🥷🏼⚔️ലുമിനാർ 🥷🏼⚔️ 10അടിപൊളി 

ചില വള്ളിച്ചെടികളിൽ തൊടുമ്പോൾ മണ്ണിര ഇഴയും പോലവ പുളയുന്നത് അഭി അത്ഭുതത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു. അകലെ നിന്നും മൃഗങ്ങളുടേത് എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന അലർച്ച അവൻ സൂക്ഷമതയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു.അവന്റെ ഉള്ളിലെ കമാണ്ടോയുടെ ഗുണങ്ങൾ അവനെ ജാഗ രൂകനാക്കി നിർത്തി.നിലത്തെ പരുപരുത്ത കല്ലുകൾ അവന്റെ കാൽപ്പാദത്തെ ചെറുതായി വേദനിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, ചെടികളുടെ മുള്ളുകളിൽ ഉരഞ്ഞ് ദേഹത്തു ചെറുതായി മുറിപ്പാടുകളും വീണിരുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾ ദിവസങ്ങൾ ആയി മാറി. വയർ കത്തി എരിയുന്ന സമയങ്ങളിൽ മരിക്കുന്നെങ്കിൽ മരിക്കട്ടെ എന്ന് തീരുമാനിച്ചുകൊണ്ട് വനത്തിൽ തന്റെ മുന്നിലായി കണ്ട പഴങ്ങൾ അവൻ ഭക്ഷിച്ചു. രുചിയിലെങ്കിലും വിഷപ്പകറ്റാൻ അവയവനെ സഹായിച്ചു. എങ്കിലും ദാഹം അകറ്റാൻ അവന് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. സൈനികന്റെ മനോധൈര്യം അവന്റെ ശരീരത്തെ തളരാതെ പിടിച്ചു നിർത്തുക ആയിരുന്നു. രാത്രി ആകുമ്പോൾ ഭൂമിയിലേത് എന്ന പോലെ തന്നെ ആകാശം ഉരുണ്ട് കേറും.

ചുറ്റും ഇരുട്ട് നിറയുന്നതോടെ അവൻ മുന്നിൽ കാണുന്ന മരച്ചുവട്ടിൽ വിശ്രമിച്ചു രാവിലെ ആകാൻ കാത്തിരിക്കും.പല രൂപത്തിലുള്ള പ്രാണികൾ അവന് ബുദ്ധിമുട്ടായി കടന്ന് വരുമെങ്കിലും അവൻ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് ഏകാന്തത ആയിരുന്നു. അച്ഛന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ 10 വയസ്സുകാരന്റെ ഓർമ്മകൾ അവനെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷെ 3 ദിവസമേ അതിനു ആയുസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

മൂന്നാം ദിനം വനത്തിനുള്ളിൽ ചെറിയൊരു കുളമവൻ കണ്ടെത്തി. അതിലെ പിങ്ക് നിറത്തിലുള്ള ജലം അഭി കുടിച്ചു നോക്കി. ആ മധുരമുള്ള ദ്രാവകം അവന്റെ ദാഹം അകറ്റി.

പെട്ടെന്നാണ് ചെറിയൊരു അനക്കം കേട്ടവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്.മുന്നിലെ കാഴ്‌ച കണ്ടവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.

കുറുക്കന്റെയും മുയലിന്റെയും hybrid എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന രൂപമുള്ള ജീവി അവനെ നോക്കി നിലത്തിരിക്കുന്നു.വീട്ടിൽ വളരുന്ന പൂച്ചയെക്കാൾ അല്പം കൂടെ സൈസ് കാണും.ദേഹമാസകലം തിളങ്ങുന്ന വെളുത്ത രോമങ്ങൾ.വലിയ കൂർത്ത കാതുകൾ. ആരെയും ആകർശിക്കുന്ന വിടർന്ന കണ്ണുകൾ. ഇത്രയും ക്യൂട്ട് ആയ ജീവിയെ അഭി ഭൂമിയിൽ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.

“ഹേയ്.. നീ ശെരിക്കും ഉള്ളത് തന്നാണോ..? അതോ എന്റെ തോന്നലോ…?”അഭി ആ ജീവിയെ തൊടനായി അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“ടപ്പ…”വാല് കൊണ്ട് ആ ജീവി അഭിയെ മെല്ലെ തല്ലി.

“ഓക്കേ.. ഓക്കേ.ഫ്രണ്ട്‌ലി അല്ല…”വേദനിച്ചില്ലെങ്കിലും മെല്ലെ കൈ തടവികൊണ്ട് അഭി പറഞ്ഞു.

പിന്നീടുള്ള യാത്രയിൽ ആ ജീവി അല്പം അകലം പാലിച്ചു അഭിയെ പിന്തുടർന്ന് പോന്നു.അഭിയുടെ ഓരോ ചലനവും, പ്രവർത്തികളും ആ ജീവി സൂക്ഷ്മതയോടെ നോക്കി നിന്നു.രാത്രിയിൽ ഒരു മരത്തണലിൽ ചെറിയ രീതിയിൽ തീ കൂട്ടി അഭി മെല്ലെ മയങ്ങാൻ കിടന്നു. എന്നാൽ കടുത്ത തണുപ്പവന്റെ ശരീരം കിടു കിടാ വിറപ്പിച്ചു.

അഭിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്ന ആ ജീവി അവനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു കിടക്കാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ രോമങ്ങൾ നൽകിയ ചൂട് അഭി നേരിട്ട തണുപ്പിന്റെ പ്രതിസന്ധി ചെറുതായി എങ്കിലും അകറ്റി. അഭി ആ ജീവിയെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു. ഇത്തവണ ആ ജീവി അഭിയെ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.

“ഒറ്റയ്ക്കുള്ള നടത്തം മടുത്തു..കൂട്ടിനു നീയും കൂടിക്കോ..” അതിന്റെ രോമം നിറഞ്ഞ മുതുകിൽ തടവിക്കൊണ്ട് അഭി പറഞ്ഞു.

“ഏയ്…നിനക്കൊരു പേര് ഇടട്ടെ ഞാൻ…pikachu…എന്റെ ലോകത്ത് നിന്നെപ്പോലൊരു cartoon കഥാപാത്രം ഉണ്ട്. അതിന്റെ പേരാ…നിന്റെ നിറമല്ല. മഞ്ഞ നിറമാ..”

“പിക്കാച്ചു…”അഭി ആ ജീവിയെ മെല്ലെ വിളിച്ചു.

വിളി കേട്ടെന്നെ അർഥത്തിൽ pikachu അഭിയുടെ ശരീരത്തിൽ നന്നായി അമർന്നു കിടന്നു.

“ഹ ഹ ഹ.. Pikachu…മൈ ബോയ്…” ഏകാന്തതയിൽ കൂട്ടിനു ഒരാളെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ ആയിരുന്നു അഭി. അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഫീൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് മുതൽ അഭിയും pikachu വും യാത്ര ഒരുമിച്ചാക്കി.വനത്തിൽ കിട്ടുന്ന ഫലങ്ങൾ പങ്കു വെച്ചും, പരസ്പരം താങ്ങായും രണ്ടാളും ചേർന്ന് യാത്ര തുടർന്നു. പലപ്പോഴും pikachu ആയിരുന്നു അഭിക്ക് വഴി കാട്ടിയിരുന്നത്.