നു വാതിലിൽ തട്ടി. അല്പസമയം കാത്ത് നിന്നപ്പോൾ ഒരു യുവതി വന്നു വാതിൽ തുറന്നു.
“നിങ്ങൾ.. നിങ്ങൾ വാഹിദല്ലേ.?”
അവൾ അവനെ കണ്ട് അത്ഭുതം കലർന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. വാഹിദ് അവളെയും തുറിച്ചു നോക്കി. മുഖത്ത് വിഷാദം നിഴലിച്ചു കിടക്കുന്ന മുപ്പത് വയസ്സ് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സുന്ദരിയായൊരു യുവതി.
തികഞ്ഞ ശരീര മുഴുപ്പും ഉയരവും. തലയിൽ താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതൽ മുടിയുള്ളത് പോലെ തഴച്ചു വളർന്ന് നീണ്ട കറുത്ത മുടി മുന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി ഇടതു വശത്തെ കൂർത്ത മുലയിൽ ചാരി വച്ചിരിക്കുന്നു.
താൻ ഇവളെ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന് ഓർമ്മകളിൽ തിരയാൻ ശ്രമിച്ചു. എവിടെയാണ് ഈ പെണ്ണിനെ താൻ കണ്ടത്..?
“അതേ. എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല. ടോമി ഇല്ലേ ഇവിടെ?”
വാഹിദ് തന്റെ ശങ്ക അവളെ അറിയിച്ചു. അവൾ ദുഃഖമോ സന്തോഷമോ വെറുപ്പോ എന്ന് വ്യക്തമാകാത്ത ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നിന്നു.
“ഞാൻ ആ തട്ടുകട നടത്തുന്ന ആളുടെ ഭാര്യയാണ്. നിങ്ങൾ എന്നും വൈകിട്ട് അവിടെ വന്നു ചായ കുടിച്ചിരുന്നു. എന്നെ വല്ലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അതേ അവളാണല്ലോ ഇത്. അവളെന്താ ഇവിടെ? ഇനി തനിക്ക് മുറി മാറിപ്പോയിരിക്കുമോ? അതല്ല ഇവളാണോ ഇനി ടോമിക്ക് പെൺകുട്ടികളെ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്. വാഹിദിന്റെ തലച്ചോറിലൂടെ ചിന്തകൾ ഓടിപ്പാഞ്ഞു.
“നിങ്ങളെന്താ ഇവിടെ? ഇത് ടോമിയുടെ വീടല്ലേ. നിങ്ങൾ..?
വാഹിദ് സംശയത്തോടെ അവളെനോക്കിക്കൊണ്ട് നെറ്റി ചുളിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് സങ്കടം നിഴലിക്കുന്നതും ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛം തെളിഞ്ഞുവരുന്നതും വാഹിദ് കണ്ടു. ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടക്കാതെ നിന്നു.
തന്നെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. വാഹിദ് അകത്തേക്ക് കയറി രണ്ടു കൈകൊണ്ടും അവളുടെ മുതുകിൽ പിടിച്ചു.